zaterdag 13 september 2008
Het is echt, het gaat gebeuren, vandaag vertrekken we naar Mozambique. Wat mij betreft is dicht echt weer een nieuw avontuur. Want wat moet je verwachten. Het duiken schijnt er mooi te zijn, maar er is natuurlijk meer dan dat. Hoe zijn de mensen, hoe is het land? Is er veel armoede, of zie je toch een duidelijke ontwikkeling? Op al die vragen zullen we de komende twee weken antwoord krijgen. Tegen 19.00 uur was iedereen op de luchthaven van Dusseldorf aanwezig en konden we inchecken. Daarna nog snel een hapje gegeten voor dat we door de douane gingen, want de ervaring was dat we na de douane niet veel meer zouden tegenkomen. Nou dat klopte. Dusseldorf is niet echt een luchthaven waar je prettig verblijft. Het was wel goed, maar aan alles zag je dat het niveau van de luchthaven het net niet was.

We waren al snel langs het de checkpoints (scanners en gevarencontrole) heen, alleen gaven de fototassen van Marco en Marleen wat problemen. Zij moesten mee naar een aparte tafel waar de foto-tassen open moesten. Na een beperkte inspectie van de tas van Marco hoefde de tas van Marleen, die al open was, geen verdere controle meer te ondergaan. Alles was goed. Maar ach, de inspecteur had ook niets anders verwacht, alleen die grote tassen met flitsers en onderwaterhuizen zag je nu eenmaal niet vaak, dus die wilde hij wel eens zien. Vandaar de extra controle. Acht ja, altijd leuk zoiets. Verder oogde de organisatie van deze controle een beetje amateuristisch en slecht georganiseerd. De rijen waren naar onze mening dan ook langer dan nodig. Verder ging alles voorspoedig. Ondanks dat de vlucht helemaal vol was, vond ik het een aangename vlucht. Het eten was zoals altijd tijdens een intercontinentale vlucht. Het is eetbaar en je bent blij dat ze zeggen wat het is, anders zou je niet weten wat je at. Na het eten merkte ik dat het soms toch wel handig is als je volledig afgedraaid en enigzins oververmoeid gaat vliegen, ik heb voor mijn doen namelijk uitstekend geslapen. Niet dat het nu zo'n boerennacht was, maar van de vijf uur durende vlucht heb ik alles bij elkaar zeker 2,5 uur geslapen. Iets frisser dan verwacht kwam ik dus in Dubai aan.

zondag 14 september 2008
Dubai betekent toch wel een cultuurshock. De luchthaven is mooi en wordt momenteel verbouwd en uitgebreid, maar verder is het een vreselijke luchthaven. Overal liggen heel veel, hele vieze en heel erg stinkende mensen te slapen en/of te hangen. Echt smakeloos. De schoonmaak(st)ers doen hun best en je vind dan ook weinig tot geen vuil, maar toch blijft het een vieze bende. Ook de toiletten, waar er best veel van zijn, zijn vaak overbevolkt en daardoor erg smerig. 'Gelukkig' hoeven we hier maar een uur of 5 te wachten en op de terugweg is dat helaas nog een uurtje extra. De taxfree winkeltjes zijn redelijk standaard en niet echt goedkoop. Mijn eigen eau de toilet bijvoorbeeld kost hier net zo veel als in Nederland bij een parfumerie. Het was dus ook erg prettig toen we weer verder konden gaan naar Johannesburg. Deze vlucht zou ongeveer 8 uur duren. Ook deze vlucht verliep prima en ook nu heb ik weer redelijk (een uur of 4 denk ik) kunnen slapen. Hierdoor voelde ik me bij aankomst fitter dan ik had verwacht, ondanks dat ik toen al meer dan 24 uur van huis was. De immigratiedienst in Johannesburg verliep zoals ik wel verwacht had. Redelijk lange rijen, veel stempel en schrijfwerk en toen konden we hard lopen naar onze koffers, want die waren inmiddels al een paar rondjes op de bagageband verder. In de aankomsthal stond onze contactpersoon al op ons te wachten en al snel waren we op weg naar ons onderkomen voor de nacht, een Lodge/guesthouse in een van de voorplaatsjes van Johannesburg. Daar konden we ons snel opfrissen en aan de bar een drankje nemen. Omdat niemand veel fut had en je hier ook niet zo heel makkelijk 's avonds over straat kon, stelde de eigenaar voor om iets te bestellen en dat dan zelf op te halen. Zo hebben we een lekkere afhaalmaaltijd op met spareribs, lamskoteletjes, hamburgers, frites, gebakken uien en salade. Het smaakte uitstekend. En raar maar waar: om 21.00 lag iedereen in bed en al snel daarna werden de laatste boeken aan de kant gelegd en was iedereen in Dromenland.

