Thuis!
Na een paar knotsgekke weken was het weer tijd om lekker naar mijn tweede thuis in Spanje te gaan. Dus op vrijdagmorgen nog even snel de laatste dingen op kantoor geregeld en daarna in de auto naar het zuiden. Na een vlotte reis en een overnachting net ten zuiden van Lyon was ik zaterdag om half één in Llafranc. Bij Sète was het zonnetje erbij gekomen en over de grens liep de temperatuur ook op naar 28 graden. Heerlijk. In Llafranc aangekomen was het alsof ik nooit weggeweest ben. Het was zo leuk om iedereen weer te zien, maar de vermoeidheid begon toch wel toe te slaan. Dus toch maar naar het appartement (aan de overkant van de straat!) uitladen en snel boodschappen doen.

Ja, en dan ben je van plan om lekker bijtijds te gaan slapen, maar worden er plannen gesmeed om een Gin-Tonic te gaan drinken bij Sant Roc en nou ja, drinken vraagt om eten, dus daarna weer op naar La Sirena. Daarna was het toch tijd om terug te gaan naar mijn onderkomen en nog snel even na te genieten op het balkon met een beker melk (bij gebrek aan lucifers om water te kunnen koken voor de thee...) en dan is het zo weer middernacht. Maar wie wil er nu gaan slapen na onze Hollandse zomer als je nu om 0.00 uur nog met 25 graden op het balkon kan zitten! Gelukkig morgen uitslapen.

Het gewone ritme
Het leven is weer gewoon. Slapen eten, duiken, en lekker samen op pad gaan. De duiken met de Boomerang zijn fantastisch. Snelle boot, lekker over de golven denderen en ja, dat betekent af en toe een beetje water over ons heen. Vooral de kapitein (zie foto, haha) vindt dat niet prettig als hij er niet op is gekleed. Samen met de 'Limbo's’ genieten we van deze bijna privé duikjes, terwijl de Groningers op de Tritona hun eigen weg gaan.

Gisteravond hebben we de verjaardag van Niels gevierd tijdens een etentje in Begur, vanavond staan er weer tapas op het programma. Donderdag volgens mij een bbq en vrijdag weer een nachtduik met tapas. Oh, ja en tussendoor het water in bij een heerlijke luchttemperatuur van een graad of 25 en de watertemperatuur is ook nog 23 graden. Daar is maar één woord voor: Genieten!

Cap de Begur
Het leuke aan de Boomerang is dat we met een beperkte groep snel naar verder weg gelegen plekken kunnen én dat de Boomerang makkelijker in de buurt van de rotsen kan blijven wachten zonder anker dan de Tritona. Dus gingen we vandaag op pad naar Cap de Begur. Een mooie stek die eigenlijk een vertegenwoordiging is van alle plekken die her te vinden zijn. Steile wanden met gorgonen en een grote diversiteit aan andere planten en zachte koralen, grotjes en spleten waar diverse vissoorten zich kunnen verstoppen en door de ligging een grote variëteit aan vis. Een uitstekend begin van de dag dus. Nu weer even lekker nagenieten en tijd nemen voor de lunch en de siesta en dan maar weer zien wat we vanmiddag gaan beleven. De foto´s volgen later.

Na de fantastische duik op Cap de Begur hebben we de tweede duik gemaakt op Ullastres. We zijn van rif I naar rif II gezwommen. Onderweg kwamen we diverse Murenen tegen die mooi rechtop uit hun schuilplaats ´stonden´. Ook hingen er grote scholen brasem tussen de riffen in. Op rif II aangekomen werden we begroet door een enorme school barracuda´s die rondhingen en de aanwezige kleinere vissen in ogenschouw namen op zoek naar een lekker hapje. Helaas hadden ze nog geen zin in een grote jachtpartij, dus zijn we braaf op tijd naar boven gegaan.

