zaterdag 2 december 2006
Zodra ik vanochtend de terrasdeur open deed kwam de klamme warmte naar binnen. Het is (nog) bewolkt en al ruim boven de 20 graden. Wie weet wat dat voor de rest van vandaag betekent. De reis was lang, maar liep voorspoedig, zeker als je bedenkt dat ik in iets meer dan 48 uur 20.000 km heb afgelegd. Vooral het eerste stuk van Amsterdam naar Kuala Lumpur hakte er best in. Dat is wel lang, zeker als iedereen op tijd in het vliegtuig zit, maar we om onduidelijke reden toch onze slot missen en daardoor anderhalf uur extra in die stoeltjes mogen zitten. Gelukkig was de service aan boord goed, veel beter dan bij de gemiddelde Europese luchtvaartmaatschappij. KLIA (Kuala Lumpur International Airport) is een mooie,schone en relatief luxe luchthaven. Zoals vaak met 'grote' internationale luchthavens is ook KLIA erg klein. Hieruit blijkt steeds maar weer hoe verwend we zijn met de ruime opzet van Schiphol. Er zijn hier een paar leuke winkeltjes, maar de prijzen staan alleen in Ringgits vermeld en ik heb geen zin om ze steeds om te rekenen. Je kunt hier gewoon met euro's betalen (alleen papiergeld) maar niet alle restaurants accepteren creditcards. Gelukkig staat er centraal in de transferhal een ATM (flappentapper). Kuala Lumpur ligt erg dicht tegen de evenaar, wat duidelijk te merken is aan de hoeveelheid daglicht. Het was 's ochtends pas rond 7.00 uur ligt en om 19.00 uur is het al weer zo goed als donker. De schemering is maar heel erg kort. Ondanks dat hier jaarlijks zo'n 25 miljoen passagiers de luchthaven passeren is het heel erg rustig in het douanegebied, een beetje zoals op Schiphol tussen 1.00 en 6.00 uur. Je weet precies wanneer er een vliegtuig is geland, want dan komen er ineens veel mensen de terminal in, maar al heel snel merk je daar niets meer van.

Ik heb er voor gekozen mijn reis iets te verlengen zodat ik ruim de gelegenheid heb gehad om bij te komen in het Transferhotel. Het is me uitstekend bevallen. Een kwartier nadat de deuren van het vliegtuig open gingen was is al in mijn hotelkamer. Ik ben daarna eerst even gaan ontbijten (heerlijk zonder het gesleep met handbagage) en heb toen lekker een paar uur geslapen. Hierdoor kon ik er voor de volgende etappe weer redelijk fris tegenaan. Slapen was er tijdens de tweede vlucht (weer) niet bij. Ik was voldoende uitgerust om me lekker te voelen en mijn lichaam hield nog echt de Nederlandse tijd aan en liet zich niet foppen door het feit dat alle lichten uitgingen in het vliegtuig. Dus maar weer een boek gelezen en naar muziek geluisterd. Regelmatig kwamen de stewardessen langs met wat te drinken, dus dat ging wel goed. Vlak voor we in Sydney kwamen werd het hele vliegtuig gedesinfecteerd. Het cabinepersoneel liep hierdoor met spuitbussen door de gangpaden en zo kwamen we allemaal 'schoon' Australië in. Australië kent een aantal gevaarlijke planten- en dierenziekten niet en het doel was dan ook om eventuele ziektekiemen te doden. Grappig alleen dat alle handbagage en jassen in de gesloten opbergruimten zaten en deze ruimten niet bespoten werden. Tassen en jassen kunnen blijkbaar geen ziektekiemen overbrengen?!

Vandaag staat in het teken van de stad Cairns verkennen om te kijken wat hier allemaal te beleven is. Morgen verkas ik naar een nieuw onderkomen, dus ook daar moet ik vandaag enige actie voor ondernemen. Gezien de grootte van de stad kan ik me hier de komende week vast wel vermaken.

zondag 3 december 2006
Cairns is een echte vakantieplaats met heel veel toeristen. Het is (nog) niet echt druk of zo, maar het aantal Australiërs op straat is naar verhouding erg beperkt. Het is leuk om de hele dag allemaal verschillende talen om je heen te horen, en uit te vinden uit welk land die persoon komt. Ook aan het accent van het Engels kun je al horen of iemand uit Europa of Azië komt en van de Europeanen weet je dan ook wel of het bijvoorbeeld een Nederlander, Duitser of Vlaming is.

De stad ligt helemaal op een vlak gedeelte direct aan zee, terwijl om ons heen vrij veel heuvels zijn. Ze moeten ook vrij hoog zijn, want gisteren toen we met het vliegtuig al gingen dalen staken sommige heuvels door de wolken heen. Opvallend aan de stad is de ruime opzet en de beperkte hoeveelheid hoogbouw. De meeste gebouwen hebben hier 1 of 2 lagen. Ook de wegen zijn ruim opgezet, meestal twee rijstroken per richting, al heb ik tot op heden geen idee waar dat voor nodig is. Ik ben inmiddels twee keer bijna plat gereden, omdat ik de verkeerde kant uitkeek bij het oversteken. In beide gevallen was het erg rustig op het kruispunt, want als er verkeer staat te wachten of langsrijdt heb ik het meestal wel in de gaten. Het links rijden begint langzaam wel te wennen en dat moet ook, want vanaf maandag heb ik een auto tot mijn beschikking en het zou toch stom zijn als ik dan aan de verkeerde kant ga rijden.

Er is hier een hele mooie boulevard met tussen de weg en de boulevard een heel langgerekt park. Er zit ook een openbaar en gratis zwembad in het park (de Lagoon) want het is verboden om in zee te zwemmen. Reden daarvoor: krokodillen en kwallen, beide kunnen dodelijk zijn. Zondag ben ik lekker even wezen zwemmen in de Lagoon. het water was wel koud toen ik erin ging, maar het was gewoon 32 graden. Over de rand van de Logoon naar de zee liggen kijken. De zee is hier niet helder en blauw, maar dat ligt niet aan de waterkwaliteit, maar aan de ondergrond. Voor de kust is er een zand/slib-ondergrond die het water een grauwe aanblik geeft. Er is hier getij en bij laag tij ontstaat er een soort moeras waar veel vogels in waden. Ik heb o.a. Australische pelikanen gezien, een soort witte ooievaars en kleinere vogels met een lange kromme snavel. Die leken wel wat op de vogel die vroeger op het 100 guldenbriefje (de snip) stonden, en bleken Whimbrels te zijn, maar die zijn klein en zaten te ver weg om een mooie foto van te nemen. Misschien later nog een keer.

maandag 4 december 2006
Vandaag mijn auto voor de komende drie maanden afgehaald. Het is een oude, aftandse Hyundai Accent geworden, wel met airco gelukkig. Ook hier is er blijkbaar zo´n flauw vooroordeel dat vrouwen niet kunnen werken, want de auto valt onder de categorie 'manual', wat niets meer betekend dan 'handgeschakeld'. De medewerker van het verhuurbedrijf zou me dus wel even uitleggen hoe je een manual moet starten en hoe het schakelen werkt. Nou broer, ik heb pas sinds 1992 mijn rijbewijs en rijdt altijd in zo'n manual. Ik ben geen Amerikaan! Vervolgens ben ik naar Kurunda gereden. Volgens de folders van de lokale boekingskantoren een 'fantastisch dorpje', maar de lonely planet krijgt gelijk: de commercie heeft het inmiddels redelijk kapot gemaakt, vandaar waarschijnlijk ook dat je maar zo weinig foto's in de folders zien van het dorpje zelf en van de Barrington Falls. Deze watervallen zullen in het regenseizoen (start in januari) best wel mooi zijn, maar nu was het wat mager allemaal, zeker met de watervallen van Iguaçu (Brazilië/Argentinië/Paraguay) in mijn herinnering. Het ritje naar Kurunda (25 km ten noorden van Cairns) liep dwars door de heuvels en was wel erg mooi. Je reed gewoon door een stukje regenwoud en af en toe waren er stopmogelijkheden om over de vallei richting zee uit te kijken. Het links rijden is nog wel inspannend, want je kunt niet op je automatismen vertrouwen. Bij het schakelen van 1 naar 2 moet je de versnellingspook namelijk iets van je afduwen in plaats van naar je toetrekken, anders zit je gelijk in de vierde versnelling. Van 2 naar drie een vergelijkbaar probleempje want je wilt niet terug naar 1. En waar wij gewend zijn dat de richtingaanwijzer zit, blijkt ineens de ruitenwisser te zitten. Ik heb al het stof inmiddels wel van mijn voorruit geveegd! De tocht naar Kurunda was dus een mooie oefening voor de komende (langere) uitstapjes.

dinsdag 5 december 2006
Vandaag een fantastische dag gehad op het welbekende Great Barrier Reef, het grootste koraalrif ter wereld. Van alle duikshops die hier trips naar het rif aanbieden heb ik een van degenen gekozen die het minste reclame maken. Dat is goed geslaagd. TUSA Diving heeft een relatief kleine boot, er kunnen slechts 28 mensen mee, terwijl de gemiddelde boot hier met 100 mensen weggaat. Nu zijn dat niet allemaal duikers, maar voor meer dan 50% snorkelaars en onder de duikers zitten veel mensen die een zogenaamde 'introductieduik' maken. Zij hebben geen brevet en duiken met een instructeur. Navraag leert dat het meestal mensen die het rif ook wel eens willen zien, maar die niet geïnteresseerd zijn om echt te leren duiken. Al met al waren we vandaag met vijf 'echte' duikers, waarvan drie zogenaamde 'muppets', wat Australische duiktaal is voor mensen die net hun eerste brevet hebben gehaald, maar die je nog niet echt duiker kan noemen. Ze hebben geen ervaring en zijn snel door hun lucht heen. Samen met Catherine, een schotse dame die in Londen woont mocht ik me vandaag vermaken op het rif. We hebben zo ontzettend veel gezien, dat ik geen tijd had om alles te fotograferen, ik had tenslotte ook tijd nodig om alle pracht en praal te bekijken. Het enige mindere aan vandaag was het zicht. Door alle stof was het zicht beperkt tot zo'n 25 meter, maar ach, nog altijd beter dan de gemiddelde 2 meter thuis. Van de koralen en vissen moet ik de namen nog opzoeken, maar de foto's geven wel een aardig beeld van wat er te zien is. Op sommige foto's lijkt het rif grauw. Dat komt omdat het zeewater de kleur rood weg filtert. Ik ben nog aan het oefenen met mijn roodfilter, dus hopelijk wordt bij nieuwe foto's dit effect snel minder.

woensdag 6 december 2006
Na de fantastische ervaringen van mijn eerste duiken op het Great Barrier Reef stond er voor woensdag een rustdag op het programma. Uitslapen, beetje lezen, boodschappen doen en 's middags lekker naar de Lagoon aan de boulevard om te zwemmen en een heel klein beetje te zonnen. Op dinsdagavond was mijn Grontmij-collega Erik ook in Cairns aangekomen na een maand door Nieuw-Zeeland te hebben gereisd en aan het einde van de middag hebben we elkaar via de sms met de Nederlandse mobielen kunnen bereiken. Erik bleek op dat moment aan de boulevard te zitten, bij de Lagoon waar ik net een half uur geleden weg was gegaan en ik zat op dat moment in de buurt van zijn hostel. Lekker makkelijk dus. Aan de Esplanada hebben we elkaar uiteindelijk kunnen treffen en hebben we lekker bijgekletst en onze ervaringen uitgewisseld. Na een snel diner zijn we ieder weer naar ons eigen onderkomen gegaan. Erik wilde graag wat verloren slaap inhalen en voor mij stond de wekker weer vroeg, het is donderdag weer duikdag!

donderdag 7 december 2006
We have a shower, of te wel bij het opstaan komt de regen met bakken uit de lucht, daar kunnen onze voor- en najaarsstormen nog wat van leren. We hebben vandaag zo'n typische dag in de tropen. De temperatuur is goed, niet te hoog en niet te laag, met heel veel regen. Ook de wind was wat sterker dan de afgelopen dagen, er stonden witte kopjes op zee. Niet zo heel schokkend dus, maar ja, gelegenheidsduikers en snorkelaars gaan daar niet van uit, dus dat wordt lachen. Tijdens de briefing voor vertrek werd gemeld dat er een beetje wind was en dat de crew hoopte dat zodra we onder de kust vandaan waren het weer wat op zou klaren. Voor de zekerheid werd er toch wat meer nadruk gelegd op het onderdeel zeeziekte dan dat dinsdag het geval was geweest. Buiten werd het eerst alleen maar slechter en moesten we volledig door het front heen varen. Tijd dus om eens boven te gaan kijken, maar daar kwam de regen je wel heel hard tegemoet. Dus: kleren uit, wetsuit aan (had ik later toch nodig) en lekker boven uitgewaaid met wind en regen en af en toe wat zout water op de snuit op weg naar het rif. De eerste zakjes waren al snel uitgedeeld aan de zieke passagiers, dus reden te meer om boven te blijven tijdens de 2 uur durende trip. Bij de eerste duiklocatie van de dag aangekomen werd het weer langzaam aan wat beter en wat vooral voor de snorkelaars belangrijk was: de wind zwakte iets af. De duik was net als op de eerste dag helemaal geweldig. Toppunt van de duik was toch wel de white tip shark die op het zand lag en die een hele tijd bij ons in de buurt bleef, waardoor we de gelegenheid kregen om mooie platjes van deze kleine haai te schieten. De middagduik echter was nóg een tikkeltje beter. Tijdens de briefing bleek dat we de mooiste duik zouden maken als we een beetje in zuidelijke richting zouden zwemmen. Bij het te water gaan sprak ik met mijn buddy af niet gelijk naar beneden te gaan, maar eerst een stukje te zwemmen zodat we recht boven het rif naar beneden konden gaan en zo geen lucht zouden 'verspillen'. Tijdens het zwemmen keken we af en toe naar beneden of we al bij het rif waren... en zagen over het zand ineens heel langzaam een schildpad zwemmen... in noordelijke richting! Er was maar één handsignaal mogelijk: vuist gesloten en duim naar beneden: zakken! We bleken achteraf de enige die een schildpad hadden gezien ☺. Verder weer een white tip shark gezien, en een aantal kleine roggen. En dat natuurlijk weer buiten het 'gewone' moois dat er op het rif te vinden is. Je komt echt ogen tekort en we moesten dus ook weer veel te snel de duik afbreken omdat de tijd op was! Toen we weer vlak bij de boot waren nog een badlaken gevonden die ik als de enige toegestane 'buit' mee naar boven heb genomen. Al met al wederom een zeer geslaagde duikdag. Ook het oefenen met mijn roodfilter op de camera baart kunst, al zal er voorlopig eerst nog veel geoefend moeten worden. Bij terugkomst via de mail met Erik afgesproken, waarna 's avonds bleek dat we op zo'n 200 m afstand van elkaar gelijktijdig hadden zitten mailen... Na het eten was het weer tijd voor afscheid, want ik zou vrijdag Cairns verlaten en zien we elkaar pas weer in Sydney.

vrijdag 8 december 2006
Na een week in Cairns te zijn gebleven is het tijd om te vertrekken. Omdat het Australische ritme van vroeg opstaan er al redelijk in zit, was ik om half zeven al op. Omdat het hier zo vroeg licht is, staat de zon al volop te schijnen en begint de stad op te drogen van de regen die toch bijna elke nacht wel valt. Om half acht was de auto gepakt. Het reisdoel van vandaag is Cooktown. Er zijn twee routes naar Cooktown, de kustroute en de inlandse route. De kustroutes is niet helemaal geasfalteerd (hier noemen ze dat sealed of bitumen) en kan ik met mijn huurauto daarom niet gebruiken. De inlandse route is ruim 350 km en daar staat ongeveer 4½ rijden voor. De route loopt van Cairns via de Captain Cook Highway en de Kennedy Highway naar Kurunda en Mareeba. Na Mareeba wordt het echt stil op de weg, er komt zo ongeveer elke vijf minuten een tegenligger. Vanuit Mareeba gaat Highway 81 naar Bihoora en Mount Molloy. Bij Mt Molloy kun je weer kiezen om via de kust (de 4WD-route) of via het binnenland te rijden over de Cooktown Developmental Road. Het laatste stukje van deze weg is pas dit jaar geasfalteerd. Ik heb gegeten bij de Palmer River Roadhouse, wat weliswaar op de kaart staat, maar wat gewoon één gebouw is waar je zowel voor jezelf wat te eten en drinken kunt krijgen als waar je je auto weer vol kunt gooien. De benzine is in het binnenland overigens 10 tot 15 cent duurder dan in Cairns.

Na Palmer River Roadhouse kreeg ik al snel de schrik van mijn leven. Oké, er staan borden dat er vee op de snelweg (maximum snelheid 110 km/h) kan lopen, omdat er nu eenmaal geen hekken om de weg staan en ook staan er waarschuwingsborden voor overstekende kangoeroes. Maar goed, vee is niet zo geïnteresseerd in het asfalt en als ze de weg over willen steken zie je ze snel genoeg en overstekende kangoeroes (gevaarlijker dan de overstekende herten bij ons) kom je vooral in het donker tegen. Dan opeens ligt er midden op de weg voor je een hele grote berg massa. Dus noodrem, spiegelen en uitwijken. Er blijkt een dode kangoeroe midden op de weg te liggen. Ik moet zeggen, mijn hart zat echt in mijn keel! Gelukkig was er op dat moment geen tegenligger, want dat had ik grote problemen gehad. Na ongeveer een kwartiertje: weer bingo, maar nu was ik er toch enigszins op voorbereid en kon ik de noodstop achterwege laten. De derde keer wordt het simpel. Oh, dood beest op de snelweg, gewoon met 140 km/h er omheen zonder ook maar je gas los te laten. Al met al heb ik zeker 20 dode kangoeroes, zowel groot of klein op of langs de weg zien liggen en een enkel ander dier dat leek op een kat, zwijn en koe. Het reizen per auto krijgt zo toch een andere dimensie, alsof er een beetje Russische roulette aan toegevoegd wordt.

Eenmaal in Cooktown aangekomen eerst maar eens een onderkomen gezocht. Pam’s Place is een YHA-hostel, waar de naast dorms (slaapzalen) ook éénpersoonskamers hebben. Wel delen we met iedereen de toiletten en douches, maar daar zijn er meer dan genoeg van. Cooktown zelf is klein en redelijk saai. Er zijn een aantal musea en een botanische tuin en je kunt er wandelingen naar de vuurtoren en richting het regenwoud maken. Ik heb de eerste middag gebruikt om lekker even te zwemmen in het zwembad bij mijn hostel en een paar wasjes te draaien. Ook kan ik hier mooi mijn duikspullen drogen. ’s Avonds in het dorp wat gegeten, en na toch weer een vermoeiende dag vol indrukken en nieuwe ervaringen lekker vroeg naar bed.

zaterdag 9 december 2006
Vandaag eerst maar eens lekker uitgeslapen en vervolgens de laatste was gedaan en buiten aan de lijn te drogen gehangen. Heb ik morgen tenminste weer een schoon T-shirt, want met de hitte hier gaat dat hard! Vervolgens richting Hope’s Vale gereden, totdat het asfalt ophield. Ook even een kijkje genomen bij het ‘vliegveld’. Meer dat een plak asfalt, houten keet en een parkeerterrein is het niet. Het wordt ook met name gebruikt om toeristen naar Lizard Island te brengen. 's Middags heerlijk bij het zwembad gelegen en 's avonds gegeten in de 'local pub', alsof je zo in een scène van de al eeuwenoude tv-serie 'The flying docters' stapt. Ook hier aan de bar lokale, kleurrijke inwoners van dit stadje, voor wie dit uitstapje op zaterdagavond een belangrijk sociaal evenement is. In ieder geval wel voor een habbekrats een enorm grote en super gebakken rumpsteak gegeten.

zondag 10 december 2006
Het stadje Cooktown is op werkdagen en zaterdag zo goed als verlaten, nou op zondag gebeurt er echt helemaal niets. Vanochtend naar de botanische tuin geweest. Het was een mooi park met allerlei bomen en struiken die hier in de regio voorkomen en die door kapitein Cook en zijn bemanning in 1770 zijn geïnventariseerd. De tuin zelf is overigens door de Chinezen ooit aangelegd en nog niet zo heel lang geleden opgeknapt. In de tuin kom je naast interessante plantensoorten ook dieren tegen. Hoewel het geritsel in de struiken duidde op de aanwezigheid van nog meer dieren ben ik vooral kalkoenen en kangoeroes tegengekomen. Omdat het hier zo ontzettend heet is (vandaag circa 36 graden in de wind en uit de zon) heb ik vanmiddag maar weer het zwembad opgezocht, al komt daar van afkoelen ook niet veel. Het water is 32 graden. En als je dan zo naast het zwembad ligt in de schaduw of rustig in het zwembad dobbert kun je maar één conclusie trekken: het leven als reiziger is eigenlijk best wel zwaar. Omdat ik de 'regio' Cooktown (er zijn twee wegen om het dorp uit te komen, de een leidt naar Cairns en de andere naar niets) wel heb gezien is het morgen tijd om de drukte weer eens op te zoeken. De volgende bestemming wordt Port Douglas, om weer lekker te duiken en uitstapjes te maken naar Daintree en Cape Tribulation. Al met al kan ik zeggen dat Cooktown me een beetje tegen gevallen is voor wat betreft de mogelijkheden voor 'vertier' maar dat het me aan de andere kant wel heel veel inzicht heeft gegeven in het leven dat de mensen hier leiden. Je moet hier erg veel werken om een beetje rond te komen en de welvaart is tot dit stadje dan ook nog niet echt doorgedrongen. Veel van de kleurrijke mensen die je hier ziet, zijn eigenlijk vluchtelingen van de dagelijkse werkelijkheid van wat wij het echte leven noemen. Ze hebben geen vaste baan en zijn blij als ze dagelijks brood op tafel hebben. Voorzieningen om op terug te vallen zijn er nauwelijks, de inwoners zorgen met elkaar voor elkaar en dat is nu ook wel weer mooi.

maandag 11 december 2006
Het was vandaag een drukke dag. Eerst van Cooktown naar Port Douglas gereden, waar ik via de binnenlandse route ongeveer drieëneenhalf uur over heb gedaan, waardoor ik rond 11.00 in Port Douglas was. Daar eerst maar weer eens een nieuw onderkomen gezocht een ook gevonden. Een mooie Studioappartement (volgens mij zou het of een studio of een appartement moeten zijn, maar ja) met een overdekt balkon, zodat ik 's avonds ook nog even lekker buiten kan zitten. Het complex staat op ongeveer 50 m vanaf het strand. Maar ook hier geldt: je mag wel op het strand komen, maar je mag niet zwemmen in zee, al moet ik de eerste krokodil of jelleyfish (kwal) nog zien, maar goed. Het dorpje Port Douglas is relatief klein, alle faciliteiten vind je in de winkelstraat van ongeveer 500 m lang. Hoewel Port Douglas relatief dicht bij Cairns ligt,ca 70 km, heeft het een heel andere uitstraling. Minder massatoerisme, vooral geen Aziaten, wat echt een zaligheid is en het algehele kwaliteitsniveau ligt een stuk hoger. Er zijn hier dan ook weinig backpackersfaciliteiten. Je hebt hier wel hele leuke (en dan bedoel ik echt hééééél leuke) winkeltjes. Zo heb ik een mooie vaas gezien voor thuis op mijn grote zinken eettafel. Maar ja, neem zo'n ding van 40 cm hoog en 25 cm breed van glas maar eens mee in het vliegtuig... Dat wordt helaas dus niets. Maar ook de souvenirs, zoals de T-shirts zijn van veel hogere kwaliteit en hebben ook dermate mooie prints dat je ze ook na je vakantie nog met goed fatsoen kunt dragen. Nou ja eentje niet. Die had de opdruk: Fuck, it's hot! Gelukkig dan maar dat wij niet zo veel hete dagen per jaar hebben. Je zou met dat T-shirt maar op een gemiddeld Hollands BBQ-feestje aankomen... Ik denk dat mijn tassen voor mijn vertrek uit dit plaatsje wel iets voller zijn, al probeer ik me gezien de gewichtsproblemen van mijn bagage danig in te houden. Dat de levensstijl hier hoger ligt dan gemiddeld in het land blijkt ook uit het wagenpark. Oude auto's kom je hier eigenlijk niet tegen, wel BMW's X5, Porches en dergelijke. Het grootste gedeelte van het wagenpark bestaat echter 'gewoon' uit de wat nieuwere middenklassers en natuurlijk de voor hier gebruikelijke 4WD. MPV's daarentegen heb ik hier nog niet gezien.