maandag 15 september 2008
Het was koud vannacht in Johannesburg en de dekens waren dan ook geen overbodige luxe. Die afkoeling was ook wel logisch, want we zitten hier op circa 1.700 m hoogte. Vanochtend is het echter heerlijk weer. Een goede 20 graden en een lekker zonnetje. Om 7.30 gingen we ontbijten. Het was een echt Engels ontbijt met toast, roerei, worst en (slap) gebakken bacon. Een uitstekende basis voor deze nieuwe dag, al heb ik het worstje en een deel van het roerei maar gelaten voor wat het was. Om 8.30 zouden we opgehaald worden om naar de luchthaven te gaan, maar al ruim voor die tijd was onze taxi er. Hoe zo Afrika? Al met al waren we dus om 8.45 op de luchthaven voor een vlucht die om 11.40 vertrok. Hemel, dat hadden we anders verwacht hier. Het inchecken ging gelukkig wel Afrikaans. Lekker ongeorganiseerd en langzaam. Er waren wat problemen met het wegen van onze koffers en aangezien we samen te veel bagage hadden, moest dat natuurlijk wel goed geregistreerd worden. Al met al moesten we voor 42 kg bijbetalen tegen een bedrag van 30 rand (iets minder dan 3 euro) de kg. Nadat dat bedrag betaald was konden we verder langs de beveiliging. Van het overgewicht werd een redelijk punt gemaakt omdat het vliegtuig helemaal vol was. Omdat we de eersten waren bij het inchecken wilden we ook proberen een beetje goede plaatsen (bij de deuren of zo) te bemachtigen. Helaas, dat ging niet. Het vliegtuig was helemaal vol en dat betekende 29 personen met bagage. Voor de stoelen hadden we keus uit links van het gangpad of rechts van het gangpad, meer stelde het niet voor. Ach, ook leuk, we zien het wel. Toen het tijd was om te boarden, gingen we redelijk snel de bus in en vlot richting vliegtuig. Dat was best een stukje rijden en hoe verder we van de terminal af gingen, hoe kleiner het toestel, tot we uiteindelijk bij een tweemotorig propellervliegtuig eindigden. Veel kleiner waren ze er ook niet te vinden op de luchthaven. Ook een groot deel van de handbagage ging hier nog het ruim in, aangezien je alleen wat kwijt kon onder je stoel en verder niets. Voor het opstijgen hadden we toch wat meer startbaan nodig dan ik had verwacht. Zou dat te maken hebben gehad met al onze bagage?

De vlucht was vervolgens super! Het was rustig en helder weer, we vlogen niet te hoog en het uitzicht was dus fantastisch. Aan boord van deze 1,5 uur durende vlucht kregen we ook nog een snack. Een broodje ham/kaas, een chocoladesnackje, een stukje cake/taart en een zakje chips. Heel simpel, maar wel het beste van de reis. Het broodje was zacht, maar men had ook niet gepoogd om een hard broodje te maken om deze vervolgens uren met beleg en al in een plastikje te doen en de andere snacks waren gewoon zoals snacks zijn. Een beetje drinken erbij en voor we het wisten was het al weer tijd om op te ruimen en te landen. Eigenlijk was het ondanks de beperkte ruimte jammer dat we er al waren. De koffers werden voor ons in de hal gezet en daar zat ook de man van de douane op ons te wachten voor een heel circus aan stempeltjes, stickertjes en paraafjes. Hè, zo stel ik me Afrika voor. Na de papierwinkel konden we dan eindelijk op weg voor onze laatste etappe van Inhambane naar Tofo. Een rit van 17 km, over een geasfalteerde weg die al lange tijd geen onderhoud heeft gehad. Bedenk dan dat we met 6 mensen, 2 chauffeurs en 160 kg bagage in een minibusje zaten waarvan de APK ongeveer al een eeuw geleden niet meer haalbaar was en jullie zullen begrijpen dat het een gedenkwaardige rit was. Dankzij de stuurmanskunst van onze chauffeur was het zeker geen onaangename rit. Langs de weg kregen we al een redelijk beeld van dit deel van Afrika, mooi, droog, arm, maar zeker niet hopeloos. Er zijn wel veel hutjes van riet en palmtakken, maar het ziet er niet uit als krotten. Men lijkt het redelijk te onderhouden en er toch ook trots op te zijn. Tussen al deze huisjes zag je soms ook al stenen huizen. Ook de stenen huizen zijn echter klein en staan op een ruime hoeveelheid grond. Hier en daar zie je een paar geiten of een koe en naast de huisjes liggen er soms vergen kokosnoten. 

Tofo is een dorp aan de kust waar geen echte verharde wegen zijn. De wegen zijn van hetzelfde zand als je op het strand vindt. Soms zit er onder het zand een oude betonlaag, maar meestal niet. Ons onderkomen is een eenvoudig, maar schoon gebeuren met nette kamers en heerlijke douches. Het duikcentrum is op enkele meters afstand van ons hotel, dus dat is ook erg lekker. Na een snelle rondleiding door het duikcentrum zijn we naar onze kamers gegaan om uit te pakken en ons lekker op te frissen. Na verloop van tijd kwam de een na de ander naar het restaurant waar we wat gedronken hebben. Vervolgens op strooptocht langs het strand en in een guesthouse hebben we eerst wat gedronken en later gegeten. De garnalen en gegrilde kip smaakten goed. Op tijd zijn we weer terug gegaan, want na 48 uur reizen zijn we het allemaal zat. Na dit reisverslag nog gemaakt te hebben was het dus al snel tijd om te slapen. Ik ben benieuwd wat de dag van morgen ons brengt. In ieder geval wordt het vroeg opstaan.

 

dinsdag 16 september 2008

Het voordeel van een vakantie in Tofo is dat alle mobiele telefoons met een aan KPN gerelateerd abonnement of prepaykaart geen bereik hebben. Het wordt een heerlijke rustige eerste vakantieweek dus. De klanten van Vodafone hebben hier wel bereik en omdat Robert zo'n abo heeft, zijn we in geval van nood bereikbaar. Handig dus zonder dat we lastig gevallen worden.

 

Maar goed. Vandaag is het D-Day, of te wel onze eerste Duik-dag. Rond 6.30 uur was iedereen op en om 6.45 uur werd er een heerlijk ontbijt geserveerd. Om 7.29 uur waren we dan ook allemaal klaar om op weg te gaan naar het duikcentrum waar we om 7.30 uur verwacht werden. En ja, we waren allemaal mooi op tijd, want het duikcentrum ligt aan de overkant van onze straat/zandpad. Het duikcentrum is goed georganiseerd en al snel vonden we onze weg en stonden we klaar om te gaan duiken. Wij te voet naar het strand en de duikspullen in de rubberboot op de trailer. Bij het te water laten van de boot moesten we allemaal even helpen en al snel waren we door de branding op weg naar onze eerste duikstek: Crocodile's Rock. Aangezien er heel veel wind was en er lekkere witte kopjes op het water stonden, werd het een redelijk hobbelig tochtje van ruim 20 minuten. Heerlijk! Maar zo'n lekker tochtje heeft ook een nadeel: zeeziekte. De een na de ander hing over boord om het ontbijt aan de vissen te geven, maar zoals gewoonlijk bleef mij dat bespaard en kon ik dus eindeloos genieten samen met Pieter. De rest vond het wat minder aangenaam. Jammer toch dat we 'maar' 20 minuten hoefden te varen. Eenmaal onder water was de verbazing groot. Het landschap is niet echt iets speciaals. Wat rotsen, inhammetjes, een beetje koraal, niets meer of minder dan dat je op veel andere plaatsen in de wereld ziet. Maar wat een vissen. je weet echt niet waar je moet kijken. De hele duik moet je keuzen maken over de te kiezen route, of je vis 1 of vis 2 achteraan ziet en moet je ook nog eens bedenken wat je nu het mooiste vind. Een hele opgave hoor! De naam van het duikcentrum is wat mij betreft dan ook zeer toepasselijk voor het belangrijkste kenmerk van het onderwaterleven hier: DIVERSITY.