´s Avonds was het weer tijd voor een lekkere BBQ. De slager had voor ons al twee heerlijk malse biggetjes geslacht voor het hoofdgerecht en als voorgerecht waren er heerlijke gegrilde langoustines. Dat alles onder het genot van voldoende drinken maakte het weer een geslaagde avond. Moe en voldaan ben ik rond middernacht weer in bed gerold, om energie op te doen voor een nieuwe dag op zee.

Na een week van prachtig duikweer boven en onder water begint ook hier de zomer tot een einde te komen. Onder water begonnen we dat vandaag ook te merken. Was de temperatuur de hele week tussen de 22 en 24 graden in het water, vrijdag konden we ineens thermoclines voelen: gebieden in het water met een scherpe lijn in temperatuurverschil. In zo´n thermocline kan de temperatuur tot 10 graden warmer of kouder zijn. Dus toen we bij de Canyons aankwamen en over het rif naar de tandbaars doken die daar zat ging het nog wel goed, maar tussen de Canyons in werd het vanaf een meter of 25 ineens vreselijk koud, Ivan gaf aan dat de temperatuur tot 17 graden was teruggelopen, in één nacht!

Echter er was ook een beetje stroming en het zicht was minder door het door de stroming aangevoerde plankton en dat betekende heel veel vis en heeeeeeeeeel veel barracuda´s, of te wel een koude maar o zo mooie duik welke ik samen met Hans en Lou afgesloten heb met het bovenop het rif liggen kijken naar het schouwspel om ons heen. Al weer een duik met een sterretje.

Druk, druk, druk
Nadat we vorige week steeds in twee groepen op de twee boten doken, was het weekend zoals zo velen hier. Druk, chaotisch en erg gezellig. Zondag heb ik met twee Nederlanders gedoken op de Canyons. Het weer was zonnig dus op de boot lekker warm en op de Canyons was het plan een beetje in zuidelijke richting te zwemmen om de tandbaarsen te zoeken en dan langs de gorgonenwanden te zwemmen. Deel 1 van het plan lukte, maar deel twee hebben we afgebroken omdat er weer een enorme school barracuda’s om het rif zat en we dat nog mooier vonden. Immers de barracuda’s zijn er niet altijd, de gorgonen zullen er ook een volgende duik nog wel zijn.

Maandagochtend was het voor het eerst rustig. We waren slechts met ca 10 duikers. De Nederlandse en franse groepen waren weer naar huis en ook de Spanjaarden waren weer aan het werk. Deze week wordt dus een rustige duikweek zonder volle boten. We zouden deze duik op Furío d’Aigua Xelida maken, maar de stroming was te sterk dus zijn we doorgevaren naar het meer beschutte Illa Negra. Samen met Suus heb ik daar een ongelooflijk mooie duik gemaakt. We hebben heel veel en heel jonge murenen en schorpioenvissen gezien, maar ook zwom er op het zand een rode poon. De enige vis met pootjes en vleugels. We waren zo druk aan het zoeken in leuke grotjes en spleten dat de tijd voorbij vloog en we het laatste stukje (gelukkig ook het minst mooie) even door moesten zwemmen om toch rond de max duiktijd van 50 minuten uit te komen. ’s Middags heb ik samen met Mike gedoken en gingen we van UIlaste I naar Ullastre II. Tussen de beide riffen was het weer fantastisch. Enorme scholen met vlagbaarsen, brasem en ook weer honderden barracuda’s hingen daar te wachten tot het tijd was om te gaan eten of gegeten te worden. Het was duidelijk weer een gevalletje slecht zicht door overzwemmende vissen… Na de duik zijn we op het strand beland waar Pam en Suzanne al zaten in de avond gingen Suzanne en Niels nog een nachtduikje maken en na de duik zouden ze naar het appartement van Pam en Mike komen met een stapel pizza’s. Ondertussen genoten Pam, Mike en ik vast van hun prachtige uitzicht onder genot van een glaasje en een picka picka. En zo was er al weer een dag voorbij.