Omdat ik vanuit Nederland berichten kreeg over bosbranden hier ben ik ook maar eens een krant gaan kopen (en lezen). De meeste artikelen zijn gelijk aan Nederland: verkiezingsnieuws, criminelen lopen veel te snel weer vrij rond, en de straffen zijn te laag. Problemen voor de aanbieders van mobiele telefonie, omdat de prijzen verplicht omlaag moeten én voor de verkeerskundigen: het aantal dodelijke slachtoffers is hier een zorg. Vooral de jongeren komen relatief vaak om in het verkeer (beginnende bestuurders, gepimpte auto's en drank). Landen waar het beter gaat met de verkeersveiligheid worden als voorbeeld genoemd en dan vooral het Nederlandse beleid (we hebben tenslotte het minste aantal doden in het verkeer per 100.000 inwoners). Ik denk dat ik samen met Jeroen en Erik met oud en nieuw toch maar eens moet gaan werken aan het businessplan voor de vestiging Sydney van Grontmij Verkeer en Vervoer...

Voor vanavond is het programma kort. Straks nog even een poging doen om naar Nederland te bellen en dan vroeg slapen, want morgen wordt het weer een lange duikdag. Bij Poseidon deze keer. Er wordt voor morgen echter ook veel wind voorspeld, dus dat zal in ieder geval weer een mooie tocht op zee worden. Ik heb er weer zin in!

dinsdag 12 december 2006
Duiken met Tusa was erg goed, duiken met Poseidon is nog beter! Helaas kunnen ze op deze boot wel veel meer mensen meenemen (maximaal 80) maar gelukkig is het niet erg druk. De Australiërs vinden het hier te warm in de zomer. We zijn dan ook maar met zes duikers. Doordat Port Douglas ongeveer 80 kilometer boven Cairns ligt, kunnen vanaf hier ook de noordelijker gelegen riffen beter bereikt worden. We hebben dan ook echt op toplocaties gedoken. Poseidon is ook een gecertificeerd bedrijf in de categorie ECO-toerisme en dat dragen ze ook uit. Daarnaast erg veel aandacht voor veiligheid, wat soms een beetje overdreven lijkt, maar ze geven aan dat al die instructie vooraf gezien hun ervaring echt geen overbodige luxe is, en daar kan ik me ook wel wat bij voorstellen. Bij Poseidon wordt altijd met een gids gedoken, wat minder vrijheid geeft, maar waardoor excessen als grote beschadigingen aan het rif ook niet voorkomen, dan is het gelijk einde duik en einde duikdag voor die persoon. Na de duik en heerlijke steak gegeten bij de Ironman en daarna snel slapen na weer een overheerlijke dag op het rif.

woensdag 13 december 2006
Omdat het hier erg vroeg licht is (5.45 uur is de zon al wakker), lijkt het al snel of je lekker lang het uitgeslapen. Buiten schijnt het zonnetje en het begint al weer tijd te worden om de airco aan te zetten. Een blik op mijn horloge leerde echter dat het pas 8 uur was. Vanochtend eerst wat gerommeld, duikspullen uitgehangen om te drogen, fototoestel geleegd op de pc en even wezen internetten om te kijken of er post is. Vervolgens ben ik naar Daintree, ongeveer 60 km ten noorden van Port Douglas gereden. Daintree National Park en het nog iets noordelijker gelegen Cape Tribulation geven de scherpe scheiding aan tussen het regenwoud en de zee. In dit gebied loopt het regenwoud namelijk tot aan de zee. Door het maken van wandelingen of boottochtjes kun je het regenwoud verkennen. Boottochtjes heb ik echter geen zin in en het is me hier overdag veel te heet om wandelingen te maken. De hoge vochtigheidsgraad die nu eenmaal ook bij het regenwoud hoort, maakt dat ik mijn warmte niet kwijt kan en dat ik me na verloop van tijd alleen maar beroerder ga voelen. Wandelen door het regenwoud is dus niets voor mij. Ik heb er dus voor gekozen om me te beperken tot bekijken van de plaatsjes die per auto bereikbaar zijn. Het allermooiste van het regenwoud gaat zo wel aan me voorbij, maar daar komen wel weer andere dingen voor in de plaats. Aan het einde van de middag ben ik naar het vliegveld van Cairns gereden om te kijken of ik daar mijn auto en bagage achter kan laten als ik met oud en nieuw naar Sydney vlieg. De kosten voor zowel het parkeren als voor het opslaan van één stuk bagage bedragen echter $ 14 per dag. De auto ga ik dus ergens in Cairns parkeren en dan neem ik wel een taxi naar het vliegveld. De minst waardevolle en zware spullen laat ik dan in de auto liggen en met een klein beetje overgewicht (kosten $7 per kilo) neem ik de rest gewoon mee naar Sydney. Ik heb daar een hotelkamer vlakbij het vliegveld, dus ik hoef er niet ver mee te sjouwen. Aan het einde van de middag even naar Nederland gebeld om een kluscontrole uit te voeren. Ik moet toch een beetje in de gaten houden of de verbouwing van mijn dakkapelkamer een beetje vordert. En zo is er al snel weer een vakantiedag voorbij. Tijd om de duikspullen weer in te pakken voor morgen...

donderdag 14 december 2006
Ook vandaag stond ik om 8 uur weer klaar voor een duikdag. Stipt op tijd werd ik opgehaald en al snel kon ik weer aan boord gaan. De wind begint wat af te nemen, waardoor er vandaag weer gewoon koffie en thee geserveerd kon worden aan het begin van de trip naar het rif die vandaag ruim 2 uur zou duren. We gingen namelijk vrij ver naar het noorden, én naar het buitenrif, wat circa 80 km varen is. De boot was vandaag iets voller en naast alle snorkelaars en introductieduikers waren we met 10 duikers. De groep werd gesplitst zodat elke gids 5 duikers meenam. Een dergelijk aantal maakt het duiken overzichtelijk en geeft je de vrijheid om soms iets verder van de groep af te dwalen. Het was duidelijk dat we op plaatsen doken, waar de grote massa niet komt (te ver weg). Op de duikplaatsen van vandaag was er weinig schade of dood koraal te vinden, wat het duiken alleen maar mooier maakt. Het meest fantastisch vandaag was de tweede duik, een drop of. Terwijl de boot bleef varen, sprongen we (alleen met onze groep) om te beurt van boord. We moesten met lege vesten springen, zodat we gelijk af konden dalen én we moeten ook gelijk van de boot wegzwemmen, om een aanvaring met de schroeven van de boot te voorkomen. Het was nog het beste te vergelijken met het moment dat een parachutist uit een vliegtuig springt. Om gelijk goed te kunnen dalen had ik twee extra loodblokken (samen 3 kg) meegenomen. Vervolgens nam de (lichte) stroming ons mee langs de buitenrand van het rif. Het was echt fenomenaal! We hebben onderweg een reefshark gezien, die helaas niet dichtbij genoeg was om echt goed te kunnen fotograferen, maar waarvan ik toch een leuk plaatje heb kunnen schieten. Ook hebben we triggerfish gezien, een vis die op de lijst van bedreigde diersoorten staat en je dus helaas niet meer zoveel ziet op het rif. Tevens zijn we tijdens deze duik door een smal grotje gegaan. Aan het einde van de duik kwamen we weer een grote vriendelijke tandbaars tegen. Het was waarschijnlijk dezelfde als bij de eerste duikplaats. De afstand was niet zo groot en de vissen weten dat er meestal wel wat extra's te eten is, als er zo'n boot aanlegt, dus die volgen ze gewoon. Hoewel de laatste duik minder spectaculair was, was ook dit weer een mooie duik. Minder vissen, maar wel een Lionsvis en weer sepia's. Al weer veel te snel was de duik ten einde en waren we weer op weg naar Port Douglas. Na een lekkere douche weer een lekker steak bij de Ironbar gegeten en daarna was het weer heerlijk slapen.

vrijdag 15 december 2006
Vandaag is het een rustdag, wat betekent eerst lekker uitslapen en daarna een beetje shoppen. Een paar T-shirts en korte broek gekocht, zodat ik wat langer kan wachten met wassen en de wasmachine tenminste vol is. Verder lekker bij het zwembad gelegen, een boek gelezen en de site aangepast. Als ik morgen terug ben van het duiken of anders zondagmorgen zal ik de aanpassingen doorsturen naar internet. 's Avonds weer de spullen klaar gezet voor het duiken en gekeken waar ik volgende week naartoe zal gaan. En zo is er weer een dag voorbij.

zaterdag 16 december 2006
Duikdag 5 al weer, ook hier begint het duiken al weer aardig routine te worden. Ook vandaag stonden er weer drie duiken op het programma. De tweede en derde duik waren het mooiste. De tweede duik gaf een overvloed aan barracuda's, een aantal haaien (white-tip), sepia's en hele grote langoest als klap op de vuurpijl een schildpad, met een geschatte lengte van ongeveer een meter. Helaas kon ik niet dicht genoeg bijkomen om zijn grootte echt goed op foto weer te geven, maar mooi was deze schildpad zeker! De derde duik van de dag was een drop of, waarbij er deze keer meer stroming stond dan op donderdag. De duik was dus ook moeilijker maar zeker de moeite waard. Naast de haaien deze keer ook een aantal grote murenen gezien. Deze mooie dag daarom maar weer afgesloten bij de Ironbar en daar een lekkere biefstuk gegeten.

zondag 17 december 2006
Bij het opstaan vanochtend stond de zon al weer hoog aan een strakblauwe hemel te schijnen en er is nog steeds een redelijke wind (10-15 kn). Vanochtend eerst naar de weekmarkt in de haven geweest. Een leuke markt met vooral veel lokale producten, wel voornamelijk op de toeristen gericht. Vervolgens in het appartement de was gedaan en daarna lekker met een goed boek bij het zwembad gezeten. Vanavond is het weer tijd om in te pakken want morgen ga ik weer op pad, nu naar de Tablelands en Lake Tinaroo. Ik verwacht dat dit gebied net als Cooktown afgesloten is van enige vorm van moderne communicatie, dus dat internetten er niet mogelijk zal zijn. Eind volgende week, dus het weekend voor kerst wil ik weer naar de kust reizen, naar Mission Beach en Dunk Island. Daar hoop ik jullie dus weer een update te kunnen geven.

maandag 18 december 2006
Maandag is wederom een reisdag. Vandaag ben ik van Port Douglas naar het Atherton Tablelands gereden, om precies te zijn naar Tinaroo Falls, vlakbij de dam in Lake Tinaroo. Het was een spectaculaire reis, een bewijs maar weer eens van hoe mooi de natuur kan zijn. Het begon al bij de Cook Highway tussen Port Douglas en Cairns. De weg ligt grotendeels stijf langs de kustlijn terwijl aan je andere hand het regenwoud tot op een meter van de weg komt. De Cook Highway loopt hier dan ook over een lengte van 28 km door een natuurgebied dat op de Wereld erfgoedlijst staat. Hoewel ik rond negen uur in Cairns was, was er absoluut geen sprake van oponthoud door een of andere vorm van maandagochtendspits. Natuurlijk duurde het lang voordat ik de stad door was, maar dat komt meer omdat elk kruispunt geregeld is met een VRI en ze hier van het koppelen van verkeerslichten nog niet gehoord hebben volgens mij. Na Cairns was het nog 25 kilometer naar Gordonvale en dit stuk weg was niet zo interessant, het waren echt suburbs, meestal met lichte bedrijvigheid en ik geloof niet dat er hier een commissie Welstand bestaat als ik het zo zag. In Gordonvale ben ik State Route 52 opgereden richting Yungaburra. De weg kringelde en kronkelde al snel door de bergen heen en in de 60 km daarna zou ik dan ook alleen mijn tweede en derde versnelling gebruiken. Mijn snelheid lag meestal tussen de 30 en 50 km/h. Maar het was een hele mooie route. Doordat het mooi en helder weer was, kon ik tussen de bomen door vaak ver door de dalen heen kijken, prachtig! En dan op eens heb je de bergen gehad en kom je op een soort hooggelegen vlakte dat qua profiel misschien wel het beste te vergelijken is met Bretagne. Mooie glooiingen met daartussen soms kaarsrechte wegen. Het weer is hier ook anders. Het is minder vochtig en niet zo heet.

Een groot verschil met Queensland Far North, zoals het gebied tussen Cairns en Cooktown wordt genoemd is dat er in dit gebied geen verwaarloosde, braakliggende stukken grond zijn. Of een stuk grond maakt onderdeel uit van het natuurpark of het is geschikt gemaakt voor de veeteelt of landbouw. De meeste akkers zijn op dit moment leeg, maar naast akkerbouw en veeteelt heb ik ook veel fruitbomen gezien. Inmiddels weet ik dat er meestal mango's gekweekt worden. Na enig rondrijden door Atherton en de omgeving had ik mijn ook al snel laten vallen op het gebied rond de Tinaroo Falls Dam, een prachtig gebied aan Lake Tinaroo. Op een vakantiepark heb ik daar dus mijn onderkomen gezocht voor de komende dagen. Een stacaravan (cabin) op ongeveer 50 m van het meer. Vervolgens mijn auto gedeeltelijk leeggehaald en een duik in het zwembad genomen. Het water was wel koud, 28 graden, terwijl ik de laatste tijd zwembad water van rond de 33 graden ben gewend. Maar al snel went ook deze temperatuur en was ik voldoende afgekoeld om nog een wandeling te maken langs het meer.

In de brochures over het gebied die ik in Atherton had gehaald las ik dat dit gebied in de tweede wereldoorlog een belangrijk militair gebied is geweest. De troepen (in totaal ongeveer 100.000 man) werden hier klaargestoomd voor de strijd en ook waren er een aantal kampen waar de gewonde soldaten konden genezen en werden voorbereid op hun terugkeer naar het front. Je ziet hier dan ook veel gedenktekens van divisies die hier gelegerd zijn geweest én je ziet langs de kant van de weg regelmatig waarschuwingen voor munitie die er mogelijk nog kan liggen.

Na de oorlog is de Tinaroo-dam gebouwd in de Barronrivier. Het zo ontstane meer moest dienst doen als waterreservoir voor irrigatiedoeleinden. Hierdoor kon de regio zich als landbouw- en veeteeltgebied (verder) ontwikkelen. Het ontstaan van het meer heeft er ook voor gezorgd dat er een prachtig recreatiegebied ontstond. Langs het meer zijn diverse parken met de inmiddels welbekende speel- picknick- en BBQ-voorzieningen aangelegd. Een deel van de oevers van het meer liggen in een natuurgebied. Hier zijn op een aantal plaatsen dagrecreatieplekken gemaakt, waar je onder strikte voorwaarden (en vooraf aangemeld) ook mag kamperen. Het meer zelf bevat veel vis, vooral de lokaal bekende Barramundi, die je hier in heel de regio ook veelvuldig op de menukaarten ziet staan. Aan het einde van de regenperiode is het waterpeil in het meer dusdanig ver gestegen (ongeveer 2 meter ten opzichte van nu) dat het water over de dam heen loopt. De foto's uit de brochures laten zien waarom het hier Tinaroo Falls heet, want er ontstaat dan een grote waterval. Na een korte wandeling in de schemer, was het weer tijd om de dag af te sluiten en te gaan eten. Al met al wat het al weer een mooie maar erg vermoeiende dag en ik lag dan ook vroeg in bed.

dinsdag 19 december 2006
Ik werd vanochtend wakker van de kou! Omdat we relatief hoog zitten, koelt het hier 's nachts sterker af dan aan de kust. De temperatuur zal vanochtend vroeg zo rond de 22 graden hebben gelegen. Veel te koud om al actief te worden en ik heb me dus nog maar een keer omgedraaid. Nadat de zon de boel een beetje had opgewarmd ben ik opgestaan om naar Atherton te gaan. Dat is een voor hier drukke stad, maar ik vond het vooral rommelig en chaotisch. Op de parkeerplaats bij de supermarkt was een oude man (schat hem tegen de 90) bij het achteruitrijden tegen de auto van een dame gereden en hij werd vervolgens vreselijk uitgekafferd door deze dame. Gelukkig koelde ze weer snel af en kwam ze tot het besef dat ze maar beter haar auto kon parkeren om de schadeformulieren in te vullen. Er was tenslotte niemand gewond, er was alleen blikschade. Ik geloof niet dat de arme man er ook nog maar iets van snapte, hij stond haar nogal schaapachtig aan te kijken.

Vervolgens heb ik de drukte weer achter me gelaten en ben ik teruggereden naar Tinaroo Falls. Omdat in de folders aangegeven stond dat er in het natuurgebied een tweetal wandelroutes waren uitgezet, besloot ik een van deze twee wandelingen te maken. Hiervoor moest ik echter wel eerst zo'n 10 kilomeer het natuurgebied in via een Gravelweg, en daar mag ik dus niet komen met mijn auto. Dus netjes de auto geparkeerd en een stukje de gravelweg in gelopen, om te constateren dat er dan wel geen asfalt op lag, maar dat de weg keurig vlak was met minder kuilen dan in een gemiddelde Belgische snelweg. Dus omgekeerd, auto genomen en het natuurgebied in. Helaas was het eerste wandelpad afgesloten omdat er na de cycloon Larry te veel schade is ontstaan, maar de tweede route was grotendeels open. Het was een prachtige wandeling waarbij je echt onderdeel van de natuur bent. Omdat ik alleen ben gegaan had ik wel een briefje in auto achtergelaten waarop stond wat ik ging doen en hoe laat ik was vertrokken, voor het geval er wat mis zou gaan. De ranger controleert hier meerdere keren per dag, en zou het dus snel merken als ik te lang weg bleef. Maar gelukkig ben ik netjes op mijn benen blijven staan, al zaten er een paar lastige klimmetjes in.

Nadat ik terug was op de camping heb ik lekker een boek gepakt en ben ik richting zwembad getogen voor een welverdiende duik in het water en heb daarna lekker languit liggen lezen in de schaduw, want ook hier in zonnen niet verstandig door de hoge UV-straling. Aan het einde van de middag nog even naar Maarssen gebeld, waar er weer hard geklust wordt aan mijn dakkapelkamer. Helaas werd tot twee keer toe de verbinding verbroken, maar we hebben in ieder geval elkaars stem weer even gehoord. De rest dus maar via de e-mail.

woensdag 20 december 2006
De laatste dag bij Lake Tinaroo al weer. Vanochtend en rondrit gemaakt via Atherton, Herberton, Milaa Milaa, Tarzali en Malanda. Mooie vergezichten en schattige plaatsjes. Wat me al vaker opgevallen is, is dat je nooit rotzooi tegenkomt op straat, in de parken of bij de stranden. Nergens vind je lege blikjes, snoeppapiertjes en dergelijke en dat terwijl je ook geen mensen ziet die de hele dag alles op lopen te ruimen. Ook onder water kom je zeer weinig vervuiling tegen. Een schoon volkje dus en een gedraging die blijkbaar ook overslaat op de toeristen. Aan de andere kant houden Australiërs blijkbaar niet van schoonmaken. Alle onderkomens waar ik tot nu toe heb gezeten zijn wel schoon, maar een echte goede poetsbeurt zou in een aantal gevallen geen overbodige luxe zijn. De stoflagen op de plekjes waar je niet dagelijks komt zijn zelfs nog dikker dan bij mijn thuis! En hier betekent een onderkomen dat niet echt god schoon is ook meteen een overschot aan levende wezens, zoals mieren en kleine vliegjes. Onderdeel van mijn bagage is dus inmiddels een flinke bus met insectenverdelging. Daarnaast is het zo dat wanneer je je onderkomen voor langere tijd huurt men het niet nodig vindt om tussentijds schoon te komen maken. Handdoeken wisselen? Eén keer in de week (soms twee keer) een schone handdoek is toch wel genoeg? Gelukkig maar dat ik er een paar van thuis heb meegenomen. Voor de middag stonden een lokale wandeling in de omgeving van de camping en een duik in het zwembad op het programma en na het eten is het weer tijd om alle spullen te verzamelen voor de reis van morgen. Mark en Miriam, bedankt voor deze prachtige tip! Het is echt een plek om nog eens terug te komen om te genieten van alle prachtige natuur. Morgen op naar Mission Beach. Deze reis zal via Malinda, Milaa Millaa (Palmerston Highway) en Innisfail (Bruce Highway) gaan.

donderdag 21 december 2006
De reisdag van vandaag start met regen. De regen zet niet echt door, maar de wegen zijn net nat en vaak glad en ook de natte autoruiten die hier nooit schoon en wel vet zijn maken het niet veel beter. Rustig aan vetrekken dus. De reis vanuit de bergen naar de kust vlotte verder snel en het werd halverwege ook droog. Mission Beach is een langgerekte plaats, waar in vergelijking tot Cairns en Port Douglas weinig gebeurt.