 

 

De tweede duik was een kopie van de eerste. Hoge golven, een fantastische 'boatride', een mooie duikstek genaamd Krakatoa en heel veel mensen die zeeziek waren. Het was weer onmogelijk om al het leven dat we onder water tegenkwamen op de foto te zetten, maar oh wat was het genieten. En dat terwijl je in lekker water ligt van ruim 23 graden en je van de gids een mooie tour langs alle bijzondere plekjes hier krijgt aangeboden. Wat wil een mens nog meer. Na de duik hebben we wel zitten klagen hoor, want was is het leven toch zwaar als je dit allemaal mee moet maken...

 

 

Na de duik was het tijd voor een (late) lunch. Onze ergste zeezieke reisgenoten sloegen deze lunch even over en gingen eerst even liggen om bij te komen van deze beproeving, maar ja, de andere lege magen vroegen toch echt om eten. Het restaurant bij het hotel serveert een kleine, maar lekkere kaart, dus daar kunnen we ons wel vinden. Een korte pauze heeft ons voorbereid op het diner en rond 17.00 uur vertrokken we voor een drankje en een hapje bij Dino's. Deze vermoeiende dag zorgde ervoor dat we bij Dino's na een lekker hapje al snel stil werden en dus togen we terug naar ons hotel. Het was tijd om te gaan slapen, ondanks dat de klok nog maar 21.00 uur aangaf. Maar ja, morgen moeten we weer ijzersterk zijn voor onze tweede duikdag.

 

woensdag 17 september 2008

Ook de duiken van vandaag laten ons weer van de ene in de andere verbazing vallen. Waren we gisteren al enigszins overdonderd door de diversiteit van het leven onder water, vandaag hebben we twee hele mooie duiken gemaakt bij Galaria en Manta Reef die het resultaat van gisteren toch een beetje deden verbleken, al hadden we vooraf nooit gedacht dat dat nog kon. Aangezien de beelden in zo'n geval meer zeggen dan woorden, kan ik jullie alleen maar de foto's laten zien die ik heb gemaakt. Voor de tweede duik hebben we een walvishaai gezien. Dat betekent gelijk vinnen aan, snorkels op, fototoestel pakken en hup zachtjes overboord springen. Helaas kwam ik achter de walvishaai te zwemmen en als hij maar een klein beetje zijn staartvin beweegt, maakt hij snelheid en mag ik tegen de stroming in zwemmen. Met een paar foto's heb ik me dus al vrij vlot weer op laten pikken door de boot, want het is haast onmogelijk voor mij om dit beestje weer in te halen. Zowel voor als na de duik hebben we bij de duikstek ook nog springende roggen gezien. Wat is dat magnifiek!  Echt een duikdag dus om nooit te vergeten.

 

 

Na het duiken zijn we eerst maar weer eens bij het restaurant van ons hotel onze honger gaan stillen. En toen konden we kiezen om weer even te pauzeren en ons daarna klaar te maken voor het avondeten. We vonden dat nu toch echt wel een te hoog 'Zonnebloemgehalte' krijgen en dus zijn de fototoestellen gepakt en hebben we een wandeling gemaakt door Tofo. Zoals we al dachten blijkt Tofo één verharde weg te hebben: de weg vanuit Inhambane het dorp in, maar in het dorp zelf zijn alleen zandpaden aanwezig. Winkels zijn er niet, er is wel een markthalachtig iets waar veel lokale mensen hun waar verkopen. We vragen ons echter wel af in hoeverre de 'lokale' kleden en (houten) beelden ook echt 'lokaal' zijn. Het ziet er allemaal net iets te netjes en regelmatig uit om handwerk te kunnen zijn. Aangezien er niets interessants tussen zat zijn we doorgelopen en al snel kwamen we weer bij het hotel uit. Het was erg leuk om zo door de omgeving te lopen! Tijdens de borrel werd het restaurant voor vanavond gekozen en aangezien de slaap zich al weer aandiende en onze magen best wel weer wat eten konden gebruiken zijn we weer vroeg gaan eten. En ja, na een dag als deze vond de bejaardensoos het weer tijd om erg vroeg te gaan slapen en al snel was het rustig op de kamers. Laten we maar zeggen dat we allemaal erg benieuwd waren wat de dag van morgen zou brengen.