Dinsdag hadden we overdag maar één duik, omdat we ook een nachtduik gingen maken. Niemand had veel zin om die dag drie keer in het water te liggen. Zo had ik ook een beetje tijd om wat boodschappen te doen, Evert een kaartje te sturen en de website bij te werken. Tijdens de ochtendduik waren er ook weer vrienden van Mark en Mim uit Australië overgekomen, dus dat was weer gezellig. Terwijl ik ‘s middags bezig was met het uploaden van de foto’s en het bijwerken van de mail bij Triton kwam Mark eraan. Hij gaf aan dat ze met elkaar gingen snorkelen en of ik ook zin had om mee te gaan. Nou eeehm nee, eerst maar even de website afmaken. Even later dacht ik eigen, wat nou website, die kan wel wachten en ben ik gezellig meegegaan, immers zelfs Liam en Noa spijbelden om mee te kunnen. Terwijl we naar buiten voeren zagen we Bryan nog op het strand zitten. Aangezien hij ook wel van een tochtje op zee houdt, werd hij ook nog even opgepikt en gingen we met een club van elf man weer richting zee. We hebben heerlijk gevaren zijn met de dingy nog een grot in geweest waar de Tritona niet kan komen en hebben daarna allemaal gesnorkeld. Ik heb het kort gehouden omdat ik niet teveel wilde afkoelen. Immers, er stond ook nog een nachtduik op het programma. Na een gezellige middag waren we rond half zeven terug, waardoor er precies genoeg tijd was om even snel te eten, om te kleden en weer te gaan duiken. Echt een rotleven dus… De nachtduik was mooi, maar niet spectaculair (ik weet het klinkt erg verwend). Wat vooral opviel was dat veel spleten waar je normaal congers en murenen vindt leeg waren. De poetsgarnalen zaten wel te wachten, maar waarschijnlijk zijn de speervissers langs geweest en hebben zij veel vis gevangen. Helaas mag dit nog steeds. Speervissers mogen niet met perslucht duiken, maar freediven mag wel en sommige zijn daar erg goed in en duiken zonder hulpmiddelen naar 25 tot 30 meter, schieten een vis aan hun lijn en gaan met de vis weer naar boven. Dit kunnen ze uren achtereen herhalen en wij weten daarna altijd gelijk als ze geweest zijn, helaas.

Na de nachtduik was het snel douchen, nog wat drinken en slapen, want ook het programma van de woensdag is al weer vol. Eerst een duikje daarna shoppen in Perpignan. Donderdag twee keer duiken en ’s avonds allemaal eten bij Mike en Pam waar Niels en Suzanne voor ons gaan koken, Vrijdag weer duiken en inpakken en zaterdag naar Frankrijk om bij Arie en Wilma langs te gaan. Zondag staat dan deel twee van de rit op het programma en ben ik aan het einde van de dag weer thuis. De volgende update met de verhalen van de laatste dagen komt dus van thuis, daar heb ik geen tijd meer voor.

Aussieday, snorkelen en de laatste dagen
De laatste woensdag begin met een mooie duik van Ullastre I naar Ullastre II met de Boomerang. Opnieuw heel veel vis, en rond rif II zwom zelfs een maanvis. Mijn buddy Mike zag hem, maar ik was net te laat met omkijken om hen ook te zien.