Wederom heb ik via een 'touristinformation' zeg maar een soort bemiddelingsbureau die voor allerlei aanbieders van toeristische activiteiten bemiddeld het slapen geregeld. Ik heb daardoor niet op de goedkoopste plek, maar wel in een fantastische Bed & Breakfast terechtgekomen. Ze hebben ook hun eigen website, via deze linkkun je hun site bekijken. Het is weer heerlijk om in slaap te vallen en wakker te worden met het geluid van de golven die het strand op rollen, hier zo'n 30 meter vandaan. Naar wat blijkt houdt een B&B in dit geval meer in dan alleen een bed en ontbijt, want 's avonds werd ik ook uitgenodigd 'to join tea' of te wel het avondeten. De eigenaresse van de B&B heeft ook een cadeauwinkel in het dorp, dus voor haar zijn dit drukke dagen, vandaar dat er vanavond 'slechts lasagne' op het menu stond. Na het eten heb ik op mijn kamer uitgebreid een oude aflevering van 'Rex' zitten/liggen kijken op mijn kamer. Gelukkig houden ze hier niet van nasynchroniseren en was de serie voorzien van ondertiteling.

vrijdag 22 december 2006
Het is weer reefdag vandaag! En dat betekent natuurlijk vroeg op, een boottocht van een uur of twee, 2 duiken maken met daartussen een tropische lunch en weer twee uur terugvaren. Een volle dag dus weer. De lokale duikonderneming, Calypso heeft een relatief oude en kleine boot en het gaat er allemaal wat minder professioneel aan toe. Je kunt echt merken dat de mensen het duiken leuk vinden en ook duidelijk naar de grote meneren in Cairns hebben gekeken, maar dat ze hun wilde haren nog niet helemaal kwijt zijn. Er wordt daarom veel minder nadruk gelegd op de veiligheidsaspecten en van iedere duiker wordt gewoon verwacht dat hij of zij zijn verantwoordelijkheid neemt en verder bestaat de dag vaak uit improviseren naar gelang hetgeen zich voordoet en worden er een minder strak protocol gevolgd. Ook dit heeft ook zijn charmes, en ik heb me dan ook weer uitstekend vermaakt. De duiken zelf waren minder spectaculair dan in Cairns en Port Douglas, wat bij de andere drie duikers toch wel tot wat gemopper leidde. Maar ja, het is en blijft een stukje natuur en met de harde wind van de afgelopen dagen (regelmatig tot 25 knopen) is er gewoon veel stof en dat maakt het zicht slecht (ca 15 m). Na afloop van de tweede duik hebben we het daar ook met de schipper over gehad. Hij gaf aan dat na cycloon Larry de omstandigheden op het rif nog steeds niet 'normaal' zijn. Het zicht is minder en de zee is vaker rumoerig. Ook is er zeker schade ontstaan aan de riffen door Larry, waardoor het ecologische evenwicht (nog) niet in balans is. En ja, je moet maar verwend zijn met alle pracht en praal die de wereld te bieden heeft. Dan heb je natuurlijk geen oog meer voor de whittipsharks, stingrays, lionfish, sepia, clownfish en alle grote en kleine koralen natuurlijk. Bij terugkeer naar de vaste wal was het nodig om een stop te maken bij Dunk Island om passagiers van de boot te laten gaan en om de boot schoon te maken en te bevoorraden voor morgen. Voor de mensen die mee terug gingen (we waren met ons drieën) naar Mission Beach een mooie gelegenheid een kijkje te nemen op dit eiland. De meningen waren unaniem: mooi, te klein voor een verblijf van meer dan een dag, snobistisch en duur. Na een half uurtje zijn we dus maar weer terug gegaan naar de boot om de reis naar de vaste wal voort te zetten.

zaterdag 23 december 2006
Ook vandaag werd ik weer langzaam wakker gemaakt door de golven die het strand op rollen en het ochtendzonnetje dat langzaam mijn kamer verwarmde. Dus was het om 8 uur weer mooi tijd voor ontbijt (fruit, pannenkoeken, toast en 'zwarte' thee). Vervolgens ben ik in de auto gestapt en ben ik naar de Gorges van Tully gereden. Een mooie tocht en deze Gorges wordt voornamelijk gebruikt voor wildwater rafting, een sport die zeker bij deze lage waterstand niet aan mij besteed is. Vervolgens ben ik terug naar Tully gereden en terug op de Bruce Highway in zuidelijke richting naar Cardwell en Ingham geweest. Beide plaatsen zijn niet heel bijzonder en ik kan ze na mijn terugkomst uit Sydney dan ook snel voorbij rijden als ik op weg ben naar Townsville. Nadat ik in de loop van de middag terugwas heb ik een heerlijke duik genomen in het zwembad, waarna ik net op tijd was met douchen, want er verscheen het een en ander aan familie van de eigenaars om samen kerst te vieren. Ondanks het bezoek van de familie werd ik 's avonds wederom gevraagd om mee te eten. Je merkt dat het op zo'n moment moeilijk is de gesprekken aan tafel te volgen, waardoor het eten een vermoeiende aangelegenheid is, maar desondanks heb ik me prima vermaakt. Tijdens het eten bleek dat de eigenaren op (1e) kerstdag (2e kerstdag kennen ze hier niet als zodanig, wel als een soort bankholiday) voor een aantal dagen naar Brisbane zouden vertrekken en kreeg ik het verzoek of ik maandagmiddag op het huis en de honden wil passen. Geen probleem natuurlijk, maar wel een beetje vreemd of eigenlijk meer naïef als je bedenkt dat ze alleen mijn voornaam weten, omdat ik contant heb betaald en er in Australië geen gastenregister of zoiets bijgehouden hoeft te worden, dus men hoeft hier bij het inchecken ook geen identiteitsbewijs te zien!!!

zondag 24 december 2006
Vandaag vinden de laatste voorbereidingen plaats voor de kerst, maar ik zit lekker weer op het Reef! Ondanks dat de omstandigheden nog steeds niet super zijn hier, mooie slakken, haaien, roggen en een schildpad gezien. De duikgroep (in totaal waren er 6 duikers) was vandaag een grote muppetsgroep, waarvan de meeste zelfs nog geen echte brevetkaart hadden, maar een handgeschreven tijdelijke kaart. Ook mijn (zwitserse) buddy was een muppet en het was zijn eerste duik na het behalen van zijn brevet. Hij had niet zo heel veel van de briefing begrepen, want zijn engels was niet zo goed dus heb ik voor de veiligheid de belangrijkste onderdelen nog maar eens met hem doorgenomen. Door het gebrek aan ervaring had ik ook aardig wat werk aan de voorbereidingen en het begeleiden van de duik zelf. Door alle nieuwe duikers, waren we binnen 20 minuten weer terug bij de boot (de meesten hadden geen lucht meer), maar gelukkig konden de gids en ik daarna samen nog ruim een half uur doorduiken en hadden we de tijd om echt relaxed om ons heen te kijken en hebben we tot teleurstelling van de anderen nog een aantal leuke dingen gezien. De lunch was zoals gewoonlijk uitstekend en na de lunch bleek dat één van de introduikers dusdanig in paniek geraakt te zijn onderwater (op een diepte van circa 5 meter) zodat ze zonder masker en vinnen bovenkwam. Samen met een instructeur hebben we het meisje en naar de boot gebracht, waar ze gelukkig al snel weer bedaarde en na enige tijd zelfs wel weer het water in wilde. Vervolgens zijn we met onze muppetgroep weer afgedaald voor een korte duik met elkaar en vervolgens was ik voor de rest van de tijd weer samen met de gids. Tijdens deze duik, nog een grote krab en een murene gezien. Al met al weer een geslaagde dag vol verassingen. Het was wel vreemd om iedereen bij het verlaten van de boot een 'Merry Christmas' te wensen, want het was tenslotte kerstavond. Bij mijn onderkomen waren de voorbereidingen voor het diner daarom ook al in volle gang. Het diner bestond uit een grootstuk gegrilde beenham met doperwtjes en worteltjes (!). Tijdens het diner volop gediscussieerd over politiek (Bush, Irak, het het niet vervolgen van een Australische agent die een Aboriginal onnodig doodgeschoten zou hebben), scholen, de marktbescherming van Amerika en Europa, met de als gevolg daarvan ontstane Europese boterberg en wijnplas, kerst in Europa en nog vele andere onderwerpen. Het was dus een echt diner zoals we dat wel vaker in het buitenland bij de lokale bevolking thuis hebben meegemaakt en ik heb deze avond dan ook als een echte verrijking tijdens mijn reis ervaren. Gevolg was wel dat ik mede gezien de dag op het rif om 22.00  wel volledig gevloerd was en dan ook vroeg sliep.

maandag 25 december 2006
Merry Christmas everybody! Onbegrijpelijk, kerst vieren in korte broek en dicht bij de Airco! Vanochtend uitgeslapen en daarna met de hond van een van de familieleden een strandwandeling gemaakt. Een leuk beest die helemaal dol wordt van zand en water, dus wat wil je nog meer. Vervolgens met iedereen gebruncht, waarna het tijd was voor de eigenaren van de B&B om te vertrekken naar het vliegveld. Met de rest van de familie de tafel opgeruimd en de afwas gedaan, alsmede een inspectie van de drie (!) koelkasten naar de voorraad verse etenswaren. We kwamen al snel tot de conclusie dat je hier een weeshuis van kunt voeden en dat niet alles meer echt vers was, dus na enig opruimen, invriezen en reorganiseren was er duidelijkheid over wat er de komende dagen nog allemaal beschikbaar was, en dat is nog steeds genoeg om een weeshuis mee te voeden. De rest van de dag rustig aan gedaan en een beetje met de hond gespeeld, mijn bagage verzameld met het kerstconcert op de (regionale) tv op de achtergrond. Morgen vertrek ik weer naar Cairns, zodat ik de woensdag daar kan besteden aan het vinden van een goede, veilige parkeerplaats voor de auto en kan zorgen dat al mijn kleren weer schoon zijn. Eigenlijk zou ik nog wel een dagje willen duiken, maar gezien mijn vluchttijd op donderdag is dat helaas niet meer mogelijk. Nou ja, volgend jaar dan maar weer!

dinsdag 26 december 2006
Geen tweede kerstdag in Australië, maar Boxing Day, een soort Bank Holiday dat ze in Engeland kennen. Ook vandaag is het daarom overal erg rustig, maar toch is het weer tijd om te vertrekken. Vandaag begint bij mij de voorbereiding voor Sydney NYE (New Years Eve) 2006. Eerst naar Cairns om daar een hotel te zoeken, een plekje te vinden om de auto voor een week te parkeren en mijn bagage splitsen in 'meenemen naar Sydney' en 'bewaren in de auto', maar dat is voor morgen. De reis van Mission Beach naar Cairns over ruim 150 kilometer en 2 uur rijden verliep voorspoedig en ook een hotel was redelijk snel gevonden, waardoor ik al snel de stad in kon voor de lunch. Bij het afsluiten van mijn hotelkamer had ik echter een probleem: de deur wilde niet op slot. En nee, dat gaat natuurlijk niet met de sleutel van het Guesthouse in Mission Beach.
Oh, Grr @#! Ik ben vergeten de sleutel vanmorgen in te leveren. Dag uitgebreide lunch, hallo Mc Drive en hup weer terug naar Mission Beach. Daar was niemand aanwezig, maar zoals gewoonlijk was de deur gewoon open. Doordat de twee waakhonden (jackrussels) me inmiddels goed kenden kon ik zonder problemen het huis in en de sleutel daar met een briefje achterlaten. En vervolgens weer 2 uur terugrijden naar Cairns! Zo gaat de dag natuurlijk snel voorbij. 's Avonds in de Ierse pub van het hotel lekker gegeten.

woensdag 27 december 2006
Alvorens aan het werk te gaan ben ik 's ochtends eerst maar eens de stad in gegaan voor een ontbijtje en een beetje vertier. Helaas zijn veel winkeltjes en cafeetjes gesloten tussen kerst en oud en nieuw. Het is daardoor gelijk een stuk minder gezellig in de stad dan toen ik er begin december was. Ook ben ik nog even naar Cairns Central geweest, de grote shopping mall. Door de Boxingdaysales, de uitverkoop die start op de dag na Boxing Day en duurt tot oudejaarsdag, was er in de omgeving van de mall geen parkeerplekje meer te vinden. Omkeren dus, want dan kun je in de mall dus over de hoofden lopen. Nadat de auto ingepakt was en op een goed plekje op de parkeerplaats van het hotel heb geparkeerd ben ik naar het centrum gelopen, wat een ruim halfuurtje vergde. Daar weer lekker gegeten in de Bullsbar in het centrum.

donderdag 28 december 2006
Om 7.15 uur stond de taxi klaar om me naar het vliegveld te brengen. Sydney here I come! Vliegen in Australië gaat erg makkelijk en snel. De tijd dat je van te voren aanwezig moet zijn is kort, het instappen gaat snel en na het landen moet je snel naar de bagageband lopen, want de eerste bagage komt er direct al aan en de bagageband staat gewoon in de aankomsthal. De eerste indruk van Sydney? Bootjes! Al bij het aan komen vliegen zie je dat er overal bootjes op het water zijn, zowel op zee als op het water in de stad zie je overal grote en kleine bootjes. Na het inchecken in het Ibis vliegveldhotel ben ik eerst maar naar de stad gegaan. Je kunt in Sydney heel goedkoop OV-passen komen, waarmee je onbeperkt kun reizen. Eerst dus maar naar het centrum. Darling Harbour, Opera House en de Harbour Bridge vindt je op een steenworp afstand van elkaar. Daar eerst maar eens collega Jeroen en zijn vriendin Leonie gebeld om te melden dat ik 'in town' ben en een afspraak gemaakt om morgen te gaan eten. Vervolgens nog een rondje door de stad gelopen en daarna terug naar het hotel. Daar het diner genoten, wat erg lekker was. Helaas was de bediening dramatisch slecht, maar omdat ik het van een afstandje rustig kon bekijken werd het steeds komischer. Een voorbeeld van hoe drie mensen zonder leiding goed hun eigen werk kunnen doen, maar door gebrek aan communicatie het grote geheel totaal in het honderd laten lopen. Op bed nog even Inspector Rex liggen kijken en uitgebreid genoten van de aanwezigheid van internet op de kamer (helaas niet gratis), waar ik de laptop direct op aan kan sluiten. Op deze manier heb ik me vanavond uitstekend vermaakt. Omdat ik in het noorden gewend ben vroeg op te staan en vroeg te gaan slapen, Sydney met het noorden een uur tijdsverschil heeft én omdat het op NYE (New Years Eve) laat zal worden, probeer ik de komende dagen laat naar bed te gaan en lekker uit te slapen, dus dan is zo'n avondje internetten en allerlei Nederlandse TV-uitzendingen kijken wel handig. Uiteindelijk rond 1 am lekker onder een deken in dit koude Sydney (18-25 graden) gaan slapen.

vrijdag 29 december 2006
Sydney is een hele leuke stad om lekker te gaan winkelen, al moet je wel goed opletten naar welke buurt je gaat, want alles is hier ruik voorradig: van Chinatown tot Gucci en Dolce en Gabbana. Omdat het nog steeds Boxingsale is, ben ik een aantal boekenwinkels in gegaan en heb in de uitverkoop drie boeken gekocht. Voor de komende weken heb ik dus genoeg leesvoer. uiteindelijk kwam ik uit bij de plek waar alle ferry's vertrekken. Dat is met het weer van vandaag (half bewolkt, matige wind en 20-25 graden) wel aantrekkelijk. Ik heb gewoon de eerste de beste ferry genomen (valt onder het stadsvervoer, dus ook de ferry kun je met je OV-pas gebruiken) en heb zo mijn eigen stadstoer gemaakt. Na een uur had ik het wel gezien en ben ik afgestapt. Ik was inmiddels bij de halte Olympisch park aangekomen, maar dat bleek een grapje, want het park ligt in werkelijkheid op een een paar kilometer afstand vanaf de ferry. De bus naar het Olympisch park was net weg, dus ben ik maar gaan lopen. De wandeltocht naar het park duurde ongeveer 45 minuten en was vreselijk saai. Het park is namelijk helemaal uitgestorven. Overal zijn paden aangelegd waar de inwoners uit Sydney kunnen fietsen, hardlopen en allerlei andere sporten kunnen doen, maar daar werd vandaag maar weinig gebruik van gemaakt en het zag er ook niet uit dat de voorzieningen regelmatig gebruikt worden. En dat terwijl het een ontzettend mooi en ruim opgezet park is met ook nog eens veel en uitgebreide parkeervoorzieningen. Al vrij snel dus maar doorgelopen naar het station en de trein terug naar het centrum genomen. Daar nog even de supermarkt bezocht om de voorraad cola, water, chips en koek aan te vullen. Om 5 pm afgesproken met Leonie en Jeroen, maar omdat ik wel genoeg gelopen had ben ik alvast een uurtje eerder naar de afgesproken plek gegaan en ben ik op een muurtje gaan zitten om mensen te kijken. Na ongeveer 10 minuten kwamen twee wel heel bekende mensen langs, namelijk Leonie en Jeroen en hebben we even staan te kletsen. Nadat een lokale vogel het T-shirt van Jeroen als toilet had gebruikt, konden we gelijk op jacht naar een nieuw en goedkope 'Tee' (Australisch voor T-shirt). Daarna lekker samen gegeten en bijgepraat over ieders ervaring van de afgelopen maand, het laatste Grontmij-nieuws voor zover dat via de mail tot ons komt en het vormen van de eerste ideeën voor NYE. Na het eten nog even naar de Starbucks voor een kopje koffie en thee en toen was er al weer een mooie vakantiedag voorbij! Dus afscheid genomen en terug naar het hotel. Bij het checken van de e-mail bleek dat Erik op zaterdagmorgen zou arriveren in Sydney en nog op jacht moest naar een slaapplaats. Via sms afgesproken dat ik hem van het vliegveld zou halen en daarna snel naar bed.

zaterdag 30 december 2006
Hadden we gisteravond al een klein beetje regen in de stad, vanochtend zijn de straten echt nat. Het heeft dus duidelijk flink geregend vannacht, maar gelukkig is het weer droog. Elke dag is het hier kiezen voor korte broek of spijkerbroek en net als gisteren, wint de spijkerbroek het weer. Omdat Domestic Airport op loopafstand is, kon ik lekker uitslapen, om 9.30 am opstaan en om 10.15 m op het vliegveld op Erik staan te wachten. Om de zoektocht naar een slaapplaats makkelijker te maken hebben we zijn bagage naar mijn hotelkamer gebracht. Vervolgens kon zoals Erik het noemde zijn 'Sydney Accomodation Plan of Attack van start gaan. Vanaf 4 januari had hij al een slaapplaats kunnen regelen, maar voor het moeilijkste deel moest er dus nog hard gezocht worden. Al bij de eerste YHA-hostel wast het raak en had hij vanaf 1 januari slaapgelegenheid. En ondanks onze zoektocht die ons zelfs naar Bondi Beach bracht, was er voor de komende twee nachten geen bed meer te vinden, al moet ik er bij zeggen dat we de Hiltons en dergelijke niet gevraagd hebben. Gelukkig heeft mijn hotelkamer nog ruimte, dus kon ik Erik voor de komende twee nachten (illegaal) onderdak bieden, al moest ik daarvoor wel de helft van mijn bed afstaan. Omdat zo'n strooptocht best vermoeiend is, hebben we 's avonds gegeten in de vertrekhal van International Airport wat ook vlakbij het hotel is. In de vertrekhal is er een Food Court waar je voordelig goed kunt eten, dus dat paste ons wel. Na nog even vliegtuigjes te hebben gekeken terug naar de hotelkamer en daar uitgezocht waar we morgen nu echt moeten zijn en welke dienstregeling Citytrain hanteerde. Al met al weer laat naar bed gegaan.

zondag 31 december 2006
NYE 2006 start met uitslapen. Omdat het een lange dag zal worden hebben we besloten rustig te starten. Al met al waren we rond 12 am in de stad en hebben daar gebruncht en eten en drinken voor vandaag ingekocht. Vervolgens richting Circular Quay gelopen, het centrale deel van vanavond. Om 1.30 daar ook Leonie en Jeroen ontmoet en toen op weg naar onze stek voor vandaag. We hebben al hele families met stoelen, koelboxen etcetera langs zien komen, dus wie weet wat ons te wachten staat. Het weer was uitstekend. Niet te warm of te koud en half bewolkt. We hebben een goed plekje gevonden, al was het jammer dat er 's avonds achter ons een enorme bouwlamp aan ging. Volgende keer dus opletten waar deze jongens opgesteld staan. Ons plekje aan de zijkant van Botanic Gardens, vlak voor The Opera House op een mooi (droog) grasveld gaf uitstekend uitzicht op de Harbour Bridge, dus dat moet wel goed komen.

Het wachten duurde natuurlijk wel lang, maar gelukkig hadden we genoeg te kijken en hadden we natuurlijk uitgebreid tijd om bij te kletsen en ieders plannen voor het eerste deel van 2007 te bespreken. Om 9 pm was er Family Fireworks & Harbour of Light. Het eerste spreekt voor zich en was al meer dan je van een gemiddeld evenementenvuurwerk verwacht. Harbour of Light waren allemaal bootjes en boten die met speciale verlichting rondvoeren, een prachtig gezicht. om 11.30 pm telefoon uit Nederland. Met de Australische mobiel (Vodafone) kregen ze geen verbinding, maar met de Nederlandse (Telstra) gelukkig wel. Na even met mijn ouder en zus gesproken te hebben en elkaar alvast een Happy New Year te hebben gewenst begon het aftellen en werden we onderdeel van het wereldnieuws!

Het vuurwerk was echt groots en overweldigend en duurde een kwartier. Ik geloof niet dat ik ooit zo'n mooi vuurwerk heb gezien. Alleen kwam je ogen tekort, want het vuurwerk kwam vanaf de brug, pontons in het water, vuurwerkpunten op diverse punten langs het water en vanaf de kantoorgebouwen achter ons. Al veel te snel ging dit sprookje voorbij. Gelukkig heb ik een groot deel kunnen filmen met mijn fototoestel en kan ik nog eens nagenieten. Na het vuurwerk was het tijd om in te pakken en langzaam terug te gaan richting treinen. Natuurlijk was het overal overvol, maar we konden toch nog een plekje vinden en waren om ongeveer 2 am weer in het hotel. Normaliter is Mascot, het station waar we uitstappen voor het hotel een stil station, maar nu was het een grote stroom van mensen die naar de Airporthotels terug gingen. Ook wel een grappig gezicht. Om 3 uur zijn we moe maar zeer voldaan gaan slapen. Hieronder de foto's die door mijn collega Erik Brave zijn genomen en mijn film van het vuurwerk.

maandag 1 januari 2007
Een nieuwe dag, een nieuw jaar, maar zo voelt het allemaal nog niet. Nadat wel laat zijn opgestaan komt de dag toch wat moeilijk op gang. Erik pakt zijn rugzak maar weer eens in en gaat rond het middaguur op weg naar zijn hostel want vanaf nu is hij zijn status van 'illegaal' kwijt en heeft hij weer officiële slaapplek. Ik heb me deze dag bezig gehouden met een beetje internetten (Nederlandse tv kijken, radio luisteren, website bijwerken en e-mailen). Om 6 pm heb ik met Erik, Jeroen en Leonie afgesproken. We gaan gezellig samen eten en ieders filmpjes en foto's bekijken. Het terugkijken van de beelden leidt af en toe tot de reactie 'dat heb ik helemaal niet gezien' en ik moet zeggen, elke keer dat ik de filmpjes bekijk, zie ik weer nieuwe dingen. Na een gezellige avond weer terg naar het hotel. Onderweg is het hard gaan regenen en dat net nu ik mijn computer bij me heb. Een taxi is geen optie, want door een gebrek aan taxi's vanavond op het vliegveld is de wachttijd meer dan een uur! Dan maar nat regenen. Gelukkig is een meneer van Quantas op Domestic (dat op het punt van sluiten staat) zo vriendelijk mij een dikke plastic zak te geven die normaal gebruikt wordt om afwijkende bagage in te doen. Ik wordt wel nat (regenjas ligt op mijn hotelkamer), maar mijn spullen komen tenminste wel droog over. Ach, beter vanavond regen dan gisteravond. Dat had het lange wachten wel moeilijk gemaakt. Na een kwartiertje lopen ben ik bij het hotel waar ik snel een warme douche heb genomen en waar ik na nog een paar mailtjes beantwoord te hebben, toch weer laat naar bed ga.

dinsdag 2 januari 2007
Het idee voor vanochtend was vroeg (8.30 am) opstaan, maar er komt toch weer een uurtje bij. Hierdoor ben ik pas net aangekleed als er op de deur wordt geklopt onder een vriendelijk 'housekeeping'. Na twee dagen alleen maar nieuwe handdoeken gevraagd te hebben, is het daar wel weer even tijd voor dus laat ik de heren binnen die razendsnel mijn bed verschonen, een doek door de douche halen en de voorraad handdoeken, thee en suiker aanvullen. Ik kan er weer even tegen. Tijd om op stad te gaan. Ik heb besloten om met de trein naar de stad te gaan en vervolgens met de ferry naar Manly, een van de noordelijke wijken. Ik wil begin februari vanuit Manly gaan duiken en dit is een mooie gelegenheid om eens te kijken wat dat is. De boottocht naar Manly duurt ongeveer 30 minuten en is prachtig, ik heb een mooie plek voor op de ferry. Op een gegeven moment wordt er binnen iets omgeroepen, maar buiten kan niemand er meer van maken dan dat we langs de uitgang van de havenmond varen. Enkele momenten later weten we wat de kapitein waarschijnlijk gezegd heeft. Er spettert namelijk eerst een beetje boegwater naar ons toe, maar daarna zonder dat we erop voorbereid zijn komt er een enorme klap water over de boeg heen die ons allemaal door en door nat maakt! Niet gewoon nat, maar elk draadje van al mijn kleren zijn nat. Gelukkig kon ik nog net op tijd mijn fototoestel in veiligheid brengen.