 

donderdag 18 september 2008

Weer een nieuwe dag en weer staat deze dag in het teken van duiken (inclusief zeeziekte en overgeven), eten en drinken en slapen. Wat een saai, maar heerlijk ritme. Vandaag duiken we op de stekken Oasis en Arena. Voor de eerste duik kon ons geluk niet op: al weer een walvishaai. Deze keer kon ik mijn plekje beter timen en heb ik een paar hele mooie foto's kunnen maken. Vervolgens was het door de andere duikers om me heen moeilijk om weer in een goede fotopositie te komen. Gelukkig lag Pieter voor me en lag hij heel goed voor de walvis. Hij was op dat moment dus in de beste positie om de mooiste foto's te maken, dus heb ik hem snel mijn toestel in zijn handen gedrukt, zodat hij mooie plaatjes kon schieten. Ik moet zeggen: het is een mooie coproductie geworden. De foto's zijn bijna te mooi om een selectie uit te maken, maar het moet toch. Zesentwintig foto's van één dier is namelijk toch wel iets te veel om hier op de website te zetten. Voor de rest kan ik alleen maar zeggen: geniet van alle foto's, ik heb niets aan deze beelden toe te voegen. En de rest van de dag? Die kunnen jullie inmiddels zelf wel invullen... Het woord Zonnebloemreisje is ook vandaag weer een aantal keer gevallen en om 21.00 uur waren we allemaal heel druk aan het 'lezen' in bed. Alleen jammer dat de pagina's niet zo snel gaan op deze manier....

 

vrijdag 19 september 2008

Helaas we zijn al weer op de helft van onze duiken. Een extra reden dus om er nog meer van te genieten. Vandaag beginnen we rustig aan met ons drietjes. Marleen, Robert en Lucie hebben besloten de eerste duik te laten voor wat het is en pas met de tweede ronde van 10.30 mee te gaan. Gelukkig waren we na weer een boerennacht redelijk uitgeslapen en hadden we er veel zin in. We doken samen met Caroline onze gids voor vandaag en van andere gasten geen spoor. De Franse duikers waarmee we al een beetje mot hebben gehad (vooral met één persoon die echt een onbehouwe boer is met maar één belang:"Ikke eerst, Ikke de beste plek en alleen Ikke is belangrijk, naar de rest kijkt Ikke niet om") gingen met een andere boot, dus daar hadden we geen last van. De eerste duik naar Tabletop was slechts een minuut of tien varen. Onderweg hebben we nog in verte een walvis gezien, maar de afstand was te groot om er heen te varen om te gaan kijken. Ook nu hoorden we tijdens de duik weer veel geluiden onder water. Het is vooral het communiceren van de walvissen en dolfijnen dat je hoort, maar helaas kwamen ze ook deze keer niet even bij ons kijken. Jammer. Na de duik echter zagen we in de verte weer een walvis. Af en toe zagen we een pluim en deze keer zagen we de walwis zelfs uit het water springen. Helaas wilde ook deze walvis geen show vlak voor onze boot geven en dus zijn we maar weer naar het strand gevaren.

 

Na een pauze van een uur konden we op weg voor de tweede duik van de dag. Alleen Marleen durfde het niet aan om deze duik te maken, een paar dagen zeeziek zijn vraagt toch wel erg veel energie van je lijf. Zodoende gingen we nog een beetje als gehavende groep samen met onze gids op pad. Na de korte boottocht waren we op de duikstek: The Salon. Tijdens deze duik zouden we vooral veel 'klein spul' te zien krijgen, wat zeker waar was. Vooral de Harlekijngarnalen konden ons zeer bekoren en daarnaast waren er nog een aantal soorten roggen, veel soorten slakken en ander moois te bewonderen. Helaas, helaas, na 50 minuten duiken was het toch echt tijd om de duik af te breken en naar boven te gaan. Maar één ding is zeker hier willen we graag nog een keertje terugkomen.

 

Terug op het duikcentrum hebben we al onze spullen weer gespoeld en opgeruimd en toen was het weer tijd voor PIZZA! Jammie, wat zijn de pizza's hier lekker en door die pizza te combineren met een colatje, een frietje en een broodje kip was de lunch weer uitstekend. Het voordeel van een pizza hier is dat je elke dag dezelfde kunt bestellen en je toch elke dag een andere krijgt. De bevoorrading is namelijk niet heel erg top, dus zijn niet alle ingrediënten beschikbaar. Maar wat maakt dat uit, ze smaken toch wel. Na de lunch is ieder wat voor zichzelf gaan doen (slapen, computeren of wandelen) en dan, eh ja, dan is het weer tijd voor eten en drinken gevolgd door: natuurlijk op kindertijd naar bed!

 

zaterdag 20 september 2008

Langzaamaan valt Team Holland zoals we hier genoemd worden uit elkaar. De vaak zware zee en de daarmee gepaard gaande zeeziekte zorgen ervoor dat we vandaag op ons eerste duik maar met drie duikers gaan. Marco, Pieter en mijzelf. De bestemming is Manta Reef. We zijn hier al eerder geweest en hebben ook mooie dingen gezien... maar geen manta's. Helaas lieten deze majestueuze dieren zich vandaag ook niet schoonmaken in een van de vele poetsstations. Tenminste, niet toen wij er waren, want het tweede groepje van deze duik hebben een iets andere route genomen en zij hebben de manta's wel gezien. Gelukkig werd veel goed gemaakt door de witpunthaai, de zwartpunthaai (helaas geen foto) en de duivelsroggen (sorry voor de slechte foto) naast een paar mooie grote baarzen en weer heel veel koraalduivels. Ook de vier murenen op een rijtje waren erg grappig.

 

Direct na deze eerste duik was er een snorkeltour. Onze tweede duik zou dus pas 's middags zijn. Al dat wachten, daar hadden Pieter en ik geen zin in. Wij zijn daarom mee gegaan op snorkeltocht. Deze tocht wordt ook door het duikcentrum georganiseerd. Bij de briefing grote verhalen over walvissen, dolfijnen, walvishaaien en manta's waarmee we zouden gaan zwemmen. Een beetje verbazend, want zoveel van deze dieren hadden we de laatste 9 duiken nu ook weer niet gezien. Al snel bleek de waarheid. De meeste soorten waren nu net vandaag helaas niet op de riffen aanwezig. Wel hebben we nog even met onze (derde) walvishaai kunnen zwemmen en hebben we veel walvissen vanaf enige afstand gezien. Een babywalvis die lekker aan het rondspringen was boven water was daarbij echter het leukste om te zien. Al met al best een leuke tour, maar als we deze echt in plaats van een duik hadden gedaan zou ik wel heel erg teleurgesteld zijn geweest.