Bij terugkomst in de haven stonden Andy, Sophie en Jessie klaar voor hun doopduik. Omdat Marc alles alleen moest doen heb ik aangeboden om mee te gaan om te helpen (altijd leuk een extra boottochtje en ook helpen bij doopduiken is leuk). We hadden de uitzonderlijke mogelijkheid om naar Furío d'Aigua Xelida te gaan. Aan boord was het erg stil. Later zou ik ontdekken dat ik deze drie Aussies en vooral Jesse nooit meer zo stil zou meemaken ;-). Alledrie hadden ze een supermooie doopduik, waarbij Andy zelfs de eer had een rog te zien. Echt een unieke situatie. Bij het achterover het water inrollen lukte het Sophie op het laatste moment mijn arm vast te pakken. Nee! Ik hoef het water niet in! Gelukkig is de Boomerang laag, want anders had ik zeker een nat pak gehad. Na afloop snel douchen en op weg naar Perpignan, maar niet voordat we hadden afgesproken 's avonds bij Mark en Mim kip te gaan eten. Heerlijk! Met ons allen het eten klaargemaakt, waarbij de heren de zware taak hadden alle drie de kippen te voorzien van een half blikje bier om op te 'zitten' waardoor ze zelf de bovenste helft moesten opdrinken. Uiteindelijk na dit heerlijke maal weer laat het bed ingerold...

De donderdag begon maar weer eens met bijtijds opstaan, wat na het late naar bed gaan op zich al een uitdaging was. Gelukkig hebben we een lekkere duik kunnen maken op FAX. Mark wilde eens 'buiten' kijken en dus zijn we samen met Niels en Suzanne vanaf het rif richting zee gezwommen. Helaas was het zo'n dag dat het beneden de 25 meter snel koud werd en omdat we niets bijzonders tegenkwamen hebben we toch de hoger gelegen delen maar weer opgezocht. 's Middags was het rustig. Er waren wel een paar doopduiken en Linda kwam eindelijk ook weer eens een plonsje wagen, samen met een vriendin uit Nederland, Jeanette. Omdat iedereen behoefte had aan een kalm, ondiep duikje was Pinell ook voor de gebrevetteerde duikers een uitstekende optie. Suzanne en ik hebben het franse koppel op sleeptouw genomen. We hebben leuk kunnen spelen met een octopus die wel nieuwsgierig was, maar toch graag in de bescherming van zijn huis bleef. Al dat gedoe om hem heen werd beloond met een paar flinke inktwolken en uiteindelijk koos hij toch maar het hazepad. Nou ja, ik probeerde hem alleen maar te aaien (haha).

Na de duik ben ik maar vast begonnen met het opruimen van het appartement. Veel spullen kunnen inmiddels weggegooid worden, een deel van mijn troep kan vast in koffer of krat en zo ziet alles er een beetje geordend uit en kan ik morgen snel inpakken. 's Avonds was er een gezellig etentje. Niels en Suzanne hadden lekker gekookt als afscheid voor iedereen, maar door gebrek aan ruimte in hun eigen appartement was de locatie het appartement van Mike en Pam. Na een hele gezellige avond met af en toe een emotioneel moment was het zo maar weer middernacht en namen we allemaal afscheid van elkaar en van dit seizoen. Immers, ik vertrek zaterdag. Niels en Suzanne maandag en Mike en Pam dinsdag.

De laatste duikdag begon op de Canyons. Ik dook samen met Jeanette. Echter bij de Canyons aangekomen bleek de boei weg te zijn. We konden dus niet het ankertouw aanhaken. Ik ben toen met een touw vanaf de boot naar de ankerlijn gezwommen want we zagen de 2e boei die altijd onder water ligt wel goed. Het bleek dat het tonnetje was afgebroken en na de tijdelijke lijn aangehaakt te hebben, kon ik de vaste lijn mee naar boven nemen en zo lagen we toch weer op onze oude, vertrouwde wijze vast. Mijn buddy voor vanochtend is Jeanette. Helaas had zijn wat problemen met beneden komen en ook het eerste deel van de duik kon ze niet lekker in haar ritme komen waardoor ze snel door haar lucht heen was. Het werd dus een korte duik, maar zeker niet minder mooi. De barracuda's waren er weer en aan het einde van de duik zagen we ook de tandbaarsen nog. Eindelijk een mooie foto voor mijn verzameling!