Op Manly dus eerst maar eens op het strand gaan zitten om een beetje op te drogen, alvorens op strooptocht door de buurt te gaan. Het duikcentrum is snel gevonden en de mensen zijn erg aardig en goed voorbereid. De winkel ziet er ook goed en netjes uit, dus dit lijkt me wel wat. Ook zijn er genoeg eettentjes en winkeltjes om me een paar dagen te vermaken dus dat gaat wel goed komen. Het vinden van een onderkomen in de middenklasse zal echter nog het lastigst worden, want er zijn niet zo heel veel mogelijkheden. Gelukkig heb ik straks ook de auto bij me en kan ik er ook voor kiezen iets verder weg te gaan zitten, dus dat zal ook wel lukken. Vervolgens met de bus terug naar het centrum van de stad, een tocht van 5 kwartier. Helaas begint het onderweg te regenen en hoewel het af en toe even droog is, wordt het tweede deel van de dag somber en nat. Vanuit het centrum dus maar snel de trein door naar het hotel. Al met al weer een geslaagde dag, ondanks dat dit mijn eerste regendag is! Vanavond maar eens lekker vroeg naar bed.

woensdag 3 januari 2007
Vandaag maar weer eens bijtijds opgestaan, wat hier een uur of 9 betekent. Vervolgens naar Darling Harbour gegaan en daar ontbeten, gebakken eieren met bacon en toast. Na enige tijd hier rondgelopen te hebben en alle winkeltjes te hebben bekeken, kwam ik bij de halte Aquarium van de ferry. Dus maar op de ferry gestapt die me na een aantal stops in de omgeving bij het vlakbij gelegen Circular Quay bracht. Het tochtje was me tekort om te stoppen, dus heb ik een andere ferry genomen. Na enig wikken en wegen werd het de ferry naar Watsonsbay. Doordat de wind wat sterker was dan de afgelopen dagen was het water wat onrustig, maar deze keer kwam ik droog over. De ferry stopte op de terugweg van Watsonsbay ook nog bij Rosebay en na ruim een uur was ik weer terug bij Circular Quay. Mijn neus was inmiddels weer roodgekleurd, dus een tochtje met een andere ferry zat er niet meer in. Na nog wat door de winkelstraten te hebben geslenterd ben ik uiteindelijk terug gegaan naar het hotel om mijn bagage maar weer eens op te ruimen. Het is namelijk verbazend wat je in zo'n week allemaal verzameld aan boekjes, foldertjes en dergelijke. Om 4 uur ben ik weer richting stad gegaan om nog een paar inkopen te doen en om 6 uur heb ik met Erik, Jeroen en Leonie afgesproken om nog een keer te gaan eten. Morgen vertrek ik tenslotte weer. Het was zoals steeds weer erg gezellig en ondanks dat het gesprek toch weer regelmatig op het werkgebied terechtkwam, waren we het er allemaal over eens dat we voorlopig nog geen zin hebben om weer iets te gaan doen dat ook maar op werken zou kunnen lijken. En zo kwam er dan toch een einde aan een leuke en zeker gedenkwaardige week in Sydney. Op mijn hotelkamer aangekomen, bleek er nog een berichtje van thuis te zijn en na dat berichtje beantwoord te hebben was het al weer tijd om te slapen.

donderdag 4 januari 2007
Deze donderdag is weer een reisdag. En dat betekent ook een extra lange dag, want het is in Cairns weer een uurtje vroeger dan in Sydney. Na het ontbijt vertrek ik naar het vliegveld voor mijn vlucht naar Cairns. Daar is mijn hotel al geregeld, dus daar verwacht ik verder geen problemen. Wel moet ik in Cairns opnieuw mijn bagage reorganiseren, omdat ik de bagage uit Sydney en de bagage die achter is gebleven in de stad weer moet samenvoegen, maar dat zal ook wel met een uurtje gepiept zijn.

vrijdag 5 januari 2007
Vroeg opstaan valt niet mee, als je net gewend bent aan het latere leven in Sydney en dat dan ook nog gecombineerd met een uur tijdverschil. Maar toch zat ik om 7 am in de auto vanuit Cairns op weg naar Townsville. Eén ding zal ik zeker niet missen en dat zijn de verkeerslichten in Cairns die op ongeveer elke straathoek wel staan en natuurlijk niet gekoppeld zijn. Ik vraag me wel eens af of ze hier al wel van voertuigafhankelijk regelen hebben gehoord. Door Cairns rijden is dus echt optrekken en weer afremmen, het grootste deel van de tijd heb je alleen de eerste twee versnellingen nodig. Maar ik zou mezelf niet zijn als ik geen oplossing had gevonden en dus kon ik vanochtend vrolijk continue 60 km/h (de maximum snelheid) rijden door de woonwijken van Cairns. Daar zijn nauwelijks auto's op de weg te vinden en dus ook geen verkeerslichten. Het scheelde me ongeveer 10 minuten om vanuit noord-Cairns waar het hotel was via mijn sluiproute in het zuiden Cairns te verlaten. Dankzij het 'sleutelincident' van Boxingday (zie Sydney - deel 1, 26 december) ken ik de eerste 150 km van de route zeer goed. Al snel na het verlaten van de stad had ik last van een bumperklevende vrachtwagen (lengte van 1 trekker + 1,5 oplegger). Hij vond dat ik te langzaam reed. We mochten 100 km/h, ik reed ongeveer 120 km/h! Gelukkig halen vrachtwagens hier op de meest onoverzichtelijke en gevaarlijke plekken in en dus zag ik al snel zijn achterkant voor me. Ik heb inmiddels geleerd dat het hier heel moeilijk is om vrachtwagens te betrappen op snelheidsovertredingen omdat ze controles via hun bakkie aan elkaar doorvertellen. Dus als een vrachtwagen te hard rijd, kun je er met een gerust hart achteraan. En gezien hun grootte en rijgedrag heb ik ze liever voor me dan achter me, dan weet ik dat ik bij een eventuele noodstop tenminste een kans van overleven heb.

Na Innisfail heb ik een kwartiertje pauze gehouden en rond 11 am reed ik Townsville binnen. Nick, ik moet je gelijk geven: veel stelt deze 'stad' niet voor. Ze willen wel, maar het is het net niet. Dat merk je vooral aan de ongelofelijke hoeveelheid winkelpanden die hier in het centrum leegstaan. Er worden nieuwe winkelstraten (voetgangersgebied) gecreëerd, maar er is onvoldoende draagkracht om al dat vloeroppervlak te vullen, waardoor het centrum van de stad een trieste aanblik heeft. Gelukkig is de Esplanade, hier Strand genoemd, zoals ik inmiddels gewend ben een prachtplaatje.

Hier wel een echt strand, maar het zeewater is weer verboden gebied. Dat lijkt nog steeds een beetje onnozel, maar toevallig zijn er gisteren een vrouw van 25 en een kind van 12 met spoed opgenomen, omdat zijn onbeschermd hebben gezwommen en dus in aanraking zijn gekomen met de welbekende kwallen. De vrouw van 25 is zelfs enige tijd in levensgevaar geweest. Dit gebeurt doordat de kwallenbeten ongecontroleerde spiertrekkingen veroorzaken, die ook het hart en de longen treffen. Ik heb tot op heden geen kwallen gezien en dat wil ik dus ook maar zo houden.

Bij het Beach House Motel aan het 'Strand' heb ik weer een mooi onderkomen gevonden. Je merkt wel dat het inmiddels hoogseizoen is, de prijzen zijn hoger dan in december, maar nog steeds betaalbaar. Nadat ik mijn spullen op de kamer heb gezet, is het tijd om echt geld uit te gaan geven, namelijk duiken regelen. Van Mark heb ik de naam van Adrenalin gekregen als topper voor het duiken op het wrak van het stoomschip de Yongala. Gelukkig hadden ze voor morgen nog plek. Een duikdag betekent ook voor de Yongala twee duiken, dus ik hoef er niet nog een dag heen. Voor zondag dus maar een andere duiktrip geboekt, weer naar het 'Outerreef', net zoals in Port Douglas en Cairns, alleen nu naar zuidelijker delen van dat buitenrif. De laatste wordt hopelijk een topper: woensdagmiddag vertrek ik met een catamaran voor 48 uur naar de Whitsundays, een eilandengroep hier voor de kust. Tijdens deze tweedaagse cruise wordt er gezeild, gesnorkeld en gedoken. Zus, weet je zeker dat je naar Melbourne wilt? Er zijn hier vele zeiltochtjes hoor!

Na de stad nog even per auto verkend te hebben (voor een uitgebreide wandeling is het me te heet en is er te veel hoogteverschil naar mijn zin), ben ik teruggegaan naar het motel om te eten en mijn duikspullen klaar te maken. Voor de zekerheid heb ik ook mijn duikhandschoenen en -cap maar ingepakt. Ik weet niet hoe ver we van de kust af zullen zijn (maximum duikdiepte is 30 meter) en ik heb natuurlijk geen zin om met die kwallen in aanraking te komen. Daarna vroeg naar bed gegaan, want morgen wordt namelijk een extreem vroege dag. Vertrektijd is 6.30 am! Gauw slapen dus.

zaterdag 6 januari 2007
Vol verwachting klopt mijn hart! We gaan naar de Yongala. Dit stoomschip is in 1911 tijdens een cycloon gezonken. Geen van de opvarenden is gered. Pas in 1958 heeft men het wrak gevonden en door de locatie waar het is gezonken is het redelijk compleet. Doordat het zo lang heeft geduurd voor het wrak is ontdekt heeft de natuur de gelegenheid gekregen om het wrak als een soort rif te gebruiken. Zeker ook omdat er in de omgeving van het wrak verder niets anders is te vinden dan zand. Het was ruim drie uur varen, maar de verwachtingen kwamen meer dan uit. We waren nog maar net vanaf de ankerlijn naar het wrak gezwommen, of de eerste Mantarog kwam statig een kijkje nemen. Het wrak was ontzettend mooi begroeid en eigenlijk heb ik niet zo heel veel van het wrak zelf gezien. Er in gaan was verboden en het motto kijken doe je met je ogen niet met je handen stond hoog in het vaandel. Betrapt worden op het noemenswaardig aanraken van het wrak betekent einde duik en ook geen tweede duik. Het wrak heeft in het Marinepark Great Barrier Reef dan ook een speciale status.

Ik had wat problemen met de helderheid van de foto's wat veroorzaakt werd door de (lichte) stroming en het beperkte zicht (± 12 meter). Na de laatste duik bedacht ik me dat het vandaag ook de dag is van de nieuwjaarssnorkeltocht van de duikvereniging. Heb ik heel wat meer geluk! Wat we vandaag allemaal gezien hebben? Mantaroggen, haaien (nou ja iedereen noemt ze haaien, maar het schijnen eigenlijk roggen te zijn), zeeslangen, schildpadden, waarvan er een groter was dan een mens, heel veel soorten koraal, clownvissen (échte nemo's), vreselijk veel en hele grote tandbaarsen en dan noem ik al die 'gewone' dingen nog geen eens. Na de tweede duik gelijk voor maandag maar een dag bijgeboekt. Na de dag heb ik nog maar weinig puf over. Snel douchen, eten en slapen. Morgen staat er namelijk weer een duikdag op het programma, nu naar het Outerreef!

zondag 7 januari 2007
De dag begint met een redelijke afknapper, want zodra ik bij de steiger aankom waar de boot voor vandaag zou moeten liggen, krijg ik te horen dat de tour is geannuleerd. Grote verbazing natuurlijk, maar de meneer buiten aan de steiger (dit is ook de plek waar de veerboten naar 'Meggie' vertrekken) verwijst mij vriendelijk naar de balie binnen. Als ik hem nog vraag waarom de tour is afgeblazen kijkt hij eens om hoog, ziet in de verte een wolkje en zegt: 'due to weatherforecast'. Ja, ja, gisteren hebben we het op de boot nog over het weerbericht gehad, want de voorspellingen voor vandaag zijn extreem gunstig, het zal op zee de rustigste dag sinds tijden worden. Binnen blijft men wazig doen over het hoe en waarom en de dame achter de balie kijkt de ongeveer 20 opgedraafde passagiers vreemd aan. Voor iedereen is immers een berichtje bij zijn hotel/camping of hostel achter gelaten. Ik heb de dame vriendelijk (doch zeer dringend) gevraagd gevraagd en zij kon mij bevestigen dat er bij de receptie van mijn verblijf een berichtje was achter gelaten. Een beetje gemeen van mij, want ten overstaan van iedereen in de hal kon ik haar melden, dat ik helemaal geen verblijfsadres heb opgegeven, ze hebben alleen mijn mobiele telefoonnummer en daar ben ik niet op gebeld. De dame was professioneel, want haar gezicht bleef in plooi. Wel was ze erg makkelijk met het parkeergeld dat ik net voor de hele dag had betaald, terug te geven. Ze had er geen eens mijn ticket (dat ik de auto lag) als bewijs voor nodig...

Maar goed, nieuwe plannen maken voor vandaag dus. Met mijn impulsieve gedrag gisteren om ook voor maandag een duiktrip naar de Yongala te boeken, kwamen de huishoudelijke taken wel wat in het gedrang. De schone was is zo goed als op en aangezien ik maar weinig kleren meeneem als ik woensdag incheck voor mijn minicruise, en de rest dus in de auto achterblijft, wil ik wel dat alles schoon én droog is. En dat is hier met de vochtige warmte nog wel eens een uitdaging, want je weet nooit of er iemand 's ochtends voor je is bij de wasmachine en als je tot in de middag moet wachten, krijg je niet alles meer droog. Dus eerst maar eens het centrum en de daar aanwezige markt verkend en na een klein middagdutje de huishoudelijke taken gedaan. Terwijl de wasmachine zijn taken deed heb ik lekker voor mijn kamer op de galerij een boek zitten lezen onder het genot van een kopje thee. Daarna kwam ik tot de ontdekking dat ik de koelkast wel erg hoog had gezet, want zowel de cola als de meloen en bananen waren bevroren. Helaas was er voor de meloen geen redden meer mogelijk en de cola bevat bijna geen prik meer, maar gelukkig was de fles al grotendeels leeg. Nadat alle was gewassen en gedeeltelijk gedroogd was in de droger en de koelkast was opgeruimd en minder koud was geworden, heb ik nog heerlijk gewandeld langs de ook hier prachtige boulevard. Na het eten de duikspullen voor morgen weer klaargelegd en daarna al weer vroeg naar bed, want de vertrektijd morgen is weer 6.30 am.

maandag 8 januari 2007
Rara hoe kan dat, maar al voor de wekker om 5.45 am afloopt ben ik wakker en snel uit de veren. Even snel een bakkie thee zetten, aankleden en de laatste spullen bij elkaar rapen en dan is het al weer tijd om naar de weg te lopen. Na het welbekende rondje door de stad om iedereen op te halen konden we al snel onze spullen klaarmaken, alle formulieren invullen en een plekje aan boord zoeken. De zee is vandaag extreem rustig doordat er de afgelopen dagen zeer weinig wind was. Na de toch van ongeveer 3 uur naar het wrak bleek dat de stroming echter niet zwakker maar juist sterker geworden was, maar dat mag de pret niet drukken. Ik werd gekoppeld aan een Amerikaan uit de buurt van LA. We lagen als eerste in het water en dreven al snel langs de lijn in de richting van de boei waar we naar beneden zouden gaan. De afdaling ging soepel en ondertussen was ik bezig mijn camera aan het klaarmaken (roodfilter erop, goede witbalans instellen, etc). Maar ook deze dag had ik daar helemaal geen tijd voor, want nu lag er onderaan de ankerlijn een haai op ons te wachten. Dus maar snel een paar foto's maken zonder roodfilter, voor de rest beneden kwam en de haai weg zou jagen. Vervolgens werd het een redelijke zware zwem naar de boeg van het wrak, zodat we ons aan het einde mooi met de stroming mee af konden laten zakken. Halverwege het wrak is een ketting op het wrak aangebracht, dat het tegen verschuiven (en dus beschadigen van het koraal) behoed en daar konden we ons even aan vast houden en op adem komen. Mijn buddy vond dat echter niet nodig en zwom direct door. Oké, ook goed. Vlakbij deze ankerlijn zat een lager deel van het schip waar heel vaak schildpadden liggen te slapen en zo ook deze keer. Terwijl ik me oomdraai om mijn buddy hierop te wijzen merkte ik dat hij weg was! Na even om me heen te hebben gekeken bleek dat hij niet ergens achter of boven me zwom maar echt weg was. Ik heb even getwijfeld of ik me aan het protocol zou houden, maar heb dat toch maar gedaan. Helaas betekende dat dat ik de mooie schildpad hier en de hele grote baarzen die zeker bij de boeg zouden liggen te wachten  moest laten voor wat ze waren om me terug te laten zakken naar de lijn waaraan we afgedaald waren om eventueel op te stijgen (als ik mijn buddy voor die tijd niet had gevonden). Wat schetste echter mijn verbazing: mijn buddy lag rustig aan de lijn op me te wachten en op mijn vraag of alles oké was bevestigde hij dat alles oké was. Nou ja, een beetje binnensmonds vloekend vroeg ik hoeveel lucht hij nog had en dat was 120 bar, dus meer dan genoeg om nog een klein rondje bij de achtersteven te maken. Wederom een oké-teken van hem gekregen, dus daar gingen we weer. Omdat ik toch wat wantrouwend geworden was, keek ik na een paar seconden al om en zag hem nog rustig aan de ankerlijn hangen. Meneer was absoluut niet van plan om me te volgen, ik moest maar alleen gaan, dus het enige dat ik kon doen was de duik afbreken en terug gaan naar de boot. Bovengekomen vroeg ik mijn buddy was er was: helemaal niets. Het was volgens heb een hele mooie duik geweest, waarop ik eigenlijk nog kwaaier werd, want hij had dus voor niks een hele mooie duik om zeep geholpen. We hadden immers beide nog een halve fles lucht over en waren pas 25 minuten op pad! Het enige wat ik er echter uit kreeg was dat het allemaal 'so beautiful' was, de sukkel. De crew was ook verbaasd mij al zo snel weer boven te zien en ik heb aangegeven dat ik niet meer met iemand duik, die alleen maar zegt dat alles oké is en vervolgens zonder enig bericht rechtsomkeert maakt als het hem uitkomt. Later bleek dat zijn doel voor deze duik was om een clownvis/Nemo te zien en die had hij gezien, dus was er geen reden meer om verder te duiken. Hij vond het helemaal niet nodig dat we al naar boven gingen, ik kon gewoon doorduiken, hij wachtte wel op mij bij de ankerlijn. Hoe Amerikaans kun je doen, zijn duikskills waren oké, maar het begrip buddy snapt hij duidelijk niet. Ik zou in ieder geval niet meer met hem duiken en de crew was zo aardig mij voor de middagduik aan een andere buddy te koppelen. We hebben de meest fantastische duik gemaakt, door in de luwte steeds tegen de stroming in te zwemmen om ons vervolgens boven op het wrak met de stroming mee te laten drijven. Er waren vandaar geen mantaroggen, maar nu hadden we dus tijd om het wrak zelf en hetgeen erop groeit beter te bekijken. Aan het einde van de duik hebben we nog een enorme bluebottle jellyfish gezien, een van de kwallensoorten die extreem groot en zeer gevaarlijk is. Omdat ik geen cap op had kon ik helaas niet heel dicht bij hem komen, maar de foto's zijn desondanks indrukwekkend. Kijk maar eens hoe groot de draden zijn die aan de kwal hangen. Na de duik hadden we een voorspoedige boottocht terug naar Townsville, waar de douche en een hele lekkere koude cola op me wachtten. Al met al was het ondanks de rare Amerikaan toch weer een zeer geslaagde dag.

dinsdag 9 januari 2007
Vandaag is het de dag van 'the day after' en van 'the day before'. Nog afkikken van mijn ervaringen met Adrenalin op de Yongala en me voorbereiden op mijn zeiltocht die morgenmiddag begint en tot vrijdagmiddag duurt. Er staan wel een aantal klussen vandaag op het programma. Naast natuurlijk het updaten van de site en het lezen van de e-mail moet ik de banden van mijn auto laten uitlijnen, zodat ik ook met lage snelheden weer normaal kan rijden zonder het gevoel te hebben compleet uit elkaar te worden geschut. Verder een beetje chillen aan de boulevard en hier en daar nog een laatste fototje van de omgeving schieten. Morgen weer vroeg op zodat ik bijtijds in Arlie beach ben en daar alvast een onderkomen voor vrijdagavond te reserveren. Ik denk dat ik straks nog wel even een uiltje knap zo na de lunch en dan ben ik weer helemaal klaar voor de volgende uitdaging. Daarover lezen jullie waarschijnlijk in het weekend wel meer.

woensdag 10 januari 2007
Sailing day! Dus vroeg op en om 6 am in de auto op weg naar Airlie Beach. Na een vlotte reis van 3½ uur kon ik rond 9.30 am inchecken bij het kantoor van de triporganisator. Inschepen rond lunchtijd en dan snel weg. Helaas was er te weinig wind om te kunnen zeilen en dat beetje wind dat er was, kwam vanuit de verkeerde richting. Aan het einde van de middag zijn we bij Blue Pearl Bay voor anker gegaan voor onze eerste duik. De duik viel wat tegen, maar dat was meer omdat ik verwend ben na twee dagen Yongala dan dat de duikstek slecht was. Eén van de introduikers heeft tijdens de duik zijn vriendin ten huwelijk gevraagd. Ze zei onder water geen ja, maar gaf hem voor het oog van de oplettende camera van de Zweedse instructrice Anika haar vriend een dikke knuffel. Dat zit dus wel goed.

