Nadat ik ook in juni van dit jaar al naar Spanje geweest was, werd het dit jaar tijd voor een tweede bezoekje. Helaas werd het op het werk twee weken voor mijn vakantie zo druk dat ik nauwelijks wist hoe ik alles op orde moest krijgen. Gelukkig is daar dan de al oude paklijst en zo kon ik in zeer beperkte tijd alles in de auto 'kwakken'. Na nog een snelle ronde voor de was, enkele schoonmaakactiviteiten en de laatste inkopen kon het dan toch gebeuren. Echter niet voordat ik samen met mijn collega's op 11 september nog een leuke middag op de golfbaan had doorgebracht. Het golven werd natuurlijk gevolgd door het verzorgen van de inwendige mens en zo kon ik op vrijdagavond vermoeid maar voldaan op weg naar weer een duikvakantie in Spanje.
Het was duidelijk dat het hoogseizoen voorbij was, waardoor ik lekker door kon rijden. De enige beperking was ik zelf, want ik merkte toch wel dat de voorbije weken me enigszins gesloopt hadden, waardoor enkele extra stops nodig waren. De hele reis was het prachtig mooi weer en bij het naderen van Beziers liep ook de temperatuur op naar zomerse waarden. In Spanje werd ik welkom geheten door regen! Net na La Jonquera lieten de wolken merken dat ze al het water dat ze bij zich hadden niet over de Pyreneeën mee konden zeulen en dus wat water moesten lossen. Hoe dichter ik bij Llafranc kwam hoe overtuigender echter het zonnetje weer terug kwam. Kijk zo wil ik het graag hebben!
Zondag stonden gelijk drie duiken op het programma. Een mooie manier om je hoofd tot rust te krijgen en je lijf weer lekker in te spannen. Gelijk daarmee ga je dan ook bedenken wat je allemaal vergeten was, dus dat betekende 's avonds nog een paar mailtjes naar kantoor. Hoewel het hoogseizoen ten einde is, is dat bij Triton nog niet echt te merken. Elke dag zijn er volle boten met duikers van verschillende nationaliteiten. Zo waren de oude bekenden Bernd, Johny en Dirk er ook weer, evenals een groep Fransen waar ik ook al eerder mee gedoken heb. Altijd gezellig om oude duikmaten weer terug te zien en samen weer een feestje van de vakantie te maken.
Onder de duikers bevonden zich ook een groep Engelse duikers. Deze heren (en één vrouw) konden zeer goed overweg met bier. Tijdens de BBQ op maandag bij Mark & Miriam hebben we dan ook tijdens het nuttigen van garnalen en steak vreselijk gelachen. De BBQ dreigde alleen een beetje in het water te vallen, want vlak voor de BBQ begon het voor het eerst in vier maanden te regenen. Dat hebben we geweten. Het kwam met bakken uit de hemel en het is de hele avond niet meer droog geworden. Het werd dus een echte Engelse BBQ! Gelukkig kon dat de pret niet drukken. Rond 23.30 uur zijn we moe en voldaan weer vanuit Ermedas naar Llafranc teruggekeerd.
Omdat ik niet naar Frankrijk hoef deze keer voor wij of boodschappen, had ik voor het eerst sinds jaren op woensdagmiddag echt 'vrij'. Een mooie reden om wat leuks te gaan doen, maar het balkon, een boek en een bakkie thee trokken toch wel heel erg en zo heb ik lekker genoten van een relaxmiddag.
Duiken brengt altijd weer wat nieuws met zich mee. De ene dag is de zee als een spiegel en heb je een lekker zonnetje, de andere dag kun je zo maar last hebben van golven, stroming, Tramunatana of regen. De natuur is iets wat we niet in de hand hebben. Daarom blijft het opletten, ook als je op een bekend rif een nieuwe route gaat duiken. Helaas vergat ik bij het juiste rotsje af te slaan, waardoor ik diep en ver van het rif terechtkwam. Nu had ik samen met mijn buddy twee opties: terug gaan (ik wist hoe we er gekomen waren en hoe we terug moesten) of omhoog gaan. De tweede optie heeft niet echt de voorkeur omdat je nooit weet waar je uitkomt en omdat er ook een beetje stroming was, maar in dit geval was teruggaan ook geen beste. Mijn buddy was al redelijk ver door zijn lucht heen en ik zat al flink in deco. Met dezelfde route terug zou het dus ook maar de vraag zijn of ik op tijd weer boven kon zijn. Dan maar het zekere voor het onzekere en de duik afbreken en opstijgen. Boven gekomen bleek dat we redelijk in de buurt waren van de boot, dus we besloten om maar terug te zwemmen. Echter de stroming maakte dat we maar weinig vorderingen maakten, dus werd het noodzakelijk om Taxi Emilío te roepen. Gelukkig was hij er snel en konden we onze spullen in de dingy leggen. Vervolgens bleek dat het sporten en afvallen van de afgelopen twee jaar hun effect niet hadden gemist. Zonder al te veel problemen en zonder hulp kon ik in de dingy klimmen, iets wat me tot op heden nog nooit gelukt was!