De middagduik was op Ullastre III. Samen met Mark heb ik een heerlijke laatste duik van deze vakantie gemaakt met wederom heel veel vis. De vlagbaarsen zaten duidelijk met de aanwezige Bonito's in hun maag, want ze zwommen nerveus rond. Ze gingen zelfs een paar keer 'in formatie' zwemmen zoals ze dat doen als de Bonito's jagen, terwijl de Bonito's niet veel activiteit uitstraalden. Maar ach, je moet maar een klein visje zijn en steeds die grote jongens zien als je omkijkt. Ik zou er geloof ik ook wel onrustig van worden. In ieder geval gaf het ons weer een mooi schouwspel.

Na deze duik was het toch echt tijd om alles in te pakken en de auto in te laden. Nog snel even gegeten langs de Boulevard en toen nog even langs Mim om nog een tas op te halen en daarna naar Lotti om gedag te zeggen. Zaterdagmorgen de rest gedag gezegd en toen op naar Frankrijk, maar Arie en Wilma. Daar lekker bijgekletst, gegeten en geslapen en zondags op naar huis. Zo kwam er aan weer een fantastische vakantie een einde. Gelukkig nog een weekje vrij om bij te komen. Op naar de volgende keer!

Foto's van deze vakantie: FOTO's

Donderdagavond 30 augustus. Ik heb net de deur achter me dicht getrokken op kantoor. Het is vakantie! Op naar Spanje, inmiddels al weer voor het zesde jaar. Snel de auto ingepakt, maar dat was nog best veel werk. Duikspullen er in, hangmat erbij, boodschappen erin, dekbedje erbij, fiets op het rek en klaar! Vrijdagmorgen ben ik vroeg vertrokken en na een vlotte reis 's avonds lekker in Béziers geslapen. De volgende ochtend het laatste stukje gereden en rond 10 uur was ik in Llafranc bij Triton. Na uitgebreid bijgekletst te hebben met Miriam, was het tijd om actief te worden. 's Middags lekker al mijn eerste duikje gemaakt en dat was weer zo leuk dat er ook gelijk een nachtduikje achteraan ging. De toon was weer gezet voor twee heerlijke weken van duiken, eten en slapen.

Op de vrije woensdagmiddag ben ik terug gereden naar Frankrijk om in Tuchan bij Cave Mont Tauch wijn te kopen. In verband met de verbouwing van de cave, moest ik de wijn echter een dorp verderop halen bij Cave Paziols. Nadat ik negen dozen wijn had ingeslagen en de zeer vriendelijke Françaises geholpen hadden met het inladen van de wijn, ben ik via een toeristische route naar Perpignan gereden. Bij Auchan heb ik de auto verder afgeladen met lekkere producten zoals worst, soep, taart en warme koude kip. Daarna de navigatie op de kortste route terug naar Llafranc gezet en via en mooie, maar soms vreemde route over dirtroads was ik 's avonds weer 'thuis'.

De eerste duikweek was vooral een Nederlandstalige week. Met elkaar hebben we een hele leuke duikweek gehad, die beëindigd werd met een grote 'barbie' bij Mark en Miriam. De tweede week was een meer internationale duikweek met een aantal oude bekenden. Johnnie (België) was er weer, maar ook Bernd (Duitsland) en Serge (Zwitserland). Op woensdag ben ik gaan shoppen. Eerst naar de nieuwe Decathlon in Platja d'Aro en daarna snel naar Figueras naar het Teatro-Museo Dalí. Ik denk dat ik een van de weinige toeristen ben die niet naar het museum gaan, maar direct naar de winkel bij de uitgang. Als snel vond ik wat ik zocht, of in ieder geval wat er erg op leek: een boek met schetsen van Dalí voor Karin. Nadat ik terug was in Llafranc heb ik genoten van een korte siesta en ben aan het einde van de middag nog naar La Bisbal d'Empordà gereden. Deze stad staat werkelijk bol van het aardewerk. Na een beetje snuffelen in de winkels heb ik twee hele mooie schalen voor op mijn zinken eetkamertafel thuis gevonden. Na weer een geslaagde dag was het 's avonds lekker slapen, want de volgende dag moest er natuurlijk weer gedoken worden!