 

We waren wat later terug van de snorkeltocht dan verwacht, dus konden we gelijk door voor onze tweede duik van vandaag. We gingen weer naar The Salon en Team Holland was helemaal compleet. Geen wonder ook, want hier zijn mooie dingen te zien én de vaartijd is maar tien minuten. Dat moet toch genoeg zijn om de zeeziekte geen/weinig kans te geven. De duik was net zo fantastisch als vrijdagmiddag. Zo veel verschillend leven op één rif van beperkte grootte is toch wel heel bijzonder.

 

Na de duik was het dan toch eindelijk tijd voor lunch, alhoewel het meer een vroeg diner werd. De conclusie werd dan ook al snel getrokken dat we niet meer op pad zouden gaan, maar lekker bij Mundos zouden blijven en pizza's en ander lekkers bestellen. En natuurlijk vielen bij de een na de ander al vroeg in de avond de ogen weer bijna dicht, dus was het rond een uur of negen weer stil bij de kamers van Team Holland. Hoewel een enkeling nog ging 'lezen' zijn er al met al niet veel pagina's meer verorberd.

 

zondag 21 september 2008

Onze laatste duikdag! Boehoe!!!. Bij de eerste duik liet Team Holland zich toch wel van haar slechtste kant zien hoor. Maar twee van de zes duikers maakten de gang naar het duikcentrum. De overige vier bleven een beetje relaxen en wachtten op de tweede duik, waarbij er een korte vaartijd zou zijn. Vandaag doen we dezelfde duikstekken aan als gisteren, aangezien we dat als de mooiste plekken van deze vakantie hebben bestempeld. Samen met Pieter ging ik dus vanochtend weer op pad naar Manta Reef. We hadden een luxe duik, want samen met onze gids Caroline gingen we met onze minigroep een aangepaste route duiken, met als doel nu toch eindelijk die manta's te zien. En dat lukte uitstekend! Naast de vier manta's die we tijdens onze duik zagen, was er ook nog een hele grote school barracuda's. Het leek wel een grote donkere wolk boven ons hoofd. Ondanks dat het zicht niet heel goed was, hebben we heerlijk de bewegingen van de manta's gevolgd. Naast een aantal foto's heb ik ook een kort filmpjegemaakt. Een tweede filmpje heb ik gemaakt om een idee te geven van onze boottochtjes. Geniet maar mee, maar bedenk wel dat ik de delen uit de film heb gemaakt bij rustige zee!

 

Tussen de twee duiken hadden we zoals gewoonlijk een uurtje pauze en voor onze allerlaatste duik tijdens deze vakantie gingen we weer allemaal naar The Salon. Ook over deze duikstel heb ik al heel wat gezegd en alles werd ook deze keer weer waargemaakt. Hoewel de zee erg ruw was en de kapitein van deze duik nu echt echt goed kon varen was het toch een geslaagde afsluiting van een geslaagde duikweek. Vervolgens was het tijd om alles op te ruimen, te spoelen en te laten drogen. En wij? Wij genoten maar weer eens van alle heerlijkheden op het menu van Mundos.

 

Na de lunch was het tijd voor een wandelingetje om de zonsondergang te bekijken, maar ik koos ervoor om bij het hotel te blijven om lekker even een beetje te rommelen, mijn boel te reorganiseren en de websitetekst bij te werken. Vanavond eten we nog een keer bij Mundos. De kok zal voor ons een soort Mozambikaanse tapas maken. En daarna? Dan is het weer vroeg slapen zijn, ondanks dat we morgen uit kunnen slapen. Maar ja, de oogleden worden nu (18.30 uur) al weer erg zwaar.

 

En morgen, dan gaan we naar het Krugerpark. Ik ben heel benieuwd wat we daar weer allemaal gaan beleven!

 

 

maandag 22 september 2008

Na afloop van deze dag bleek dat het vandaag een gedenkwaardige dag zou worden in deze vakantie. Vandaag zijn we van Tofo naar Malelane in Zuid-Afrika gereisd. Omdat we pas in de middag zouden vertrekken, hebben we eerst uitgeslapen en zijn we om 8 uur gaan ontbijten. Ondertussen hebben we onze duikspullen her en der op het terrein van het hotel in de zon gelegd zodat ze nog even konden drogen. Helaas leidde dat ertoe dat een andere gast van het hotel die bij het achteruitrijden niet zo goed in zijn spiegels keek, over de duikspullen van Marco heen reed. Nu is zo'n akkefietje nooit leuk, maar een Zuid-Afrikaan die de duikspullen van een Nederlander in Mozambique beschadigd op de dag van vertrek is al helemaal niet leuk. Zie maar eens dat deze schade vergoed wordt. Op zo'n moment ben je blij dat je niet alleen reist en elkaar kunt helpen. Op advies van het duikcentrum ben ik naar de lokale reisagent gegaan om hun assistentie te vragen. Zij kennen immers veel beter dan wij de regels en gewoonten in dit land en weten dus waarschijnlijk wel hoe we de zaken het beste konden regelen.

 

Terwijl ik bij de reisagent stond te wachten (iedereen was druk aan het bellen), kwam er weer een nieuw telefoontje binnen, waarbij gemeld werd dat een bepaalde vlucht geannuleerd was. Helaas was dat onze vlucht van vanmiddag. De reisagent gaf aan nieuwe tickets voor ons te moeten bestellen... voor morgen 16.00 uur. Ja doei, daar had ik geen zin in. Dat betekent een hele dag naar de knoppen en ook een dag Krugerpark minder. Daar was hij het wel mee eens. Mijn eerste gedachte was, dan maar met de auto en dat heb ik ook aangegeven. Het bleek dat we per auto minimaal 6 uur nodig zouden hebben om in Maputo te komen en dan was het nog ongeveer 2 uur naar Malelane. Dat zijn natuurlijk Afrikaanse tijden, dus tel daar maar een uur of 2 bij op. Goed te doen dus, aangezien het nog geen 10 uur in de ochtend was. De vraag was nu alleen nog wie 6 personen en een berg bagage binnen korte tijd kon vervoeren. Terwijl de reisagent dat uit ging zoeken, ging een van de assistentes met mij mee op zoek naar Marco om de schade aan zijn apparatuur af te handelen.