Na de duik was het tijd voor de 'afternoon tea' en vertrokken we naar de baai waar we 's nachts zouden blijven. Ondertussen werden op het achterdek de kipfiletjes op de BBQ klaargemaakt en dat samen met brood met knoflookboter en diverse salades zorgde voor een heerlijk maal. Na het eten was er nog tijd voor het bekijken van alle foto's van de dag op een groot scherm en toen was het na een hele mooie dag tijd om in mijn kooitje te kruipen.

donderdag 11 januari 2007
Vertrektijd was gepland om 6 am, dus vroeg uit de veren. Niet iedereen had daar nu zo veel zin in, maar ik wilde absoluut het vertrek niet missen. In totaal waren er 6 gecertificeerde duikers aan boord. De meeste hadden net hun brevet gehaald, maar naast mij was er nog één ervaren duiker, namelijk een instructeur uit Engeland. Anika was helemaal blij en ze had vandaag dan ook tijd gereserveerd om twee duiken met ons drieën te maken. De eerste duik zou plaatsvinden in Luncheon Bay rond 7 am, tijdens het ontbijt, zodat ze na het ontbijt samen met de tweede instructeur op de boot de overige gecertificeerde duikers en alle introduikers kon begeleiden. Het was een erg mooie duik die ons langs diverse grotjes leidde en helaas moesten we na een kleine 50 minuten al weer naar boven. Enkele dames aan boord waren ondertussen wat ongerust geworden, omdat we zo lang wegbleven. We konden toch nooit zo'n lange duik maken op één fles, want na 20 minuten was die toch wel leeg, zo hadden ze ervaren. Ja dames, je kunt zelfs nog wel langer beneden blijven, want onze flessen waren nog niet leeg ondanks dat we maar kleine tanks meegenomen hadden...

Tijdens de tweede duik in Mackaral Bay bleek dat het bezoeken van grotten van vanochtend een voorproefje was voor deze duik. Anika had vooraf aangegeven dat we door een aantal spleten zouden zwemmen, maar dat we altijd konden kiezen om er omheen of overheen konden gaan als we ons niet prettig zouden voelen. Het was echter allemaal erg leuk en aangezien Anika ook ogen in haar achterhoofd heeft (dat moet wel, want ze heeft echt alles in de gaten) was er geen moment van een onveilig gevoel. De laatste onderdoorgang was de moeilijkste. Vooraf moest namelijk eerst de duikset af. Door deze voor je door de spleet te duwen en zelf te volgen konden we er allemaal nét doorheen. Helaas moesten we te veel stof maken om hier nog een leuke foto van te kunnen maken.

Na de tweede duik was het tijd voor een simpele, maar heerlijke lunch, waarna we naar Whitehaven Beach zijn gegaan. Men noemt dit het mooiste strand ter wereld met het meest fijne en witte zand dat er bestaat. In het water bij het strand wemelt het van pijlstaartroggen en whitetiphaaien, waar je tussen mocht zwemmen, mits je als bescherming tegen de kwallen je wetsuit aan had, Gezien alle zon die we al hadden gehad en het feit dat ik al vele haaien en roggen had gezien, heb ik er voor gekozen om aan de rand van het strand tussen de bomen in de schaduw te blijven. We waren hier immers op het heetst van de dag en de hoeveelheid zonuren die je hier krijgt is toch al erg hoog, dus twee uurtjes op het strand kon ik echt wel missen. Het uitzicht vanuit mijn schaduwplekje was adembenemend.

Nadat we weer terug waren op de boot was het tijd voor koffie, thee en cake, waarna we naar onze bestemming voor de nacht Stone Haven voeren. Daar aangekomen hebben we eerst gegeven (gegrilde worst en biefstuk met salades en brood) waarna we de foto's van de dag hebben bekeken. Wederom kreeg ik complimenten voor de kwaliteit van de foto's. Met mijn simpele camera lukt het mij deze dagen namelijk steeds om betere onderwaterfoto's te maken dan dat men met de dure camera die op de boot aanwezig is kan maken. Vooral de kleurdiepte en de helderheid waren een groot verschil, wat duidelijk te zien was wanneer met beide camera's een object gefotografeerd was. Na de slideshow met alle foto's van vandaag was het inmiddels 11 pm geworden en dus tijd om te gaan slapen. Om 6 uur zouden we namelijk weer vertrekken.

vrijdag 12 januari 2007
De laatste dag al weer en wederom vroeg uit de veren. Het water was zo glad als een spiegel, want betekende dat we weer niet konden zeilen en alles op de motor zouden doen. Nadat we voor anker water gegaan in de buurt van Blue Pearl Bay was het al weer tijd voor onze vierde en laatste duik. Een mooie afsluiter van deze mooie dagen rond de Whitsundayeilanden. Na de duik was het snel alles opruimen voor de reis terug naar Airlie Beach, tassen inpakken en om 11.30 uur gingen we weer aan wal. Na nog een rondje door Airlie Beach te hebben gereden, vond ik het niet echt de moeite waard om hier nog een aantal dagen te blijven, dus ben ik doorgereden naar Mackay. Tijdens deze autorit heb ik weer heerlijk van de rust genoten, want na 48 uur met 29 mensen op zo'n klein oppervlak is het weer heerlijk om alleen te zijn. Ook Mackay is geen plaats om lang te verblijven, maar omdat ik dit weekend toch niets wil doen is dit een uitstekende plaats om me te vermaken. Na aankomst heb ik eerst al mijn bagage naar mijn kamer gebracht en daarna ben ik boodschappen gaan doen, want door de twee dagen op de boot kon ik geen verse etenswaren en drinken meenemen en met de temperaturen hier wil je dat ook niet in de (koelbox in de) auto laten als de auto de hele dag in de volle zon staat. Vervolgens vroeg gegeten en tv gekeken.

zaterdag 13 januari 2007
Na alle drukte van de afgelopen dagen, start de zaterdag rustig met uitslapen, beetje computeren en aan het einde van de ochtend op zoek naar een internetcafé om de website te actualiseren, e-mail te checken en de bankzaken af te handelen. Helaas kan ik in het centrum van Mackay geen internetcafé vinden. De enige computerwinkel waar je ook kunt internetten is alleen door de weeks open en ook de bibliotheek is dicht. Dan maar op rit en de computer meenemen. Als eerste ben ik naar Mackay Harbour gegaan. Dit is duidelijk een gebied in ontwikkeling met grote flats en winkels in aanbouw en een immense parkeerplaats voor auto's met trailers vlakbij de boatramp. Alleen jammer dat men dit gebied ontwikkelt naast een groot olieopslagterrein, maakt het uitzicht toch wat minder mooi. Aan gezien ook hier geen internetmogelijkheden zijn ben ik in zuidelijke richting naar het volgende plaatsje Sarina en Sarina Beach gereden, zo'n 35 kilometer verderop. Ondanks dat het zaterdagmiddag is, zijn beide plaatsjes uitgestorven (de meeste winkels zijn al dicht) en is er ook geen internetmogelijkheid te vinden, eigenlijk is er geen enkel teken van toeristisch vertier te vinden. Terug naar de stad dus. Ook Mackay noordelijke stranden Black Heads, Dolphin Heads en Eimeo kunnen helaas niet in mijn behoefte voorzien. Uiteindelijk ben ik daarom maar naar de Mc in Mackay gegaan, ondanks dat mijn ervaringen met de hotspots van Telstra slecht zijn. Ook deze keer wordt ik helaas teleur gesteld. Na het per creditcard betalen van de $ 14,- voor 1 uur internet wordt de verbinding direct verbroken en is er geen enkele mogelijkheid meer om in te loggen. De enige mogelijkheid die geboden wordt is opnieuw betalen en daar trap ik niet in. Gelukkig is er een telefoonnummer dat je kunt bellen en na 22 minuten wachten (à $ 1,- per minuut!) geeft de meneer van het callcentre aan dat hij wel een bericht voor het terugbetalen van mijn betaling kan maken, maar dat hij het niet terug kan storten, daarvoor moet ik van maandag tussen 10 am en 4 pm bellen. En mijn geld terugkrijgen van 20 minuten wachten? Hoezo? Dat is toch heel gewoon? Al met al heb ik 28 minuten aan de lijn gehangen en dus $ 28,- betaalt om $ 14,- terug te krijgen en zelfs dat is niet gelukt. Zucht, dit klinkt al de PTT in een ver en grijs verleden. Op mijn vraag of ik een klacht in kon dienen werd de vraag gesteld op ik belde via een Telstralijn. Nee gelukkig niet met deze service. Helaas, klachten kunnen alleen ingediend worden als je gebruikmaakt van Telstradiensten. Maar ik heb toch betaald voor Telstra hotspot, dus ik ben toch Telstraklant? Nee, dat was maar een incidentele service. Ik moet via een Tekstra vaste lijn of mobiel bellen. En oh ja, hoewel alle telefooncellen in dit land ook van Telstra zijn, kun je van daar uit ook niet doorverbonden worden met de klachtendienst. Ik ben er maar mee gestopt en ben ook niet van plan maandag opnieuw te bellen om mijn geld terug te krijgen, aangezien ik niet het idee heb dat ze me snel te woord zullen staan. Verslagen door de bureaucratie ben ik maar terug gegaan naar mijn motel, waar ik een lekkere verse fruitsalade heb klaargemaakt. Morgen maar proberen naar huis te bellen met mijn Vodafonemobiel. Kijken of dat beter gaat.

zondag 14 januari 2007
Vandaag de tweede en laatste dag van mijn niets-doen-weekend, wat betekent eerst lekker uitslapen (ben alleen om 6.30 klaar wakker) en dan rustig ontbijten gevolgd door boekje lezen met een muziekje erbij. Af en toe een bakkie thee gezet en aan het einde van de middag als de hitte en de zonsterkte wat afnemen even naar het strand. De lonely planet waarschuwde al dat de stranden hier niet veel soeps zijn. Nou ja, de stranden zijn wel mooi en groot, alleen is het water erg ver weg en als je het water heb bereikt moet je daar weer ver ingaan wil je tot aan je knieën nat worden. Nu was dit voor mij geen probleem, want ik had geen zin om me helemaal Stingerproof aan te kleden (betekent wetsuit, schoenen en duikschoenen aan) en bij de langzaam dalende zon leek een strandwandeling me een veel beter idee. Na een uurtje over het strand gelopen te hebben had ik mijn zonquotum voor vandaag weer verbruikt en ben ik terug gegaan naar de auto. Bij de auto op een bankje nog een tijdje zitten lezen en toen was het al weer tijd om terug te gaan naar het motel om te douchen en te eten. Op de tv was de hele voetbalwedstrijd Lens - Lille te zien, wat niet echt een aanrader was en het alternatief was cricket. Dus maar een leuk muziekje opgezet en de teksten voor de website zitten maken. 's Avonds nog even het nieuws gekeken en om 8.30 pm nog even naar huis gebeld. En toen was het al weer tijd om alle spullen in te pakken voor mijn vertrek morgen.

maandag 15 januari 2007
Ik heb afgelopen weekend de lonely planet doorgespit om een planning te maken voor de komende dagen en heb besloten om mijn eerdere plan om naar Rockhampton te gaan te laten vallen en in plaats daarvan direct door te rijden naar Bundaberg, circa 650 km verderop en dus een uurtje of 8 rijden. Een pittig stuk dus, wat zeker betekende dat ik vroeg wilde vetrekken én dat ik wel de hele dag zoet ben. Gelukkig ben ik inmiddels voorzien van een goede koeltas, waardoor ik me zelf onderweg kan voorzien van koud eten en drinken. De rest koop ik wel als ik toch moet tanken.

Om 6 uur ben ik vertrokken uit Mackay. De eerste 15 kilometer gingen niet zo snel, met name door het grote aantal verkeerslichten, waardoor de gemiddelde snelheid onder de 50 km/h lag. Gelukkig kon ik de regio Mackay al snel achter me laten en dat was ook te merken op de weg. Er was bijna geen verkeer. Wel waren er veel exceptionele transporten die bijna allemaal boten vervoerden. Eén transport ging in dezelfde richting als waar ik heen wilde, maar dat transport was twee rijstroken breed, dus inhalen was niet mogelijk. Het verkeer dat richting Mackay reed werd door een politieauto de berm in gedirigeerd. Na enige tijd had de vrachtwagen de mogelijkheid om aan de kant te gaan, waardoor ik (en nog 5 of 6 andere auto's) de vrachtwagen in konden halen. Ik kreeg vervolgens een goed idee van hoe dat hier gaat. Er rijdt een personenauto met zwaailichten voorop met op het dak een bord met de tekst 'Oversize Ahead'. Na een aantal honderden meters rijdt een politieauto op de rechter rijstrook (dus tegen het verkeer in!) om het tegemoetkomende verkeer de kant in te sturen. Denk er hierbij aan dat zowel het tegemoet komende verkeer als de politie ongeveer 100 km/h (maximum toegestane snelheid) rijden (het tegemoet komende verkeer misschien nog wel harder). Je moet er dus niet aan denken dat iemand te laat reageert, want dat is dus gelijk fataal. Alle transporten moeten wel goed gepland zijn, want ongeveer 100 km verderop kwam een transport dat twee rijstroken nodig had onze richting uit en moesten wij dus in de berm stilstaan om het gevaarte te laten passeren. Buiten deze transporten was er verder weinig te beleven op de weg, waardoor mijn rechtervoet en het gaspedaal weer goed samenwerkten en ik met een gemiddelde snelheid van ruim 100 km/h (inclusief stops) in Bundaberg arriveerde. Gelukkig worden snelheidscontroles hier gehouden vanuit (grote) witte 4WD's die je nu eenmaal lastig kunt verstoppen in de bossages langs de weg en dus al van veraf te zien zijn, waardoor ik de reis ook zonder schade heb kunnen voltooien. Bundaberg is een leuke plaats met veel mogelijkheden om te slapen. Ik ben dus eerst mar eens naar het lokale informatiecentrum te gaan om te informeren wat er allemaal beschikbaar was. Omdat ik hier ook wilde duiken adviseerde men om door te rijden naar Bargara, dat ongeveer 15 km ten oosten van Bundaberg aan zee ligt. Bargara is een plaats voor investeringen, aangezien het eigenlijk nog niet veel voorstelt, maar er wordt hard gebouwd aan appartementen (écht mooie gebouwen) huizen en winkels. De Esplanada is natuurlijk al af en het strand is een combinatie van rotspartijen en zandstrand. De meest elementaire voorzieningen (hotels, duikshop, take-a-way en pinautomaat) zijn aanwezig om hier een aangenaam verblijf te hebben.

Het vinden van een slaapplaats voor de komende 5 nachten bleek echter nog niet zo gemakkelijk te zijn. De eerste drie nachten slaap ik daarom in een motel aan de ene kant van het politiebureau, de laatste twee nachten verkas ik naar een motel aan de andere kant van het politiebureau. Heb nog geprobeerd een goedkoop onderkomen te krijgen op het politiebureau, maar dat is niet gelukt ondanks dat ze nog wel slaapplaatsen hadden. Over de prijs zou ik achteraf bericht krijgen en ik moest voor een nog nader te bepalen termijn mijn paspoort inleveren. Nou dan maar niet. Nadat de slaapplaatsen geregeld waren was het weer tijd om het duiken te regelen. Er was morgen nog wel plaats op de boot en men wist niet of men later in de week nog uit zou varen ivm de harde wind die werd voorspeld. Morgen dus gelijk maar mee. Verzameltijd: 6 am (slik) en ach wat maakt het uit, het is tenslotte vakantie. Voor mijn werk moet ik er niet aan denken om de wekker af te laten lopen als de tijd nog met een 5 begint! Omdat de dag vandaag ook al vroeg begon en morgen dus weer was er 1 duidelijke oplossing en jullie raden het al: ik ga maar weer eens vroeg naar bed.

dinsdag 16 januari 2007
Zoals gezegd een vroege start die ook gelijk gevolgd werd door actie. Setjes opbouwen, extra fles mee voor de tweede duik en alle spullen verzamelen die mee op de boot moesten. De boot bleek een soort zodiac maar dan van staal te zijn en stond op een trailer die al achter het busje hing. In totaal waren we met 5 duikers en een schipper en al snel reden we richting de plaats waar de boot ter water gelaten kon worden. Om 6.45 am voeren we richting zee. Het was al snel te merken dat een wind van 15 knopen (met bijbehorende golven) zwaar waren, we waren al door en door nat voor we op de duikstek waren (gelukkig waren we al volledig in duikkleding) en onze ruggen hadden redelijk genoeg van de klappen van de boot op de golven. We hoefden gelukkig niet zo heel ver te varen naar het 'Artreef' een plek vlak voor de kust waar twee schepen en twee vliegtuigen tot zinken waren gebracht en nu een soort nieuw rif vormden. Er zat hier dan ook enorm veel vis waaronder de grootste tandbaars die ik ooit heb gezien. Helaas had hij geen zin om op de foto te gaan en aangezien hij groter was dan ikzelf had ik ook niet zo heel veel trek om hem uit het wrak te lokken, dus ben ik maar weer doorgezwommen zonder foto, er was tenslotte genoeg te zien. Na de duik hebben we 40 minuten gewacht (de minimale tijd tussen twee duiken volgens de PADI-tabellen) alvorens we de tweede duik maakten. Ook dit was een prachtige duik welke dan ook veel te vlug was afgelopen. Al met al was ik om 11 am weer terug in het motel en hingen alle spullen al weer gespoeld te drogen. Na een vroege lunch toch maar even een tukje gedaan en vervolgens richting Bundaberg gereden. Bij het informatiecentrum gekeken naar gegevens voor een avondexcursie naar Mon Repos, het plaatselijke schildpaddencentrum. Van oktober tot en met maart komen de schildpadden namelijk massaal naar het strand van Mon Repos en het is mogelijk om 's avonds (onder begeleiding) naar het strand te gaan om naar de schildpadden te gaan kijken. De voorwaarden vielen echter niet bij me in de smaak, dus ik heb maar van deze excursie afgezien. Er worden per avond namelijk 300 mensen toegelaten en dan moet je binnen braaf blijven wachten tot er een schildpad verschijnt én jou groep aan de beurt is om naar buiten te gaan om naar de schildpad te gaan kijken. Vervolgens moet je weer verplicht naar binnen en het is slechts af en toe mogelijk om foto's te maken. Niet mijn idee van hoe je dit om een natuurvriendelijke manier zou moeten organiseren. Wel heb ik in Bundaberg nog een adresje gevonden waar men kantduiken organiseert, dus dat weer geregeld voor woensdag. Er was een mogelijkheid voor woensdag, wanneer er een groep open watercursisten hun eerste buitenduik gingen maken. Ik kon dan mooi met iemand anders die ook een gecertificeerde duik wilde maken een buddypaar vormen. Dat leek me dus een goed idee. Gelukkig was de verzameltijd nu wat gunstiger, namelijk 9 am. Al met al een geslaagde dag en terwijl ik weer terug naar Bargara reed was ik weer tevreden over deze dag.

woensdag 17 januari 2007
Zodra ik vanmorgen bij de duikshop aankwam zag ik dat er veel cursisten en weinig instructeurs aanwezig waren. Tevens bleek dat het vandaag voor een groot aantal de eerste buitenduik zou worden. Oh, oh, dat belooft wat. Al snel had iedereen zijn spullen bij elkaar geraapt en waren we klaar om te vertrekken. Omdat ik al mijn spullen achter in de auto had liggen, koos ik ervoor met mijn eigen auto achter het busje aan te rijden. Ik was daar blij om, want in het 9-persoons busje werden 12 mensen gepropt en achter de bus hing een aanhangwagen waarin voor iedereen alle spullen opgestapeld lagen. Drie keer raden natuurlijk hoe de wegligging was. De aanhangwagen had bovendien alleen een functionerend linkerknipperlicht, de rest was defect. Door alle hobbels en bobbels onderweg stortte de stapel duikspullen redelijk ineen, waardoor ik extra blij was dat mijn spullen veilig achter in mijn auto lagen. Het duiken op zich was erg leuk. Het was erg ondiep, maar door de rotsblokken en begroeiing was er veel vis te zien. De tweede duik hebben we een zogenaamde driftduik gemaakt, al was het meer dat we niet tegen de lichte stroming in zijn terug gezwommen maar aan de andere kant van de parkeerplaats het water uit zijn gegaan. Door de inmiddels iets steviger golfslag was het verlaten van het water over de (gladde) stenen nog een hele klus, waarbij ik meerdere blauwe plekken heb opgelopen en met moeite het onderwaterhuis van mijn camera heel gehouden heb. Na de duik ben ik terug gereden naar Bargara waar ik eerst lekker heb geluncht en vervolgens al mijn spullen heb gespoeld en uitgehangen. Daarna nog even naar Bundaberg gereden om wat boodschappen te doen en toen lekker bij het zwembadhotel de dag 'uitgelegen'.

donderdag 18 januari 2007
Vandaag is het verhuisdag, dus eerst alle spullen weer in de auto gedaan en twee deuren verder de auto voor mijn nieuwe kamer geparkeerd. Omdat de kamer nog niet schoon was kon ik er nog niet in. Hierdoor kon ik ook nog niet op stap, want in deze regio wordt veel gewaarschuwd voor autodieven en je kunt dus niets in de auto achterlaten. Dus eerst maar naar de boulevard gelopen waar de zee rumoerig was en de golven het strand op rolden. Aan de boulevard ontbeten (bacon met eieren, toast zónder boter en zwarte thee) en vervolgens een tijdje aan de boulevard naar de prachtige zee gekeken. Doordat het vanochtend bewolkt is, is de temperatuur erg aangenaam, maar de zon heeft ook vandaag besloten dat hij niet zonder ons kan en rond 11 am begon het op te klaren en hadden we de rest van de dag weer een strak blauwe lucht. De straffe zeewind hield de temperatuur wat lager dan normaal, we bleven dus onder de 30 graden.

Nadat ik mijn spullen in mijn kamer heb gelegd ben ik naar Bundaberg gereden. Ik wilde naar de rumfabriek. De tours door de rumfabriek worden overal groots aangekondigd, dus dat wilde ik wel zien. Het bleek echter allemaal veel kleiner te zijn dan ik gedacht had, maar het was wel leuk en interessant. Je mocht helaas geen elektrische apparatuur meenemen op de rondleiding, om de processen niet te verstoren. Ik kreeg meer het idee dat het was om te voorkomen dat er toch stiekem foto's gemaakt zouden worden met mobiele telefoons of zo. Ik ben natuurlijk inmiddels wel verwend met alle bezoekjes aan franse wijnboeren, en dan merk je dat de basis van het proces van rum maken niet zo eens zo heel veel verschilt van het maken van wijn. Er is immers een ruw product dat in dit geval voortkomt uit suiker en dat moet gaan gisten om de alcohol te laten ontstaan. Na enige tijd wachten hebben de natuurlijke, chemische processen hun werk gedaan en met een snufje van dit en een korreltje van dat brengt de rumstoker de rum op smaak. Er komt natuurlijk heel wat meer bij kijken, maar daar kregen we bijzonder weinig informatie over, dat zullen ze dus wel als het geheim van de smid beschouwen. Al met al een leuke ervaring.