Op zaterdag was het grote feest echter toch echt weer voorbij en moest het echte leven weer opgepakt worden. 's Ochtends vroeg daarom de auto ingepakt en na nog een heerlijk duikje vertrok ik om 13.30 weer naar Nederland. Omdat ik lekker kon opschieten op de rustige snelwegen via Clermont-Ferrand naar Parijs kon ik doorrijden tot aan Bourges. Courtepaille serveerde ook daar een heerlijk gegrilde steak en na een nachtje slapen was ik weer ijzersterk voor de tweede reisdag.

Omdat ik in de tweede helft van de ochtend toch wel weer honger kreeg ben ik bij Assevillers gestopt. Daar bleek op de parkeerplaats langs de snelweg een hele grote banketbakker Paul te zitten. En deze banketbakker verkocht hele lekkere frambozen- en citroentaartjes. Na even rekenen bleek dat ik 's middags na een korte stop bij mijn zus best wel gelijk door naar Friesland kon rijden om samen met mijn ouders in de tuin de taartjes te verorberen. Het was een uitstekend einde van weer een heerlijke vakantie. Wat er over bleef? Veel mooie herinneringen en een hele berg was! Was het maar weer mei... Alle foto's van de vakantie kun je hieronder bekijken.

Llafranc, ik denk er nu al weer aan met heimwee. De versie 2008 zal altijd een memorabele blijven. Want wie bedenkt nu

dat je in het ziekenhuis komt met je reisgenoot

dat de zee is als een spiegel en als een woesternij

dat er walvissen, zonnevissen, maanvissen, calamaris en roggen zijn

dat je dan nog geen eens de dolfijnen hebt gezien

dat een Cafe Solo niet altijd solo is/komt

dat (hoe traditioneel) de vrouwen kookten en de heren na elke maaltijd tot opruimen en afwassen gemaand moesten worden

dat we ongelooflijk hebben gelachen en de heren soms daarbij de reden waren (sorry heren, geen nadere toelichting)

dat Lennart heel goed is in schoonmaken, vooral van de WC

dat het niet duidelijk is wie het meeste eet: Lennart, Mark of Bundy

dat op de terugreis nog voor de grens de auto het begeeft en je aan het einde van de middag weer in Llafranc bent

dat je heen met de auto gaat en terug per vliegtuig

en dat allemaal in twee weken tijd. Ik word er nog moe van. Het is dus echt weer tijd om op vakante te gaan... naar Llafranc! Tot volgend jaar weer.

Nadat ik ook in juni van dit jaar al naar Spanje geweest was, werd het dit jaar tijd voor een tweede bezoekje. Helaas werd het op het werk twee weken voor mijn vakantie zo druk dat ik nauwelijks wist hoe ik alles op orde moest krijgen. Gelukkig is daar dan de al oude paklijst en zo kon ik in zeer beperkte tijd alles in de auto 'kwakken'. Na nog een snelle ronde voor de was, enkele schoonmaakactiviteiten en de laatste inkopen kon het dan toch gebeuren. Echter niet voordat ik samen met mijn collega's op 11 september nog een leuke middag op de golfbaan had doorgebracht. Het golven werd natuurlijk gevolgd door het verzorgen van de inwendige mens en zo kon ik op vrijdagavond vermoeid maar voldaan op weg naar weer een duikvakantie in Spanje.