 

We vonden Marco bij het politiebureau en terwijl ik de dame van het agentschap bij hem achterliet ben ik de rest van de groep gaan zoeken om te melden dat we eerst in moesten gaan pakken omdat we niet wisten hoe laat we weg gingen. NA het inpakken kon iedereen dan weer het dorp in, zolang er maar één persoon in het hotel was en van de rest wist waar ze waren.

 

Uiteindelijk kwam iets na 10 uur de melding dat er een busje was geregeld die ons naar Maputo zou brengen. Vanuit Maputo zou onze transfer opgepakt worden door degene die ons eigenlijk bij het vliegveld op zou halen. De taxi zou er binnen 5 minuten zijn, maar de dame van het reisagentschap gaf aan dat dat wel Afrikaanse 5 minuten waren, want het busje moest nog vertrekken uit Inhambane en dat is toch zeker 20 minuten rijden. We rekenden dus maar op een uur. Tijd voor een drankje dus. Ondertussen zou Marco met de Zuid-Afrikaan die over zijn uitrusting was gereden naar een notaris in Inhambane gaan om daar het papierwerk te regelen. Het opnemen van verklaringen en controle van documenten in geval van een schade vindt men hier namelijk geen zaak van de politie, maar van een notaris, dus daar moesten ze maar heen. Zodra het busje er was zouden wij naar Inhambane rijden en Marco daar weer oppikken.

 

Zo gezegd zo gedaan en uiteindelijk vertrokken we met ons vijven om 11.45 uur vanuit Tofo richting Maputo. Een tocht van circa 450 km. Onze eerste stop was Inhambane en op de afgesproken plaats stond Marco al op ons te wachten. Vervolgens ging onze chauffeur nog een aantal keren Inhambane in de rondte. Het leek wel of hij even bij zijn hele familie op bezoek ging. Maar goed rond 12.45 reden we dan toch Inhambane uit richting Maputo. De verharding van de weg was zeker het eerste deel hopeloos, net zoals dat tussen Tofo en Inhambane het geval was geweest. Er zaten veel gaten in de weg en ondanks ons zeer ruimte en comfortabele busje met een chauffeur die zijn gaspedaal niet kon vinden hadden we al snel het gevoel dat hersenen, tenen en nieren van plaats waren verwisseld.

 

Na een uur of twee werd de nood wat hoog en begonnen onze magen te rommelen, dus vonden we het tijd voor een eerste stop. Helaas parkeerde de chauffeur de bus buiten de bewoonde wereld en was er dus alleen een mogelijkheid voor een sanitaire stop in de rimboe. Nou ja, eten deden we dan later wel. En zo hobbelden we weer een paar uur door. De wegen werden wel beter, maar de snelheid liep maar een klein beetje op. Vlak voor het donker werd (om een uur of zes) wilden we nog wel een stop maken en ook nu begreep de chauffeur ons niet helemaal en zette de auto weer in de rimboe stil. Oké, eten werd dus niet eerder dan Maputo en onze magen klonken ongeveer net zoals de bus als deze over weer een hobbel reed...

 

Om 7 uur, het was inmiddels echt pikkedonker geworden ging de auto ineens steeds langzamer rijden en werd de bus in een bocht aan de kant van de weg geparkeerd. De chauffeur stapte uit en ging druk aan het bellen met zijn mobiele telefoon. Nu had hij dat de hele dag al gedaan dus leek dat ons geen reden om zo maar ineens te stoppen. De chauffeur bleef ook naast de auto staan, lekker tussen de bus en de weg in. Erg veilig dus maar niet heus. En dat op een enkelbaans weg zonder verlichting waar het verkeer met hoge snelheid langsreed. Waarom voelde ik me hier nu niet zo veilig? Enig idee? Na een paar minuten kwam de chauffeur terug, ging achter het stuur zitten en meldde: No Fuel, I change. Vervolgens gebeurde er niets, de radio ging aan en wij konden alleen maar wachten. Daar sta je dan, midden in Afrika in de middle of nowhere, terwijl je de afgelopen uren toch redelijk veel tankstations bent gepasseerd, de laatste nog een kwartiertje geleden of zo. Op de een of andere manier sloeg de frustratie bij ons een beetje toe, maar konden we niets anders doen dan ons overgeven aan de situatie. We waren nu eenmaal niet in staat hier zelf het heft in handen te nemen en de boel te regelen. Toen na ruim 45 minuten gewacht te hebben, kwam er een personenauto met daarin twee heren en een mini-jerrycan diesel. Hè, hè, we konden weer verder. Omdat er maar weinig diesel in de jerrycan zat, waren er twee mogelijkheden: of we waren er bijna, of we moesten al snel een pomp opzoeken om de tank weer vol te gooien. Na wederom een aantal pompen voorbij gereden te zijn bleek het laatste, we gingen nog even tanken. Maar inmiddels was bij ons de vraag gerezen tot hoe laat we de grens zouden kunnen passeren. Is dat hier net als bij ons 24 uur per dag? Toen we bij de chauffeur en een bij de pomp ingestapte vriend/collega van hem meldden dat we nog naar Zuid-Afrika moesten ontstond er enige druk. Want tot hoe laat zou de grens open zijn? De chauffeur dacht dat 22.00 uur was. Een snelle rekensom maakte dat we er om 21.45 uur zouden kunnen zijn, zonder rekening te houden met de Afrikaanse tijdstoeslag. Omdat we in Maputo ook nog over moesten stappen op onze 'reguliere' transfer, kon de chauffeur in eens wel zijn gaspedaal vinden. Hij reed werkelijk als een idioot door Maputo heen, waarbij het enige doel op tijd aankomen was, ongeacht of we het zouden overleven of niet. Op een parkeerplaats langs de weg stonden heel veel busjes met nog meer Mozambiquanen er omheen moesten we van bus wisselen. Nu niet een erg lekkere plek om in alle chaos en in grote haast je bagage over te moeten laden, maar gelukkig konden we met 6 paar ogen er voor zorgen dat we alles onder controle hielden. Onze chauffeur en zijn collega begonnen nog een heel verhaal tegen ons af te steken en wensten ons een goede reis, maar daar hadden we geen boodschap aan. En zijn fooi was de chauffeur toch al kwijtgeraakt met zijn lege tank-actie. Ons nieuwe busje was een stuk kleiner, maar de chauffeur wist tenminste wat hem te doen stond. Ons als de wiedeweerga naar Zuid-Afrika brengen, maar dan wel op een veilige manier. Dit kleine, over-beladen busje deed zijn best en om 21.55 uur waren we bij de grens. Daar bleek dat de grens alleen voor commerciële goederen om 22.00 uur zou sluiten, personen konden tot 00.00 uur de grens passeren. Inmiddels was het ook weer koud geworden en een beetje rillend klommen we uit het busje op weg naar de Mozambiquaanse grens. Na alle stempels te hebben ontvangen dat we het land uit waren en nadat ook de chauffeur zijn papieren had geregeld, konden we weer in de bus een paar honderd meter doorrijden naar de Zuid-Afrikaanse grens om daar te regelen dat we het land in mochten. Dus weer uit de bus in de kou, in de rij staan en stempeltjes halen. Rond 22.30 uur gingen we weer op weg naar onze doel van vandaag: ons hotel bij het Krugerpark. Gelukkig stond het hotel buiten het park, want het park was om 18.00 uur al gesloten. Uiteindelijk kwamen we rond 23.15 uur moe, hongerig, maar tevreden aan in het hotel. Nadat de chauffeur ons bij onze huisjes had afgeleverd zou hij gaan proberen om nog voor middennacht de grens weer door te komen, want hij wilde toch ook wel graag naar huis. En wij? De minibar bevatte alleen maar een beetje water, dus zat er maar een ding op: moe en hongerig gaan slapen, want morgen worden we om 5.15 uur gewekt voor onze eerste gamedrive die om 6.00 uur voor de deur van onze huisjes zou vertrekken. Een foto-reportage van vandaag heb ik hier onder weergegeven. Let ook eens op de verharding van onze 'snelweg' vandaag. Wat kunnen we in Nederland dan toch zeuren soms...