Na dit bezoek ben ik naar Childers gereden, een plaats ongeveer 50 km zuidelijk van hier. Onderweg kwam ik regelmatig waarschuwingsborden en tekstkarren tegen over rook, want in dit gebied zijn momenteel meerdere bosbranden aan de gang. Childers stelt niet zo heel veel voor en ik had het dan ook snel gezien. Wel was de benzine hier 5 cent goedkoper dan in Bundaberg, dus gelijk maar even de tank volgegooid. De benzine is hier trouwens het gesprek van de dag. Toen de olieprijzen gingen stijgen, zijn de benzineprijzen evenredig meegestegen, logisch dus. Echter, inmiddels is de prijs van een vat olie weer met 33% gedaald volgens het journaal hier en de prijs van de benzine is maar met 19% gedaald, de benzine is dus zo'n 10 cent per liter te duur. Volgens de experts zou de prijs van een liter benzine (euro 92, geen 95!) ongeveer $ 1 moeten zijn. Benzine wordt hier ongeveer als eerste levensbehoefte gezien en de hoeveelheid accijnzen is dus beperkt. Er zitten een aantal mensen dus vreselijk hun zakken te vullen en men begint zich hier dus te roeren tegen de oliemaatschappijen. Ook kennen we op dit moment hier bij de drie grote supermarkten de actie dat als je voor een x bedrag aan boodschappen doet, je voor aan de pomp per liter 4 tot 10 cent minder betaald voor je benzine. Ook dit is natuurlijk uitgeprobeerd en wat blijkt: bij de deelnemende winkels betaal je voor het 'mandje' boodschappen ongeveer $4 meer dan voor supermarkten waar er geen deelnemende benzinepomp in de buurt zit (kan een supermarkt van hetzelfde keten zijn!). Je hebt de korting aan de pomp dus al aan de supermarkt betaald, want je mag op je kortingsbon maar een maximale hoeveelheid benzine tanken! In ieder geval blijven de benzineprijzen sterk uiteen lopen. Langs de snelwegen zijn niet zoveel tankmogelijkheden en ben je dus overgeleverd aan de lokale pompbezitter die op dit moment al snel $ 1,25 rekent. In plaatsjes dicht tegen de grotere plaatsen aan, zoals hier in Bargara waar maar 1 pomp is, maar waar de concurrentie op redelijke afstand zit, ben je tussen de $1,15 en $ 1,20 kwijt en in de grote plaatsen betaal je net boven of net onder de $ 1,10. Ach, als ik dat dan vergelijk met de prijzen in Nederland (een dollar is ongeveer 60 eurocent) dan heeft men hier nog niet te klagen. Overigens hoort Shell hier tot de goedkopere benzineketens en BP en Mobil zijn meestal duur. Ook kent men hier airmiles (flybuys), zegeltjes, bonuspunten, shellkaarten en noem maar op, dus da's bijna net als thuis. Onderweg naar Bargara bij de supermarkt nog even een gegrild kippetje gehaald bij de supermarkt (ze zijn hier ook nog écht warm en het is dus geen warme, koude kip) en toen snel gegeten. De avond heb ik doorgebracht met het kijken van tennis van de Australian Open, waar een paar leuke wedstrijden tussen zaten.

vrijdag 19 januari 2007
Vandaag zou het weer eens wasdag zijn, maar helaas was de wasmachine 'out of order', dus wassen doe ik wel ik Hervey Bay. Verder staat er vandaag niet zo heel veel op de planning. Ik ben me aan het voorbereiden op Brisbane en moet dus weer veel gelezen worden. Vanuit Hervey Bay zou ik eerst naar Glashouse Mountains gaan, waar de Australia Zoo zit, het dierenpark van Steve Irwin. Volgens de lonely planet geeft Steve alleen nog shows op feestdagen, maar na zijn aanvaring met een pijlstaartrog afgelopen september, zal die informatie wel verouderd zijn. Er is dus geen enkele aanleiding om op piektijden naar de Zoo te gaan. Ik kan dus beter gelijk naar Brisbane rijden en van daar uit een dag teruggaan naar de Zoo. Volgende week vrijdag is het namelijk Australia Day en dat is een nationale feestdag. De maandag daarna zijn de schoolvakanties afgelopen en gaat iedereen weer naar school en aan het werk en dat is dus het moment voor mij om naar de Zoo te gaan. Gelukkig ligt Glashouse Mountains niet al te ver van Brisbane af en kan ik dat dus mooi in een dagje doen. Verder wil ik vandaag even kijken waar ik het beste een onderkomen kan zoeken. Ik wil een week in Brisbane blijven, dus misschien kan ik beter buiten de stad een plekje zoeken en dan met het openbaar vervoer een paar keer naar de stad gaan. De lonely planet dus maar eens goed doorspitten! Verder wil ik nog wat inlopen doen bij de supermarkt, zodat ik morgenochtend weer vroeg op pad kan richting Hervey Bay en dan is de dag van vandaag ook wel weer vol, want het tempo ligt natuurlijk wel wat lager dan thuis.

zaterdag 20 januari 2007
De weersvoorspellingen hebben voor het eerst roet in het eten gegooid. Het was de bedoeling om dit weekend naar Hervey Bay te gaan om te duiken en te windsurfen, maar de wind zal net als de afgelopen dagen vrij sterk zijn, waardoor watersporten bijna onmogelijk is via georganiseerde tours. Het heeft daarom geen zin om naar Hervey Bay te gaan, waar er dan weinig anders overblijft dan de hele dag op het strand te liggen, wat gezien de warmte en de extreme UV-straling, nu niet mijn grootste hobby is. Gelukkig is er een alternatief voor handen. Ik heb daarom besloten direct naar Brisbane te gaan en daar 10 dagen te blijven. Ik kan natuurlijk de stad bekijken, maar vanuit Brisbane ook naar de kust gaan om te watersporten en natuurlijk naar Glashouse Mountains, naar de Australia Zoo. De Zoo staat gepland voor maandag 29 januari, de laatste dag dat ik in Brisbane ben, én de eerste dag dat de scholen weer zijn begonnen. Na een vlotte reis vanuit Bargara naar Brisbane was het zoeken naar een geschikt hotel het lastigst, want ik wil dicht bij de hoofdwegen zitten, zodat ik snel de stad uit ben, maar ook dicht bij het OV, zodat ik snel in het centrum van de stad ben. Daarnaast wilde ik een hotel met zwembad en met een parkeerplek voor de auto. Na enig zoeken bracht een bezoek aan het vliegveld (en dan vooral aan het rek met hotelfolders) uitkomst en vond ik een motel vlak bij het vliegveld, de autosnelweg M1 en een treinstation met een kwartiersdienst naar de stad. Al met al was het dus best een drukke dag en ben na het uitpakken van de auto dan ook al snel in het zwembad beland. Nog even van de zon genoten en toen was het als afsluiter van de dag al weer tijd om te gaan eten.

zondag 21 januari 2007
De eerste goede daad van vandaag is om weer eens lekker uit te slapen. Nu was ik natuurlijk gewoon vroeg wakker, maar het is ook wel weer eens lekker je dan gewoon om te draaien en er nog een uurtje aan toe te voegen. Na het ontbijt was het vervolgens tijd om naar de stad te gaan. Er was immers markt op zondag. Gelukkig zit ik vlakbij een station, dus op naar de trein. Op het verlaten perron ontstond er echter een probleem, ik had onvoldoende kleingeld om mijn kaartje te kunnen betalen en de automaat waar je ook met papiergeld of creditcard kan betaken was stuk. Dan toch maar met de auto richting het centrum en bij een ander station op de trein stappen. Helaas was hier hetzelfde probleem. Gelukkig was er een rugzaktoeriste bereid mij het geld ($2,60, ongeveer €1,50) te geven en ze wilde daar niets voor terug! Helemaal super dus. Alsnog op naar het centrum dus. De markt was leuk. Het was voornamelijk een curiosa en souvenirsmarkt (en een crêperiekraam in plaats van loempia's) en erg gezellig . Toen ik zo'n beetje alle kraampjes gezien had (en dat waren er best wel veel) ben ik richting de winkelstraten gelopen. Als eerste bij de lokale 'VVV' naar binnen gegaan om te kijken of er wat bijzonders te doen was, maar er bleek niet meer te zijn dan in de Lonely Planet en Rough Guide al stond. Omdat het erg heet was (er was geen wind in de stad en er was wel heel veel zon) ben ik terug gegaan naar het hotel (ik had inmiddels ook wat te drinken gekocht en kon nu dus zelf mijn treinkaartje betalen) . Bij het hotel aangekomen heb ik eten en drinken voor onderweg gepakt en ben ik met de auto naar Ipswich (zuidwest Brisbane) gereden en van daar uit naar het zuiden, het binnenland in, naar Peak Crossing, Warril View en Mutdapilly en via Ipswich weer terug naar Brisbane. Dat was een mooie tocht en stiekem bleek ik toch weer zo'n 200 kilometer gereden te hebben. 's Avonds nog even tv gekeken en toen was dag 54 ook al weer voorbij.

maandag 22 januari 2007
De maandag stond in het teken van de huishoudelijke taken: boodschappen doen, naar de kapper en internetten. Het vinden van een goed internetcafé waar je ook je laptop kunt aansluiten is nog niet makkelijk. Ik ben dus eerst maar naar de universiteit gereden in St. Lucia, maar de internetcafés die daar zouden moeten zijn hebben het blijkbaar niet overleefd, want ze waren allemaal definitief gesloten. Na een uitgebreide tour langs diverse Suburbs ben ik uiteindelijk naar het internetcafé gegaan die ik zondag al in de stad had gezien. Omdat ik vandaag met de auto was, moest ik wel een parkeerplekje zien te vinden. Ik kwam in de parkeergarage bij het station terecht. Helaas kostte me dat voor net iets meer dan een uur parkeren wel $11,00, want een uur en drie minuten parkeren, betekent ook hier 2 uur betalen. Maar goed 't was voor het goede doel en ik ben weer helemaal bij met het nieuws van thuis en met het wereldnieuws. Nadat ik rond 3 pm weer terug was bij mijn onderkomen was ik het door al het rijden en kijken ook wel zat geworden en heb ik de rest van de middag 'vrijaf genomen'.

Vandaag heb ik ook nader kennis gemaakt met de mindere kanten van Australië. Het was me al opgevallen dat het nieuws zeer minimaal de gebeurtenissen uit de wereld meldt en zelfs uit andere staten komt er maar minimaal nieuws door op de televisie. De meeste zenders zijn wel landelijk, maar de invulling wordt per staat aangepast en is heel erg op de directe leefomgeving van de mensen gericht. Er is veel aandacht op de tv voor de kwaadaardige producten die niet in Australië zijn gemaakt, maar van Aziatische, Amerikaanse of Europese bodem komen (en de welvaart van de Australiërs bedreigen) en de supermarkten hebben een verdrag ondertekent dat minimaal 90% van de producten die ze verkopen 'homemade' zijn. Daarnaast was het me gisteren al opgevallen dat de lokale VVV geen informatie had over festiviteiten aanstaande vrijdag, 26 januari, Australiaday. Australiaday is een soort naturalisatiedag en is bedoelt om te vieren dat je Australiër bent (geworden). Het is een echte uiting van nationalisme en patriottisme, waar de heren Wilders, Le Pen, en de rest jaloers op zouden zijn.

In Sydney zijn vorig jaar op Australiaday tijdens en na een festival rellen uitgebroken omdat mensen met de nationale vlag in handen allerlei racistische leuzen riepen, vernielingen aanrichten en buitenlanders bedreigden. De organisatie van dat concert heeft nu besloten dat het verboden is om vlaggen in welke vorm en formaat dan ook mee te nemen naar het festival. Het hele land staat nu op zijn kop en zelfs de premier heeft zich in de discussie geroerd door te melden dat dit verbod belachelijk is en absoluut terug gedraaid moet worden, omdat de vlag nu juist het symbool van nationalisme is. De organisatie moet maar op een andere manier zorgen dat er geen rellen komen. Als ze toch vlaggen blijven weigeren moet het festival maar verboden worden. En hier begon ik me nu toch echt ongemakkelijk te voelen. Men doet de rellen van vorig jaar (waar nu ook weer beelden van te zien waren op de tv) af als kleinigheden en het uitdragen van nationalisme is dus belangrijker dan het bestrijden van dergelijke racistische uitingen. Volgens mij is dat de verkeerde invulling aan zo'n dag. Een van de geïnterviewden af zelf aan dat wanneer mensen het ermee eens waren dat het symbool van Australië niet openlijk getoond mocht worden die mensen maar terug moesten gaan naar waar ze vandaan kwamen en hun Australische paspoort niet waardig waren (slik). Het commentaar in de studio was vervolgens een van instemming!
Nadat het nieuws verder was gegaan was het tijd voor de zoveelste onderbreking, want hier is zelfs het journaal niet vrij van reclame. Tijdens de reclame was er een spotje voor het grote feest aanstaande vrijdag in Brisbane met vuurwerk en live muziek. Het motto van de festiviteiten? Nou: 'Van Australiërs voor Australiërs'. Nu begreep ik ook waarom er geen info over de festiviteiten te vinden was bij het VVV en ik denk dat ik vrijdag maar iets anders bedenk om te doen en ver weg blijf van al deze 'feestelijkheden'. Australië scoort bij mij vandaag dus een dikke onvoldoende. Laat het maar snel zaterdag de 27e zijn.

dinsdag 23 januari 2007
Lone Pine Koala Sanctuary staat vandaag centraal. Dit van origine opvangcentrum voor Koala's bestaat al sinds 1927 en heeft een groot aantal van oorsprong Australische wilde dieren in huis, zoals natuurlijk de Koala, maar ook Dingo's Cassowaries, Emu's, Kangaroo's in alle soorten en maten, wombats, zoetwaterkrokodillen, slangen en andere reptielen en vogels. Het nemen van een kijkje waard dus. Omdat het vandaag al weer een extreem warme dag wordt voor hier (boven de 30 graden) wilde ik er niet al te laat zijn en dus stond ik rond half negen op de stoep. Het was nog rustig in het park, maar vlak na me kwam al de eerste buslading japanners aan en al snel hoorde ik meerdere touringcars aan komen rijden. Het park is echt de moeite waard. Men probeert de dieren zo veel mogelijk in hun eigen omgeving te laten leven, maar de dieren worden ook gebruikt om voldoende geld te verdienen voor het onderhoud en om de bezoekers te leren over de dieren en hoe men deze dieren in het wild kan beschermen. Koala's zijn bijvoorbeeld dieren die 18 tot 19 uur per dag rusten om hun eten te verteren. Die rustmomenten worden door het personeel gebruikt om bezoekers met de dieren op de foto te laten gaan (uiteraard extra af te rekenen bovenop de entreeprijs). De dieren worden daarvoor door de verzorgers uit de bomen gehaald en aan de bezoekers gegeven, waarbij de natuurlijke houding van de koala wordt nagebootst en je arm als nepboom fungeert waaraan de koala zich kan vasthouden. Er zijn verschillende koalaruimten in het park, van de baby's tot de vrijgezellengroep en er is zelfs een 'bejaardenhuis' waar de koala's van 12 jaar en ouder zijn ondergebracht. Er zijn in totaal zo'n 130 koala's in het park en dat aantal wordt met een fokprogramma stabiel gehouden. In een groot weiland leven diverse soorten kangaroo's die je ook mag voeren. Het was fantastisch om te zien hoe een groep kinderen opging in het voeren van deze toch niet al te kleine beestjes. Vooraf werden ze volledig geïnstrueerd over het niet hollen, niet roepen, niet aaien, je hand vlak houden (anders ben je een vinger kwijt), etcetera. Hieronder een indruk van het park. Sommige foto's zijn achter en glazen wand genomen, dus niet altijd helemaal scherp of met een spiegeling.

Na het bezoek aan het park had ik nog geen zin om weer terug naar het hotel te gaan, dus heb ik nog een rondrit gemaakt. Eerst weer richting Ipswich, en toen verder in noordelijke richting naar Esk. Onderweg bij een van de grote waterreservoirs gestopt. In de meren mag je ook gewoon recreëren. Zo kun je bij de boatramp op onderstaande foto's je boot te water laten... Alleen is er geen water meer te vinden! Nou ja, dan maar weer naar het hotel; tennis kijken en dan is het al weer tijd om te gaan slapen.

woensdag 24 januari 2007
Het is nog steeds erg warm en dus heb ik geen zin om naar de stad te gaan. Daarom vandaag naar de Gold Coast! Via de Pacific Motorway (M1) ben ik in zuidelijke richting naar Coolangatta gereden en via de Gold Coast Highway weer in noordelijke richting. Zowel de Lonely Planet als de Roughguide zijn niet erg lovend over dit gebied, maar het is hét vakantieparadijs van veel Australiërs. De Roughguide omschrijft het gebied als de Australische variant van Miami Beach of de Costa del Sol en dat klopt precies, al is het gebied doordat het nieuw is en dus nog (bijna) geen oude, vervallen gebouwen kent ook mooi en het strand en de zee zijn buitengewoon prachtig. Er is in deze regio duidelijk ook een soort welstandscommissie ingesteld, want er zijn wel standaard appartementgebouwen in schoenendoosvorm, maar het aantal gebouwen die met zorg zijn ontworpen is toch in de meerderheid. En men is nog lang niet klaar met bouwen. Vooral aan de noordkant staat er regelmatig bouwland te koop en zijn er meerdere grote bouwprojecten in uitvoering. Er kunnen dus nog veel meer vakantiegangers bij.

Hoewel de Gold Coast dus het perfecte vakantieparadijs lijkt en zeer geschikt is als je houdt van zon, zee en feesten, geven alle boeken ook een belangrijke waarschuwing. Diefstal uit auto's en van hele auto's zelf wordt beschreven als een enorm probleem. Je ziet dan ook langs de weg op heel wat plaatsen splinters van autoruiten liggen.

donderdag 25 januari 2007
Hoewel ik de omgeving inmiddels aardig verkend heb, wil ik ook graag nog meer zien van het centrum van Brisbane. Vanochtend heb ik daarom de trein naar het centrum genomen. Als eerste ben ik op zoek gegaan naar een internetcafé waar ik de site kon updaten en na enig zoeken ben ik in de juiste suburb beland waar diverse internetcafés op een rij zitten. Vervolgens ben ik naar het centrum gelopen en heb daar lekker gewandeld en gewinkeld. Ik heb inmiddels ook een paar leuke souvenirs op het oog, maar nog niets gekocht, want dat is alleen maar extra sjouwen en de computer op mijn rug is al zwaar genoeg. Na een late lunch in de stad ben ik weer terug gegaan naar het hotel. Inmiddels was het een uur of 3 en de blauwe lucht betrok langzaam tot een grijszwarte massa. Zou het dan toch gebeuren? En ja hoor, aan het einde van de middag kondigde een enorme donderklap een grote onweersbui aan met veel regen. Ik heb zelden mensen zo blij gezien met regen, maar ja het is dan ook meer dan 460 dagen geleden sinds men hier noemenswaardige regen heeft gehad. Gelukkig ging met de komst van de regen de temperatuur met sprongen omlaag, maar helaas zal dat niet voor lang duren. Na de regen maar een gegrild kippetje opgewarmd in de magnetron en lekker gegeten. Naast de onderstaande foto's heb ik ook een kort filmpje van de regen gemaakt.

vrijdag 26 januari 2007
Australiaday is 'Nietsdoen'-day. Na mijn mindere ervaringen met de gevoelens bij deze dag werden ook gisteren in de stad de folders voor de festiviteiten op alle straathoeken uitgedeeld aan iedereen waarvan men het vermoeden had Australiër te zijn. De toeristen kregen in principe geen folders, mits je er om vroeg. Ik ben vanmorgen daarom eerst naar de supermarkt gegaan om eten en drinken voor vandaag in te slaan en heb me vervolgens uitstekend vermaakt bij het hotelzwembad. Al met al een lekker ontspannen dag dus, zonder veel bijzondere gebeurtenissen.

zaterdag 27 januari 2007
Na de rustdag van gisteren was het vandaag weer activiteitendag. Vandaag heb ik opnieuw een deel van de stad ontdekt. Na aankomst in de stad ben ik eerst gaan ontbijten (eieren met bacon en toast zonder boter) en heb me daarna uitstekend vermaakt in de Botanische tuin die in het centrum van de stad is te vinden. In deze tuin heb ik ook de eerste bloeiende planten gezien tijdens deze vakantie. Omdat het weekend was, was het niet zo druk, maar dat vond ik niet erg. Na de wandeling door de botanische tuin was er nog tijd genoeg om te winkelen (en bij te komen van de warmte in de heerlijk koele Malls) en hele foute souvenirs te kopen. Bepakt en bezakt kwam ik aan het einde van de middag weer in het hotel terug. De dag in beelden zag er zo uit:

zondag 28 januari 2007
Ik heb Brisbane na een week wel gezien. Dat blijkt ook wel als ik in de ochtend dwars door de stad naar Mt Coottha Reserve rijd, een soort bushpark met planetarium, botanische tuin en uitkijk over de stad. Ik heb namelijk helemaal geen kaart meer nodig om mijn bestemming te bereiken en weet precies wanneer ik op de linker of rechter rijstrook moet rijden en waar ik af moet slaan. Te bekend geworden dus. De Botanische tuin was mooi, al vond ik hem niet zo bijzonder als de boeken beschrijven, maar dat zal dan wel door mijn beperkte planten en bomenkennis komen. Bij de Lookout is er een prachtig vergezicht over de stad en bij mooi weer moet je zelfs tot aan zee kunnen kijken, maar vandaag was het helaas heiig, waardoor het uitzicht beperkt was. Mt Coottha Reserve is helaas wel erg druk, maar dat heeft er natuurlijk ook mee te maken dat het hier een lang weekend is en de mensen ook graag even de stad uitgaan.

De terugtocht naar het hotel heb ik via een lange omweg gemaakt. Ik ben eerst in noordelijke richting naar de Sunshinecoast gereden om halverwege af te slaan richting zee naar Nudgee Beach. Dit stelde echter niets voor en ben dus al vrij snel weer doorgereden richting hotel. Ik vind het nog steeds opvallen dat het me vanaf het hotel ongeveer 10 minuten kosten om het centrum van de stad te bereiken (met de trein 20 minuten), terwijl ik de omgeving van het hotel meer op een dorpsgemeenschap vind lijken. Het centrum van de stad en de wijken er omheen zijn duidelijk door scherpe, onzichtbare grenzen afgebakend.

maandag 29 januari 2007
De laatste dag in Brisbane en de laatste dag in de staat Queensland. Op het programma staat de Australia Zoo in Glashouse Mountains. Omdat het park de moeite van het bekijken waard is, ben ik bijtijds vetrokken om er rond de openingstijd (9 am) te zijn. Omdat het vandaag de eerste werkdag na de vakantie is, is het erg druk op de weg met heel veel files. Gelukkig rijd ik tegengesteld en heb daar dus geen last van. De Australia Zoo is groots en ook heel ruim opgezet. Helaas is het park op dit moment een soort bedevaartsoord voor Steven Irwin-fans, maar dat zal hopelijk na verloop van tijd wel minder worden. Het park maakt in ieder geval handig gebruik van de hype en verdient er genoeg geld aan om het voortbestaan van het park ook de komende jaren te garanderen, want het park draait volledig zonder overheidssubsidie. Het is onmogelijk om alles wat ik vandaag gezien heb te beschrijven. Gelukkig heb ik daar de foto's voor. Nadat ik terug was in de stad was het al weer tijd om mijn hotelkamer op te ruimen en al mijn bagage in te pakken om morgen weer verder te reizen. De bestemming is dan Byron Bay.

dinsdag 30 januari 2007
Deze ochtend ben ik vroeg wakker, de wekker was niet nodig. Vandaag start er al weer een nieuw hoofdstuk van mijn reis. Al snel ben ik dus op weg richting mijn bestemming van vandaag: Byron Bay. Ik moet een afstand van ongeveer 200 kilometer overbruggen, waarvan het grootste deel over 'echte' snelwegen (2x2 of meer). Ik heb en dus iets minder dan tweeënhalf uur voor nodig, maar er komt door het passeren van de grens tussen de staten Queensland en New South Wales wel een uur tijdsverschil. Met mijn vertrek rond half acht, ben ik dus goed elf uur in Byron Bay. Dat bleek goed te kloppen en na het bereiken van Byron Bay ben ik dus eerst maar weer eens naar het informatiecentrum gegaan om te kijken of ik een slaapplaats kan vinden. De dame achter de balie kon mij een guesthouse vlak om de hoek aanbevelen. Dicht bij het centrum én dicht bij het strand. Een prima locatie dus. Al snel had had ik mijn auto leeg en de (kleine) kamer gevuld. Eerst maar eens naar het dorp om iets voor de lunch te organiseren, het duiken voor de komende dagen te regelen en om te internetten. Mijn laatste belevenissen in Brisbane moesten nog naar de website en er was natuurlijk weer de nodige post. Helaas hoort ook het bijwerken van de giro bij het internetten en de giro verteld dat het einde van de vakantie toch echt in zicht komt. Het duiken was snel geregeld. Ik kon vanmiddag nog mee, maar zo veel haast had ik nu ook weer niet. De duikspullen zaten nog in de auto en ik had genoeg andere dingen te doen. Morgen was dus prima. Uiteindelijk gekozen om elke dag dat ik hier ben in de ochtend te gaan duiken en de middagen aan andere dingen te besteden.