Het was duidelijk dat het hoogseizoen voorbij was, waardoor ik lekker door kon rijden. De enige beperking was ik zelf, want ik merkte toch wel dat de voorbije weken me enigszins gesloopt hadden, waardoor enkele extra stops nodig waren. De hele reis was het prachtig mooi weer en bij het naderen van Beziers liep ook de temperatuur op naar zomerse waarden. In Spanje werd ik welkom geheten door regen! Net na La Jonquera lieten de wolken merken dat ze al het water dat ze bij zich hadden niet over de Pyreneeën mee konden zeulen en dus wat water moesten lossen. Hoe dichter ik bij Llafranc kwam hoe overtuigender echter het zonnetje weer terug kwam. Kijk zo wil ik het graag hebben!

Zondag stonden gelijk drie duiken op het programma. Een mooie manier om je hoofd tot rust te krijgen en je lijf weer lekker in te spannen. Gelijk daarmee ga je dan ook bedenken wat je allemaal vergeten was, dus dat betekende 's avonds nog een paar mailtjes naar kantoor. Hoewel het hoogseizoen ten einde is, is dat bij Triton nog niet echt te merken. Elke dag zijn er volle boten met duikers van verschillende nationaliteiten. Zo waren de oude bekenden Bernd, Johny en Dirk er ook weer, evenals een groep Fransen waar ik ook al eerder mee gedoken heb. Altijd gezellig om oude duikmaten weer terug te zien en samen weer een feestje van de vakantie te maken.

Onder de duikers bevonden zich ook een groep Engelse duikers. Deze heren (en één vrouw) konden zeer goed overweg met bier. Tijdens de BBQ op maandag bij Mark & Miriam hebben we dan ook tijdens het nuttigen van garnalen en steak vreselijk gelachen. De BBQ dreigde alleen een beetje in het water te vallen, want vlak voor de BBQ begon het voor het eerst in vier maanden te regenen. Dat hebben we geweten. Het kwam met bakken uit de hemel en het is de hele avond niet meer droog geworden. Het werd dus een echte Engelse BBQ! Gelukkig kon dat de pret niet drukken. Rond 23.30 uur zijn we moe en voldaan weer vanuit Ermedas naar Llafranc teruggekeerd.

Omdat ik niet naar Frankrijk hoef deze keer voor wij of boodschappen, had ik voor het eerst sinds jaren op woensdagmiddag echt 'vrij'. Een mooie reden om wat leuks te gaan doen, maar het balkon, een boek en een bakkie thee trokken toch wel heel erg en zo heb ik lekker genoten van een relaxmiddag.

Duiken brengt altijd weer wat nieuws met zich mee. De ene dag is de zee als een spiegel en heb je een lekker zonnetje, de andere dag kun je zo maar last hebben van golven, stroming, Tramunatana of regen. De natuur is iets wat we niet in de hand hebben. Daarom blijft het opletten, ook als je op een bekend rif een nieuwe route gaat duiken. Helaas vergat ik bij het juiste rotsje af te slaan, waardoor ik diep en ver van het rif terechtkwam. Nu had ik samen met mijn buddy twee opties: terug gaan (ik wist hoe we er gekomen waren en hoe we terug moesten) of omhoog gaan. De tweede optie heeft niet echt de voorkeur omdat je nooit weet waar je uitkomt en omdat er ook een beetje stroming was, maar in dit geval was teruggaan ook geen beste. Mijn buddy was al redelijk ver door zijn lucht heen en ik zat al flink in deco. Met dezelfde route terug zou het dus ook maar de vraag zijn of ik op tijd weer boven kon zijn. Dan maar het zekere voor het onzekere en de duik afbreken en opstijgen. Boven gekomen bleek dat we redelijk in de buurt waren van de boot, dus we besloten om maar terug te zwemmen. Echter de stroming maakte dat we maar weinig vorderingen maakten, dus werd het noodzakelijk om Taxi Emilío te roepen. Gelukkig was hij er snel en konden we onze spullen in de dingy leggen. Vervolgens bleek dat het sporten en afvallen van de afgelopen twee jaar hun effect niet hadden gemist. Zonder al te veel problemen en zonder hulp kon ik in de dingy klimmen, iets wat me tot op heden nog nooit gelukt was!