 

dinsdag 23 september 2008

Iets na 5.15 uur horen we de telefoon van huisje naar huisje overgaan. De wekservice. Snel even wakker worden en dan aankleden in laagjes, want het is koud vanochtend. Later bleek dat het vannacht net iets warmer was dan tien graden! We hadden een mooie open auto waarin we lekker hoog zaten. De auto was voorzien van een dak, maar was verder open, zodat we goed om ons heen konden kijken. Er was ruimte voor negen mensen, maar wij waren maar met ons zessen, waardoor we lekker de ruimte hadden. Maar hemel, wat was het koud! In de rijdende auto kregen we de koude wind vol in ons gezicht en het voelde echt aan alsof we in een dus t-shirtje zaten dan met lange broek en dikke trui. Maar zo vroeg in de ochtend net na zonsopgang zijn de dieren wel actief. Al snel keken we onze ogen dus al uit. Aangezien ook nu de beelden meer zeggen dan woorden vind je hieronder een foto-impressie. Iets na 8 uur gingen we ontbijten en ik moeten zeggen, als je 24 uur niet gegeten hebt smaakt zo'n ontbijtje uit een doosje best! Na het ontbijt was het inmiddels zo warm geworden dat de eerste laag kleding, de dikke truien, uitkonden. Vervolgens vielen we van de ene verbazing in de andere en hadden we onze handen vol om alle indrukken te verwerken. Na de tweede break begon het echt warm te worden en waar we vanochtend een koude wind in het gezicht hadden, leek het nu of er een harde, warme föhn op ons gezicht gericht stond. Inmiddels hadden we van de 'Big 5' (Olifant, Buffel, Neushoorn, Luipaard en Leeuw) al de eerste drie gezien. Rond de middag begon er bij mij een beetje de verveling toe te slaan. We reden immers al vanaf 6 uur in het park rond en ondanks dat we steeds andere dieren zagen, waren ze vaak wel van hetzelfde 'merk' en het landschap veranderde niet of nauwelijks. Toen we uiteindelijk om 16.30 uur terug waren in het hotel was ik dan ook volledig gaar. Met de reisdag van gisteren achter de rug, de verveling die vanmiddag genadeloos toesloeg en de terugreis van donderdag en vrijdag in mijn hoofd heb ik daarom besloten morgen een vrije dag te nemen en geen 10 uur in een auto te gaan zitten voor meer van hetzelfde. Morgen zouden we hopelijk nog leeuwen zien, maar het is onwaarschijnlijk dat we ook luipaarden zouden zien, die zijn gewoon te goed gecamoufleerd. Maar goed. Nu eerst lekker naar het zwembad om daar te genieten van koud water (ca. 23graden) en een koud colatje en daarna eten. Aangezien we halfpension hadden, stond er rond 19.00 uur een heerlijk buffetdiner voor ons klaar. Na het eten hebben we op het terras nog genoten van een kopje koffie/thee en toen was het weer echt Zonnebloemtijd en al snel waren alle lichtjes weer uit en lag iedereen te slapen of te 'lezen'.