Nadat alle zaken waren gedaan werd het tijd voor Het Strand. Eindelijk ben ik op een plek waar je veilig in het zeewater kunt springen zonder je druk te hoeven maken over ziekmakende en verminkende kwallen en dodelijke krokodillen. En wat ook heel leuk is: ze hebben hier 'echte' golven. Het is rustig weer dus de golven zijn niet zo hoog, ze blijven aan de kust steken op ongeveer een meter. Veel surfers zijn er dus niet op het strand, maar zwemmers des te meer en wat is er nu leuker dan hetzelfde te doen als vroeger in Bretagne: golfje springen! Jullie merken het wel; een kinderhand is gauw gevuld. Gezien de stroming die de golven en het getij nu eenmaal met zich meebrengen is enige voorzichtigheid natuurlijk wel geboden, ik ben dus braaf binnen het door de strandwachten aangegeven gebied gebleven waar zij patrouilleren en waar het verboden is te surfen. Doordat het al aan het einde van de middag is, is de zon niet zo sterk en de kans op verbranden dus minimaal. Om half vijf maken de standwachten aanstalten om in te pakken en dat is voor mij dus ook het teken het water te verlaten en op het strand 'te drogen' en nog naar het spel van de golven en het strand te kijken. Terug in mijn kamer heerlijk gedoucht en daarna het dorp in gegaan op zoek naar een lekker maal. Gelukkig is er keus genoeg en dit dorp is echt uniek voor Australië: een kustplaats zonder Mac, KFC of Hungry Jack (bij ons bekend als Burger King). Na een fantastische steak met verse groenten ben ik moe maar voldaan van deze dag gaan slapen. Morgen is het weer zover: DUIKEN!

woensdag 31 januari 2007
De dag begint heel relaxed. Immers, verzameltijd is om 9.45, een luxe die ik op duikdagen niet vaak heb gekend tijdens deze vakantie en het duikcentrum zit op ongeveer 50 meter afstand. Dat betekent dus eerst lekker uitslapen, ontbijten (nou ja, thee met biscuit) en dan op mijn gemak met mijn duikspullen op pad. Het duikcentrum is groot. Ik heb in totaal vier (rubber)boten geteld die elk ongeveer 15 duikers mee kunnen nemen. De boten staan op een trailer. De duikspullen gingen in de boot en wij, in duiktenue in de oude Toyota-terreinwagens die de trailers trokken op weg naar Cape Byron. De tewaterlating van de boot is simpel. Je zorgt dat de boot los op de trailer staat, rijdt met een rotgang achteruit de zee in om dan hard te remmen. De boot glijdt door de snelheid van de trailer en voila, de boot is klaar voor gebruik.

Nadat iedereen in de boot zat, gingen de 2 motoren van ieder 100 pk omlaag en konden we op volle kracht door de golven op weg naar het Marinepark waar we gingen duiken. Een toppie boottrip dus die helaas maar een minuut of 5 duurt. Kort genoeg dus om te zorgen dat niemand zeeziek wordt. Daarna was het snel flessen om en je achterover van de boot laten vallen. Mijn hemel wat was dat koud! Op het strand had ik het niet zo in de gaten, omdat het water daar lekker opgewarmd wordt door de zon, maar hier was het echt even schrikken. En nu niet lachen, het water was 23,8 graden! Dat is wel 5 graden kouder dan tijdens mijn laatste duik in Bargara hoor! Eenmaal onder water is de kou snel vergeten, want we hebben weer prachtige dingen gezien. Het meest grappige van vandaag was toch wel om uit één hol, drie koppen van murenen te zien steken. Het is duidelijk te merken dat we in een heel ander gebied doken dan de afgelopen twee maanden. De verzameling vissen is anders dan in Queensland, en er zijn andere planten. De toppers blijven terugkomen en vandaag waren dat de leopard-haaien, de eagleroggen en natuurlijk de clownvissen, al hebben die hier een andere kleur dan 'upnorth'. Ook waren er trompetvissen en vele naaktslakken. Het blijkt dat hoe zuidelijker we komen ik steeds meer naaktslakken zie, zowel in aantal als in aantal soorten.

Rond lunchtijd waren we terug 'in town' en om half twee was alles gespoeld en hing mijn uitrusting voor mijn kamer aan de waslijn te drogen. Omdat ik zelf toch nog onder het zout zat en ik het echt niet kon laten ben ik meteen doorgegaan naar het strand om nog meer van de zee en de golven te genieten. Ik ben ongeveer een half uur in het water gebleven. Niet te lang dus, maar op dit moment van de dag lang genoeg om er zo rood als een kreeft weer uit te komen. Snel terug naar mijn kamer dus en daar lekker gedoucht. De rest van de middag ben ik maar uit de zon gebleven. Gelukkig was ik maar licht verbrand, dus was een nacht voldoende om de rode kleur weer weg te laten trekken. Aan het einde van de avond begon het te regenen en terwijl ik in mijn bed naar de regen lag te luisteren wist ik dat nu gelijk de auto werd gewassen. En dat is wel nodig ook. Schoon hoeft niet, als het stof maar even weggespoeld wordt is het oké.

donderdag 1 februari 2007
Als ik wakker wordt hoor ik het weer regenen. De wolken waren dus nog niet leeg geregend gisteravond. Als ik buiten kom zie ik dat de straat eigenlijk niet nat is, veel regen valt er dus niet. Omdat het duikcentrum zo dichtbij is en we ons daar al omkleden, heb ik op mijn kamer maar gelijk mijn pak en schoenen aangetrokken. Hoef ik op het duikcentrum ook geen kleren of zo achter te laten. Omdat het nog steeds bewolkt is, heb ik vandaag mijn 7 mm pak maar eens uit de auto gehaald. Dit pak is wat aan de dikke kant, maar mijn 3 mm pak is wat dun voor hier en omdat er vandaag ook geen zon is, is mijn dunne pak misschien wat te dun. Bij het aantrekken heb ik eigenlijk spijt van mijn keuze, want het blijft een strijd om dit pak goed en comfortabel aan te krijgen. Als ik het eenmaal aan heb is het een toppak, maar tot die tijd is het vooral een tobpak, ook al is het kurkdroog. En wat ik natuurlijk vergat is dat je met een dikker pak meer lood nodig hebt en dus kwam ik met geen mogelijkheid beneden. Dus terug naar de boot en extra lood gehaald. Anderhalve kilo erbij was net genoeg om beneden te komen en te blijven, maar aan het einde van de duik met een lege tank, werd het meer een werkduik dan een ontspannen duik en ik vond het dus prima om naar boven te gaan. Maar wat was het weer fantastisch. Weer leopardhaaien, lionfish, schildpadden, waaronder weer een hele grote, heel veel eaglerays en vandaag ook een (kleine) sepia. De eaglerays waren zelfs niet erg genegen weg te zwemmen als we eraan kwamen. Doordat we vandaag iets meer stroming was en ik niet helemaal lekker uitgetrimd was, zijn niet alle foto's even mooi geworden, maar er zitten zeker een paar beauties tussen. Na de duik bleek de zon het inmiddels weer gewonnen te hebben van de wolken en na het spoelen van mijn spullen en het douchen heb ik mezelf getrakteerd op een heerlijke steaksandwich, die ze in Australië zonder gebakken ei, maar met veel overbodige kaas, saus, uien, tomaten en plakjes biet en een berg halfgare patat serveren. Ik ben van al dat overbodige gedoe niet gediend en heb dus een steaksandwich plain gevraagd. Zoals altijd weer de verbazing. Dat ik geen bieten en tomaten wil, oké. Daar schijnen er meer van te zijn. Maar dan volgen altijd de vragen: 'Dus geen kaas? Nee. En ook geen saus? Nee ook geen saus. Simpel: gewoon brood en vlees. En het was weer heerlijk.

Na de lunch was het weer eens tijd om te shoppen. Hoewel er hier heel veel, hele dikke mensen zijn, is het kopen van kleren in damesmaat 44+ niet makkelijk. Gelukkig zit er hier een hele leuke zaak, waar ik dacht wel te kunnen slagen en ja hoor, keus genoeg. Ze gaan hier tot maak 22, maar nee, dat is nu ook weer niet nodig, want dat moet in Europese normen iets van maat 54 zijn of zo. Maar ja, bagage erbij betekent over een paar weken weer bagage eraf, voordat ik het vliegtuig in ga maar ach, wie dan leeft...

De rest van de middag en avond heb ik besteed op het zitje voor mijn kamer met een boek, een koud colatje en muziek. Als avondeten franse toast met boursin (alleen in het weekend te koop in de grotere supermarkten en ik heb dus maar niet naar de prijs gekeken) en verse meloen. Dat houdt dus wel tot morgen. Na schrijven van de teksten voor de eerste drie dagen in Byron Bay is het al heel snel weer tijd om te gaan slapen. Dus maar snel: oogjes dicht en snaveltje toe. Tot morgen.

vrijdag 2 februari 2007
Duikdag 3 al weer hier in Byron Bay. Zodra ik bij de duikshop aankom hoor ik al van iedereen hoe geweldig het zicht vandaag is. De beste manier om dat te controleren is natuurlijk te water gaan en na alle voorbereidende perikelen en weer een heerlijke boottochtje liggen we dan ook om 11 am in het water. En ja, het zicht is werkelijk fantastisch, ongeveer 50 meter. Ook vandaag liggen er overal waar je kijkt weer leopard-haaien te slapen, zijn er heel veel verschillende soorten naaktslakken, een octopus, lionfish, trompetvissen, een (jonge) murene die dacht dat hij mooi verstopt lag, maar hij was vergeten achterom te kijken, kreeftjes, krabbetjes en (poets)garnalen, enzovoorts, enzovoort. Vandaag had ik ook een nieuw 'probleem' met fotograferen. Het was namelijk half bewolkt en we duiken hier niet zo heel diep, meestal tot een meter of 15. Ik had onder water daarom last van de zon! Het ene moment was hij er wel en dan weer niet, waardoor ik steeds mijn witbalans moest aanpassen. Ook wil ik natuurlijk geen schaduwlijnen op de foto, dus moest ik af en toe zoeken wat de beste optie was, helemaal in de zon, of helemaal in de schaduw.

Na de duik was ik natuurlijk wel weer erg toe aan een lekkere lunch en op mijn strooptocht door het dorp liep ik langs een hele echte patisserie met in de etalage stokbroodjes én ... tartes fraises, hele echte, op authentieke wijze gemaakt, dat zag je zo. En op de toonbank? Croissants! En dit zijn de eerste croissants die ik hier ben gezien die deze naam ook verdienen. Jullie begrijpen het al, vandaag dus geen steaksandwich, maar een kopje thee, een taartje en een croissantje. Oef, wat was dat lekker. Ik was haast vergeten hoeveel smaak er aan één hapje eten kan zitten. Zowel het taartje als het croissantje, smaakten net zo lekker als op een zondagmorgen in een gîte. Helaas was het natuurlijk weer veel te snel op. Mmmm, dit smaakt naar meer, dus ik denk dat ik hier van de week nog wel een keer naar binnen loop.

Na al deze heerlijkheden heb ik de auto gepakt en heb een rondje gereden door de regio, maar ben behalve nog meer strand niet veel bijzonders tegengekomen. Terug in Byron Bay dus eerst maar naar de supermarkt en de warme kip rook weer zo lekker dat ik er voor vanavond maar weer een heb meegenomen. Wat te drinken erbij en we zijn weer helemaal klaar. Op het nieuws berichten over de regen. Tussen Townsville en Mackay zijn er overstromingen, doordat er meer dan 100 mm regen is gevallen... in één dag! Het gevolg hiervan is natuurlijk ondergelopen wegen en natte voeten in huis. In begrijp nu ook waarom de meeste huizen hier alleen bewoonbaar zijn op de eerste verdieping en men de begane grond als garage of rommelhok gebruikt en men vaak zelfs niet de moeite neemt de begane grond op een leuke manier dicht te maken. Zuid-Queensland, het droge deel van de staat heeft geen regen gehad en voor Far North (Cairns, Cooktown) wordt er heel veel regen verwacht, want er is zich een tropische cycloon aan het ontwikkelen in het uiterste noorden. Goed dus maar dat ik dat deel in december heb gedaan.

zaterdag 3 februari 2007
De dag van vandaag begon vroeg, om 7 am, want de buurvrouw hield maar niet op aan haar deur te rammelen. Al snel had ik in de gaten dat ze de deur niet van het slot kreeg, ze had zichzelf dus binnen opgesloten. Ik heb haar nog even laten zweten en ben toen maar gaan helpen. Er was niets met de deur aan de hand maar je moet hem wel eerst van het slot halen voor je de deur open wilt doen. Weer terug in mijn eigen kamer ben ik met een boek nog maar even terug gedoken. Ik moet tenslotte piekfijn uitgerust zijn voor weer een zware dag van zon, zee duiken en strand. Om 9.45 ben ik dan ook weer present bij het duikcentrum. Na het opbouwen van mijn set, ontdek ik echter een mankementje, er zit een heel klein gaatje in de slang naar mijn duikcomputer. Aangezien dat een hogedrukslang (max 220 bar) is, wil ik daar niet mee duiken. De heren van het duikcentrum zijn zo vriendelijk de slang à la minute te vervangen en zo kan ik toch met mijn eigen automaat op pad. In vergelijking met gisteren was het zicht vandaag slecht, 'slechts' 15 tot 20 meter. Maar eigenlijk is dat natuurlijk gewoon goed en het werd dan ook een aangename duik, waar ik wel weer een aantal leuke foto's heb kunnen maken. Vooral naaktslakken en trompetvissen deze keer, want van al die leopard-haaien heb ik er wel genoeg. Na de duik heb ik even snel geluncht op de kamer (toast met boursin) en toen ben ik weer op pad gegaan. Is het slim om met scheurneus¹⁾ en een rode rug naar het strand te gaan? Nee! Is het leuk? Ja! Kan het me wat schelen? Nee, nu niet, vanavond waarschijnlijk wel, maar wie dan leeft, wie dan zorgt. Ik ben dus weer lekker naar het strand gegaan om golfje te springen, een beetje te zwemmen (veel lukt toch niet met al die golven en de bijbehorende stroming) en een aantal foto's te maken. Het is op het moment namelijk zulk lekker weer (ca 25 graden, af en toe wolkenvelden, een lekker zeewindje en een watertemperatuur bij het strand van 27 graden), dan wil je echt maar een ding: naar het strand! Nadat ik moet en voldaan weer terugkwam op mijn kamer, heb ik eerst maar weer eens gedoucht en heb toen lekker even op mijn 'terras' gezeten. 's Avonds in het dorp nog even lekker gegeten en na een beetje tv kijken was de dag weer snel voorbij.

¹⁾ Scheurneus krijg je als je neus na een dagje in de zon 'lekker gekleurd' is en na een dag of twee begint te vervellen (scheuren). Aangezien mijn neus de perfecte graadmeter bij het bepalen van de maximale UV-absorptie, geeft scheurneus het moment aan waarop een paar dagen zonder directe zon op de huid gewenst zijn.

zondag 4 februari 2007
De laatste duik hier al weer en alles verliep zeer vlotjes, zodat we al snel in het water lagen. Vandaag was het murene-dag, al heb ik geen grote murenen gezien, alleen kleintjes. Verder leopard-haaien, een paar schildpadden, een sepia, weer heel veel naaktslakken. Net als op de Wings valt het hier iedereen op dat ik er zo veel zie, waardoor ik ook hier al snel weer de bijnaam 'Nudibranch', het engelse woord voor naaktslak heb gekregen. De duik was een mooie afsluiting van een week Byron Bay. Er zijn hier maar een paar duikstekken, die allemaal rondom één rotsformatie in zee zijn geclusterd, maar er is hier zoveel te zien en het onderwaterleven is elke dag zo anders dat je hier altijd leuk kunt duiken. Een echte toplocatie dus.

Na de duik en het spoelen en te drogen hangen van mijn spullen ben ik eerst maar op zoek gegaan naar een lekkere lunch. Bacon en eggs passen natuurlijk uitstekend na zo'n mooie en vermoeiende duik. Ook dit was weer lekker en lekkerder dan ik elders heb gegeten, omdat de bacon nu lekker knapperig en het brood erg lekker was. Na de lunch de laatste hand aan de website gelegd en toen op weg naar het internetcafé. Zodra al het nieuws is uitgewisseld en de site is geactualiseerd, is het toch echt weer tijd voor het strand en een lekkere jump in de zee. Vanavond nog een biefstukje als afsluiter van deze week en dan is het inpakken geblazen, want dan is ook dit avontuur weer voorbij. Morgen vertrek ik naar Coffs Harbour. Deze plaats moet groter zijn dan Byron Bay en je moet er ook uitstekend kunnen duiken, al schijnen de omstandigheden vaak zwaarder te zijn. Wie weet wat we daar dus weer gaan beleven.

maandag 5 februari 2007
Maandagochtend, vroeg op. Niet om te gaan werken, maar om maar weer eens naar een nieuw vakantieoord te gaan. Coffs Harbour deze keer. Ik heb niet de illusie dat het beter zal zijn dan afgelopen week, maar ik ben wel weer nieuwsgierig. Om iets na half acht zat ik daarom in de auto voor de drie uur durende trip. Het was geen erg prettige reis. Na de luxe van goede snelwegen naar en vanuit Brisbane was het nu weer gewoon buffelen op enkelbaans wegen. Je wordt hier helemaal naar van alle borden over de snelheid. Ik ben drie vaste camera's tegengekomen, die elk met minimaal 4 borden worden aangekondigd. De vierde camera werd wel aangekondigd, maar ben ik niet tegen gekomen. Daarnaast staat er minimaal elke 10 kilometer een bord met daarop teksten als 'speed camaras are used in NSW' of 'What is you speed now?' En 'Speeding is cought, High fines apply'. Daarnaast nog de nodige billboards met waarschuwingen over de hoge boetes (ik heb geen idee wat de bedragen zijn) en alles te samen, begint het dan aardig irritant en ongeloofwaardig te worden.

Gelukkig was er op één locatie ook daadwerkelijk een snelheidscontrole met een lasergun: in een schoolomgeving. Rond scholen is de maximum snelheid 40 km/h, of je nu op een 'snelweg' rijdt of niet. De tijden waarop die beperkingen gelden staan op borden aangegeven en de aanduiding 'schooldays'. De afgelopen weken is er in een soort 'Wij gaan weer naar school-voorlichtingscampagne' aandacht gegeven aan het feit dat de kinderen weer naar school gaan en de borden dus weer werkingskracht hebben. Daarbij is ook aangekondigd dat de politie veel zou controleren. Dus als op een bord staat aangegeven dat de schooltijden 8.00 - 9.30 en 2.00 - 4.30 zijn, je bij die school om 9 uur langs rijdt, er tussen jou en de school een bocht zit dus dat je niet kan zien wat er na komt én tegemoetkomend verkeer knippert met groot licht, wat doe je dan? Juist, netjes 40 rijden en er stond na de bocht dus ook een agent met een lasergun. Dat ik vlak voor de 40-zone nog 140 reed, doet er dan niet toe. Na de school heb ik dus een beetje met mijn groot licht zitten spelen en dan steken ineens allemaal automobilisten hun hand op. Vriendelijke mensen toch. En in mijn achteruitkijkspiegel zag ik allemaal remlichten. Arme politieagenten ☺

Na een verder vlot verlopen reis ben ik in Coffs Harbour eerst maar weer eens bij het informatiecentrum langs gegaan. Al snel was een onderkomen geregeld en kon ik me settelen in wat zeker na afgelopen week voor mijn gevoel een villa was: een self-contained unit op 50 m vanaf het strand, wel 5 min. rijden naar het centrum. Deze motel-achtige villa heeft een woonkamer met tv, dvd, TWEE banken, hoge tafel met 4 stoelen, volledige keuken met gasfornuis, oven, grill, magnetron, grote koelvriescombinatie, TWEE slaapkamers, ruime badkamer met douche, grote wastafel en toilet, een soort bijkeuken met eigen wasmachine, strijkbout en -plank en in de hele villa; heel veel kastruimte. Zoals gezegd: voor mijn gevoel een villa dus. Ik heb zowel een voor en achterdeur en kan dus altijd in de zon of juist in de schaduw zitten en er is hier ook nog een zwembad, ondanks dat we zo dicht mij een mega strand zitten. En het is nog goedkoper dan dat kleine hokje in Byron Bay ook: $ 70 per nacht, terwijl het in Byron $ 100 was.

Nadat ik mijn auto heb leeggemaakt en de wasmachine aan het werk heb gezet ben ik eerst maar eens het zwembad in gedoken. Na deze afkoeling was het tijd om op ontdekkingstocht te gaan. Het blijkt al snel waarom het hier zo veel goedkoper is. De stad heeft het nét niet en er is een ongelooflijk groot aanbod van accommodatie. Er zit niet zo'n bruisend leven in de stad als in Byron Bay, maar wat geeft het, ik kan hier duiken en heb een groot strand binnen handbereik. Met het duiken moet ik helaas wel afscheid gaan nemen van dat o zo comfortabele, superdunne tropenpak. De watertemperatuur is hier maar ongeveer 22 graden en aangezien ik de komende dagen elke ochtend 2 duiken ga maken is dat te koud om nog gebruik te maken van mijn 3 mm wetsuit, mijn 7 mm-pak moet ik nu dus echt gaan gebruiken.