 

woensdag 24 september 2008

Toen ik om kwart over vijf de wekservice hoorde, heb ik me lekker nog een keertje omgedraaid. Mmmm, heerlijk zo'n dagje 'uitslapen'. Nadat de rest was vertrokken ben ik nog even blijven liggen, maar aangezien het 's morgens nog niet zo heet is, is dat de beste tijd van de dag voor een wandeling rond het hotel. Omdat ik geen zin had om uitgebreid te ontbijten heb ik zelf een kopje (uit Holland meegenomen) thee gezet met een plak (eveneens Hollandse) ontbijtkoek kon ik er wel weer tegenaan. Bij mijn wandeling in het park van het hotel was te merken dan de tuinen hier gesproeid worden. Ik heb namelijk veel bloemen gezien. Dat geeft de omgeving een hele mooie aanblik. Vervolgens ben ik richting het Krugerpark gelopen. Vanaf de brug die toegang geeft tot het park had ik een mooi uitzicht over het water voor het hotel en het hotel zelf. Op de brug kon ik merken dat het al weer redelijk warm begon te worden en dus werd het langzaam tijd om het zwembad op te zoeken. In de loop van de ochtend heb ik alle drie de zwembaden bezocht, de grote glijbaan uitgeprobeerd en genoten van het personeel dat steeds koude colatjes kwam brengen. Boekje erbij en een lekker ligbed en ik kom de middag wel door :-).

 

Na een paar uurtjes zwembad ben ik terug gegaan naar ons huisje en heb daar onder het genot van een aantal kopjes thee en een boek de rest van de middag doorgebracht op ons terras. Na enige tijd hoorde ik steeds meer lawaai in de bomen achter het terras. Het bleek dat de apen langzaam steeds dichterbij durfden te komen. Tijd voor mijn fototoestel dus. En toen er aan de voorkant even later ook nog grote vogels in het gras liepen kreeg ik het gewoon druk! Helaas kwam de rest net op dat moment terug van de tweede dag gamedrive en gingen de vogels weg. Gelukkig bleven de apen nog even. Na dit intermezzo werd het weer tijd om lekker op het terras een koud colatje te drinken en hebben we met elkaar de dag doorgesproken. En zo kwam onze laatste avond in Afrika in zicht. Na nog een lekker diner en een kopje thee in de lounge werd het al snel weer tijd om te gaan slapen. Morgenochtend worden we om 8.30 uur opgehaald voor onze laatste excursie en direct aansluitend onze reis naar huis.

 

donderdag 25 september 2008

Om 7.00 uur zaten we aan het ontbijt. Voor het ontbijt bleek in ons huisje waarom we steeds zoveel troep in de badkamer hadden: in ons dak zat een nest van de familie Muis. Dat was dus weer een KODAK-moment. Na het ontbijt hebben we nog geprobeerd om via internet in te checken, maar dat lukte helaas niet. Dus op naar "The Jane Goodall Institute Chimpanzee Eden", of te wel het Hof van Eden voor de geredde chimps uit Afrika. We kregen een leuke rondleiding langs de twee groepen chimps die ze daar hebben. Van elke chimp werd de historie uitgebreid beschreven tijdens de tour, duidelijk bedoeld om veel medelijden te kweken en zo extra geld op te halen, maar ook zeer veelzeggend over hoe bepaalde mensen met dieren omgaan. Na de tour genoten we hier nog van de lunch en toen was de vakantie helemaal op. Onze gids van de afgelopen dagen bracht ons naar het Kruger Mpumalanga International Airport. Ik heb geen idee hoe je het uitspreekt, maar het was een erg mooi gebouw. Ik heb dan ook nog nooit een luchthavengebouw met een rieten kap gezien. Daar konden we na het inchecken nog lekker even buiten zitten terwijl we wachtten op ons vliegtuig(je) naar Johannesburg. De vlucht zelf was druk en na een korte vlucht landden we in Johannesburg. Omdat onze bagage al op KMIA ingecheckt was voor alle vervolgvluchten konden we gelijk door de douane om onze tijd te doden tot het vertrek. Na nog wat geshopt te hebben, ben ik gaan internetten. Toen dat klaar was heb ik de rest van de tijd bij de gate gewacht met de rest. De vlucht naar Dubai vertrok op tijd en was vol. Desondanks heb ik voor mij doen redelijk kunnen slapen en is het wachten tot we morgenochtend in Dubai zijn.

 

vrijdag 26 september 2008

Om 8.30 uur lokale tijd (dus voor ons gevoel 6.30 uur) landden we op de luchthaven van Dubai. Hier mogen we nog eens 7 uur wachten voor onze vlucht naar Duitsland vertrekt. Het was me op de heenweg al opgevallen dat zowel hier als in Johannesburg de parfums net zo duur zijn als in Nederland in de winkel. Sigaretten en drank zijn echter wel een stuk goedkoper. Ik heb dus nog even twee sloffen sigaretten ingeslagen voor het thuisfront en na nog wat inkopen voor onderweg, een tijdje lezen en nog wat vervelen konden we dit vieze vliegveld gelukkig weer verlaten. Deze laatste vlucht was niet helemaal vol en zo had ik twee stoelen om me op te vermaken deze reis. Tijd en ruimte dus om nog even te slapen. Na nog een laatste snack was het tijd om te landen in Dusseldorf. We stonden 20 minuten eerder dan gepland op de grond en na zo'n lange reis was dat erg welkom. Het zwaarste deel van de reis moest echter nog komen. Want waren we een kleine 36 uur geleden uit het hotel in Malelane vertrokken, nu moest ik nog twee uur rijden naar huis. Gelukkig dus maar dat ik redelijk heb kunnen slapen. Het eerste deel van de rit was het druk, maar even later kon ik toch eens kijken hoe hard de auto kon en al snel kwam ik bij Nijmegen de grens over. Van Nijmegen naar huis was er tijd genoeg om een paar telefoontjes te plegen en die hielpen me ook om lekker bij de les te blijven. Om 22.15 uur heb ik de auto geparkeerd... voor mijn eigen huis. Dat was dus echt het einde van een korte, drukke, fantastische, mooie en intensieve vakantie. Pieter, Marleen, Marco, Robert en Lucie: Bedankt voor de gezellige reis! 

 

En nu? Misschien moet ik maar weer eens een reisje plannen.... Tot dan!