Nadat ik mijn ronde door de stad afgesloten had met boodschappen doen was het tijd om terug te gaan naar de Villa. Het feit dat ik een volwaardige keuken heb, is een reden om voor het eerst in bijna 3 maanden te gaan koken! Nou ja, niet te moeilijk natuurlijk: spaghetti met saus uit een pot, dus een beetje gehakt bakken en pasta koken, dat moet wel lukken. Aan komkommer kun je niet veel verpesten, dus ook dat is gelukt (dressing uit een flesje). Op het moment dat ik dit type is het al 4 uur na het avondeten en ik leef nog steeds, dus ik ben het blijkbaar nog niet helemaal verleerd. Na nog een beetje onderuit gezakt op de bank tv te hebben gekeken, was het al weer tijd om te gaan slapen. En morgen is het weer vroeg op staan, ik wordt om 7.30 bij het duikcentrum verwacht. 't Is echt net werk...

dinsdag 6 februari 2007
Het zonnetje staat me aan de hemel al weer op te wachten als de wekker afloopt. Snel aankleden en na een supersnel ontbijt (beker melk en een uit Holland geïmporteerde gevulde koek) een kwartiertje later de auto in. Bij het duikcentrum zijn de voorbereidingen al in volle gang. Iedereen moet een krat klaarmaken met daarin pak, bcd (zo noemen ze hier je stabjacket) en 'regs' (als in regulator, je automaat en console). Vinnen gaan in een apart krat, evenals je masker. Nog even een loodgordeltje erbij en binnen enkele minuten ben ik weer klaar om te gaan, want de flessen lagen al op de aanhanger. Al snel was iedereen zo ver en konden we met het busje naar de haven waar de boot klaar las. De boottocht van een half uurtje gaf iedereen de gelegenheid om wakker te worden, wat na de kreet 'Dolphins' ook snel gebeurde, want op enkele honderden meters van de boot sprongen de dolfijnen door de golven. Een prachtig gezicht en eigenlijk was de dag daardoor al geslaagd. Nadat we bij het Solitary Islands Marinepark waren aangekomen kon de boot aan een van de boeien vastgelegd worden en was het na een korte briefing tijd voor de eerste duik. De toppers van de dag waren toch wel de Shovelnoseray (ik heb eindelijk de juiste spelling opgezocht), die te boek staat eetbaar en ongevaarlijk, de Eagleray en de Wobbegonghaaien (kunnen gevaarlijk zijn, maar zijn maar saaie, altijd slapende beesten). Beide duiken waren driftduiken, waardoor je hele mooie dingen ziet, maar het fotograferen lastig is. Goed opletten dus maar en al het moois in mijn geheugen opslaan. Rond 2 pm waren we terug op het duikcentrum en waren alle spullen weer gewassen. Gelukkig kan ik mijn spullen op het duikcentrum laten hangen. Kunnen ze lekker drogen en heb ik die natte zooi niet in de auto. Na deze intensieve ochtend heb ik niet veel puf meer om wat te ondernemen. Ik heb me dus beperkt tot het controleren van de mail en het Nederlandse nieuws en het aanschaffen van nieuwe boeken, want mijn leesvoorraad is weer op. 's Avonds een lekker varkenshaasje gebakken en afgeblust met Ketjap Manis (ja echt, en ook nog van Conimex) en deze samen met een salade lekker voor de tv opgegeten. Het feit dat de koelkast naast de bank staat en ik dus niet op hoef te staan om wat te drinken te pakken is erg handig, maar zorgt er wel voor dat ik alle zoetigheid niet in de koelkast maar verder weg moet bewaren, want anders blijf je de hele avond snaaien. Al vroeg in de avond kreeg de vermoeidheid de overhand en ben ik dus vroeg mijn bed in gedoken.

woensdag 7 februari 2007
Vandaag waren we maar met een klein groepje duikers, dus gingen de (open-water)cursisten op de grote boot, de Blue Wings en voeren wij uit op de kleinere Southern Comfort. De eerste duik van de dag was niet extreem bijzonder, het was een 'gewone' mooie duik met heel veel mooie vissen, planten en schildpadden. De tweede duik was hetzelfde als gisteren, maar we hadden een klein probleempje: stroming. Mike, de duikleider van vandaag en tevens de eigenaar van het geheel vertelde me vooraf dat als de stroming te sterk voor me was ik dat gewoon moest zeggen, dan zou hij me wel aan een touw vanaf de achterzijde van de boot naar voren trekken. Ja.ja, je denkt zeker dat ik een watje ben of zo? Terwijl de rest nog bezig was met het aantrekken van de spullen, was ik er weer klaar voor en maakte een rol achterover vanaf de zijkant van de boot. Voordeel? Het scheelt weer een stukje zwemmen naar de ankerlijn dan wanneer je achter van de boot af springt en ja, ik ben liever lui dan moe. Echter na mijn rol achterover kon ik nog net de lijn vastgrijpen die achter de boot hing! De stroming was zelfs zo sterk dat ik moeite had om die lijn vast te houden!!! Mike zag me al snel hangen en vroeg me hoe de omstandigheden waren. Nou vergeet dat zwemmen maar, het wordt sleuren met een touw. Na veel geworstel was ik de eerste die bij de ankerlijn aankwam en kon met één hand aan de lijn de andere (minder ervaren duikers) grijpen, hen de laatste meters naar de lijn sleuren en zorgen dat ze veilig aan de lijn hingen en op adem kwamen. Ik had dus echt geen goed gevoel bij de afloop van de duik want waartoe moest dit onder water wel niet leiden. Zodra de duikgids als laatste aan de ankerlijn gearriveerd was, zijn we snel naar beneden gegaan. En dan op eens, na een meter of 2: de stroming neemt in kracht af tot een plezierige snelheid die het onder aan de lijn mogelijk maakt om eerst even op adem te komen (dit grapje had me 30 bar gekost en later bleek dat anderen nog meer lucht verbruikt hadden) en daarna een hele plezierige driftduik te maken. Je raadt het ook nooit met moeder natuur. Het voordeel van stroming zo aan de rand van het rif is dat de kans op grote vis aanzienlijk is. We hebben dan ook een aantal grey nurse sharks langs zien zwemmen, evenals grote Eagle- en Bullrays en dat zijn dan roggen die groter zijn dan een gemiddelde eettafel voor 6 tot 8 personen! Een volwassen eagleray kan namelijk een maximale grootte van een kleine 9 meter krijgen. Helaas is de afstand met vooral de nursesharks zo groot (het zijn ongevaarlijke en zeer schichtige dieren) dat foto's maken vaak onmogelijk is. De foto's die ik van de haaien heb gemaakt tonen allen een blauw vlak met een hele flauwe schaduw. Jammer, maar de ervaring was fantastisch. Wel heb ik tijdens deze duik denk ik de mooiste foto van alle door mij gemaakte foto's gemaakt en wel van een lionfish (koraalduivel). Doordat hij nog niet zo groot was kon ik dichtbij komen en paste hij toch nog helemaal op de foto en hij was vrij brutaal en zat daarom niet verstopt in een grot, maar zat er mooi net buiten. Echt, een toppertje, deze komt thuis zeker in mijn 'fotoaquarium' te hangen.

Nadat ik in mijn 'villa' terug was begon de spierpijn in mijn armen en rug zich te ontwikkelen en was ik echt volledig total loss. Geen activiteiten dus, na de late lunch en de douche maar lekker een dutje doen! De avond was ook een rustige aangelegenheid met een boek en een beetje muziek uit de computer.

donderdag 8 februari 2007
Nieuwe dag, nieuwe kansen en weer een nieuw avontuur in het Solitary Islands Marinepark. Er is bij het duikcentrum een cursist die bezig is met zijn specialty diep duiken en dus gaan we met een klein groepje vandaag 2 diepe duiken maken. Op mijn vraag wat dat betekende, bleek dat de duiken dieper dan 18 meter moeten zijn. Aangezien de cursist met Nitrox32 duikt (perslucht waarbij het percentage zuurstof 32% is ipv 21% en het percentage stikstof 68% ipv 79% is), is de maximale duikdiepte 33 meter, dis dat diepduiken valt ook wel mee. De eerste duik zijn we naar 32 m diepte gegaan en daar vonden we een zeer zeldzaam visje, namelijk de pipefish. Oneerbiedig gezegd is het een kruising tussen een trompetvis en een zeepaardje en ze worden 10 tot 15 cm groot. De pipefish hield zich met zijn staart vast aan een tak van een plant om niet door de stroming meegetrokken te worden. Een prachtig gezicht. Verder vandaag ook verschillende soorten slakken en het 'gewone spul' zoals schildpadden, eaglerays en stingrays. Voor de tweede duik gingen we naar de zelfde plek als dinsdag en woensdag, want er zijn meerdere routes om te gebruiken tijdens de driftduik en in het kader van de diepduikspecialty zouden we vandaag de diepe route op een meter op 22 gebruiken. En helaas de stroming was niet zo sterk als gisteren, maar nog steeds te sterk om zelf naar voren te zwemmen. Dat betekent voor morgen dus nog meer spierpijn! Omdat ik samen met de gids en de cursist was, hoefden we gelukkig niet lang te wachten en ik was zo brutaal om zodra we alledrie bij de ankerlijn waren direct alle lucht uit mijn bcd te laten lopen en af te dalen. Ik had geen zin om nog even de handgebaren door te nemen terwijl we aan de oppervlakte lagen, dat was me te rumoerig. De duik zelf was weer fantastisch maar helaas waren de haaien weer niet echt fotogeniek. Na de duik, was het tijd om weer een te shoppen in de stad en zo ging de dag al weer veel te snel voorbij.

vrijdag 9 februari 2007
Wat gaat de tijd toch snel. Vandaag is al weer de vierde dag in Coffs Harbour en dus ook de vierde duikdag. Samen met instructrice had ik bedacht dat we vandaag wel toe waren aan een rustige dag. Niet te veel stroming, geen lastige klanten/duikers en geen muppets. Het weer zat deze dag niet echt mee. Het was bewolkt en af en toe was er wat miezerregen. We zouden een nieuwe duikroute nemen die niet vaak gebruikt wordt, maar gelukkig hadden we een lokaal zeer goed bekende duiker in onze groep, dus dat zou moeten lukken. Helaas was er vrij veel stroming en beperkt zicht, waardoor we de verkeerde 'afslag' namen en tussen twee rotsblokken omhoog moesten. Dit stukje staat beter bekend als de 'wasmachine' en ja, het voelde alsof we door de centrifuge gingen: alleen maar wit sop, stroming die aan alle kanten aan je trekt en we konden met geen mogelijkheid beneden blijven. Gelukkig kwam iedereen hier doorheen, maar het bleek wel een kloof te zijn waar heel veel grey nurse sharks verblijven! Prachtig dus. De tweede duik hebben we het maar wat rustiger aangedaan. Er was gelukkig geen oppervlaktestoming meer dus we konden rustig te water. Het was echter wel weer een vermoeiende dag, dus nadat ik inkopen had gedaan voor de wederom late lunch en het avondeten, eerst maar weer een uiltje geknapt. Daarna de huishoudelijke taken, zoals strijken gedaan en toen onder genot van een lekker hapje een oude film op tv gekeken.

zaterdag 10 februari 2007
De laatste dag in Coffs Harbour al weer en of het nu zaterdag is of niet: om 7 am is het opstaan geblazen om weer op tijd bij het duikcentrum te zijn. Het leven is op deze manier eigenlijk ongelooflijk saai, want als jullie de verhalen van de afgelopen dagen hebben gelezen weten jullie dus exact wat ik vandaag heb gedaan. Het waren wederom weer mooie duiken met haaien, roggen, schildpadden, een sepia, murenen, een heremietkreeft, een berekreeft en nog veel meer. Na het duiken ben ik snel terug naar de Villa gegaan om snel even te eten, de foto's op de computer te zetten en deze webpagina af te maken. Vervolgens ben ik weer terug gegaan om mijn spullen op te halen, de site te updaten (het duikcentrum heeft ook internetfaciliteiten) en de post te doen. Daarna is het alweer tijd om mijn spullen in te pakken en alles klaar te maken om morgen naar Sydney te rijden om mijn zus op te halen. Maandag vertrekken we dan richting Melbourne.

zondag 11 februari 2007
Vandaag heb ik een lange dag voor de boeg. Eerst moet ik ongeveer 550 km naar Sydney rijden, en dan 's avonds Tineke ophalen van het vliegveld. De dag start voorspoedig en al vroeg ben ik op pad vanaf Coffs Harbour richting Sydney. Af en toe miezerde het wat, maar de regen zette niet door. Het was erg stil op de weg, zo zondagochtend vroeg en de vaart zat er lekker in. Natuurlijk waren er de overvloedige waarschuwingen over speeding (te hard rijden) en diverse vaste camera's, aangekondigd met een aantal borden. Na een uur of 2 kregen we een stuk 'divided road', wat betekent dat de weg twee rijstroken per rijrichting krijgt en de twee rijbanen gescheiden worden door een middenberm. Regelmatig wordt de middenberm onderbroken, zodat je een U-turn kunt maken, erg handig voor de mensen die langs de snelweg wonen, want op deze weg mag je niet oversteken, maar alleen invoegen in de rijrichting die vlak voor je uitrit ligt. Al snel nadat ik op dit stuk weg was aangekomen, kwam er uit de tegenrichting een politieauto aanrijden met zwaailichten (en dat zijn er hier nogal wat in blauw en rood) en sirene. Enkele honderden meters achter me remde hij hard, nam de daar aanwezige U-turn en kwam op 'mijn' rijbaan rijden. Al snel had hij mij ingehaald en tot mijn verbazing propte oom-agent zijn auto tussen de mijne en die van degene die achter me reed en begon ook nog eens met groot licht te seinen. De tweede rijstrook was helemaal leeg, dus het zal wel niet betekenen dat ik ruimte moet maken. Ik ben dus maar wat langzamer gaan rijden, heb mijn hand opgestoken en de eerste mogelijkheid genomen om de snelweg te verlaten (toch wel handig al die uitritten langs de snelweg). De vluchtstrook is hier namelijk zo smal, daar blijf ik liever niet op staan. Nadat ik de auto stil had gezet, had ik geen idee wat ik moest doen en ben dus maar rustig blijven zitten en heb mijn raampje maar opengedaan. Na een vriendelijk goedemorgen werd er om een foto-identificatie gevraagd en heb ik de agent mijn Nederlandse en internationale rijbewijs overhandigd. Of ik enig idee had waarvoor ik staande werd gehouden was zijn tweede vraag. Ondanks dat ik geen verdachte voertuigen of personen had gezien langs de kant van de weg, had ik zo'n idee dat het maar één ding kon zijn en gaf dus twijfelachtig het antwoord 'Speeding?' Ik ben natuurlijk een doodonschuldige, enigszins naïeve alleen reizende toeriste, dus ja, echt zeker van mijn zaak was ik dus niet. Speeding was wel het goede antwoord en ik had wel 21 km te hard gereden (maximum snelheid was 120 km/h). Maar ja, wat wil je ook op zo’n saai, recht stuk weg op zondagmorgen, dus met nog minder auto’s dan normaal. Er heeft een in het donker geklede agent in de bosjes gestaan met een lasergun, zo vertelde de agent. Er werd natuurlijk ook naar de reden van mijn 'speeding' gevraagd. Ik heb de heren maar verteld dat het rijden op de wegen hier zo saai is, zeker als er nog minder verkeer is dan normaal. De heren waren erg aardig (ik ook natuurlijk) en ze hadden nogal wat moeite met het papierwerk. Ik heb nu ook een tweede voornaam: Gorinchem, wat mijn geboorteplaats is. Dat moet toch lastig overschrijven geweest zijn: Eline Gorinchem Van Sintemaartensdijk. Ze hadden op hun formulier geen plek voor een geboorteplaats, wellicht is dat de reden van de uitbreiding van mijn naam. Oom agent zei zelf ook dat hij het er wat moeilijk mee had.

Gelukkig is de creditcard leeg en de spaarrekening nog niet, want er staat hier overal aangegeven dat de bekeuringen hoog zijn. Dus toen het papierwerk klaar was en de heren terugkwamen, vroeg ik wat dit grapje me ging kosten, waarop de agent antwoordde dat het 3 punten van het rijbewijs is en 235 dollar (140 euro), maar gezien de omstandigheden (??????????) heeft hij me een bekeuring van 77 dollar gegeven, da’s dus nog geen 50 euro. Punten afpakken kan namelijk niet van buitenlanders zonder puntenrijbewijs en het geld kon ik beter aan de Australische economie geven dan aan de overheid. Betalen kan bij het postkantoor. Voor de goede orde moest ik ook nog even blazen, al is blazen hier eigenlijk niet het goede woord. Er wordt een apparaat voor je mond gehouden en dan moet je tot tien tellen. Dat is ook wel wat voor Nederland en het bespaart ook nog geld, want de politie hoeft niet steeds nieuwe mondstukjes te kopen. De heren vonden het natuurlijk erg grappig dat ik verkeerskundige ben. Met nog een waarschuwing over wilde dieren, uitritten langs de snelweg, geparkeerde auto’s langs de snelweg en overstekende mensen op de snelweg kon ik weer gaan. Weer een ervaring rijker en eigenlijk was het wel grappig! Na dit gebeuren heb ik de eerste tijd toch maar wat langzamer gaan rijden, ik wilde tenslotte niet twee keer op één dag een bekeuring van dezelfde agent.

Aan de noordkant van Sydney aangekomen was er een nieuwe uitdaging. Het vliegveld en ons hotel lagen immers aan de zuidkant en ik moest dus door de stad of om de stad heen. Ik heb zoals zo vaak hier maar gewoon de borden gevolgd, de bewegwijzering is hier namelijk uitstekend. Helaas werd ik dwars door de stad gestuurd in plaats van eromheen. Dat duurde dus even met het grote aantal verkeerslichten hier. En dan bleek er ook nog de zoveelste cricketinterland Australië-Engeland te zijn, waardoor ik in de file naar het stadion terechtkwam. Met dat in gedachten viel het nog niet eens tegen dat ik binnen een uur aan de andere kant van de stad was, een afstand van ongeveer 40 kilometer. Het Holiday Inn waar een kamer gereserveerd was, lag vlakbij hotel Ibis waar ik met Oud en Nieuw heb geslapen, dus ik kon het makkelijk vinden. Snel ingecheckt ook al had ik geen voucher (die zat bij mijn zus in het vliegtuig) en de kamer geruild van een double (1 tweepersoonsbed) in een twin (2 bedden). Daarna de auto gedeeltelijk leeggehaald en toen kon ik genieten van een heerlijk lang en warm bad. Dat heb ik de afgelopen maanden dus echt gemist! Omdat ook Holiday Inn internet op de kamer heeft (wel duur, $27,50 per 24 uur) heb ik weer heerlijk uitgebreid alle mails binnengehaald en gelezen en al het Nederlandse en wereldnieuws van de afgelopen dagen doorgenomen en mij weer op de hoogte gesteld van de Vitae-nieuwsberichten.

Om 8 pm ben ik, terwijl het inmiddels hoosde van de regen, met de hotelbus naar het vliegveld gegaan en na een rondje gelopen te hebben door de vertrekhal (heeft leuke winkeltjes en een foodcourt) was het al snel tijd om naar beneden te gaan naar Arrivals. Al snel kwam mijn zus vermoeid van de lange reis door de douane, waar de zakken drop toch nog wel tot enige vertraging hadden geleid, want ja, wat is nu drop: valt dat onder de 'gevaarlijke' levensmiddelen die ziekten over kunnen brengen, of levert drop geen gevaar op voor de Australische volksgezondheid? Australië kon haar tenminste wel een goed ontvangst geven: een lekkere temperatuur en echt bakken en bakken met regen. Een beetje van hier en een beetje net als thuis dus. Met de taxi waren we al snel in het hotel waar we nog even lekker thee hebben gedronken, een beetje hebben bijgekletst, ik de tijdschriften en de Nederlandse krant van zaterdag kreeg én ik een homemade snoeptrommeltje met drop kreeg. Het trommeltje (een half liter ijsbakje, waar normaal lekkernijen als bietjes of zuurkool in vervoerd worden tussen Lemmer en Maarssen), was beplakt met
1) een foto van mijn ouders zodat ik ze toch echt niet zou vergeten,
2) een stukje etiket van de pot structuurverf die mijn vader en zus tijdens mijn afwezigheid in de dakkapelkamer (tegenwoordig Penthouse geheten) hadden aangebracht en
3) een stukje etiket van de gebruikte muurverf waarmee het geheel vervolgens geschilderd is.
En toen was het toch echt tijd om te gaan slapen.

maandag 12 februari 2007
Met de jetlag nog in de benen werd Tineke al vroeg wakker, maar zag gelukkig nog kans om er een paar uurtjes aan vast te knopen en rond 8 uur zijn we opgestaan voor een snel ontbijt en om onze spullen in te pakken en de stad te verlaten. In de hal aangekomen bleek dat het buiten weer enorm beestenweer was en toen het even wat minder was ben ik de auto gaan halen en hebben we onder de overkapping de bagage ingeladen. Gelukkig gingen we stad uit, maar met de regen en de maandagochtendspits was het verlaten van Sydney nog een hele uitdaging, die echter vlot verliep. Tineke had helaas weinig tijd om zich te oriënteren, want moest meteen kaartlezen, wat het rijden voor mij toch wel makkelijker maakt, zeker in deze omstandigheden. Buiten de stad konden we echter wat relaxen en al snel werd het wat rustiger op de weg, al duurde het wel een paar uur voor de regen stopte, maar we wisten dat we richting de zon reden, dus we hadden alle vertrouwen in het weer. Om 12 uur hebben we buiten geluncht (fastfood) en konden we verder richting Albury. De lucht brak open en de zon deed de rest van de dag erg zijn best. Wel zagen we in de verte een wolk zich ontwikkelen, zo'n echte lokale onweersbui, met grote verticale koppen. Dichterbij gekomen bleek het echter geen onweerswolk te zijn, maar bleek een natuurgebied in brand te staan, onze eerste bosbrand. We hadden er tijdens het rijden gelukkig geen last van, daarvoor was de afstand te groot, maar we hadden wel erg veel last van de rook. Omdat de rook in Albury nog niet voldoende was opgetrokken naar onze zin, hebben we besloten onze plannen te wijzigen en nog 70 kilometer verder te rijden naar Wangaratta. Daar hebben we een motel gezocht, boodschappen gedaan en lekker gegeten in één van de plaatselijke restaurants en toen zijn we met een kleine omweg teruggegaan naar onze kamers, want de jetlag klopte nu toch wel heel nadrukkelijk aan de deur: tijd om (vroeg) te gaan slapen. Morgen is er weer een dag.

dinsdag 13 februari 2007
Om 7 am (!) was er een klop op de deur en kwam mijn zus volledig aangekleed binnen. Tijd om in actie te komen dus en al snel waren we weer op weg, richting de Yarra Valley. Deze vallei staat bekend om zijn wijnvelden en ook het oude Franse wijnhuis Chandon (onderdeel van het Champagnehuis Moët & Chandon) heeft zich hier gevestigd. Onderweg hebben we een idee gekregen van de immense droogte in de outback van New South Wales, maar tot onze verbazing werd het na Seymour steeds een beetje groener en waren er rivieren waar water in stond. Uiteindelijk reden we door het bos vlak voor Yarra Valley en daar groeiden heel veel varens en deze stonden er prachtig bij. Hier moet het dus regelmatig regenen en dat was maar op een kleine afstand van het droge gebied.

Volgens de boeken was het verstandig om eerst naar Healesville te rijden. Het informatiecentrum daar kon ons alles vertellen over de wijnen in de streek en de mogelijkheden om ook wijn te proeven. Dat klopte ook in de praktijk en al snel konden we met de nodige informatie weer op pad. We hadden echter één probleem. We hadden namelijk nog geen enkele wijngaard gezien van enige omvang, dus hoe kan dit nu één van de belangrijkste wijngebieden zijn? Bij Chandon bleek ons vermoeden dat dit naar onze maatstaven maar een klein wijngebied is de waarheid. Chandon gebruikt namelijk wel druiven uit deze streek, maar haalt daarnaast ook veel druiven uit andere wijnstreken van Australië en zelfs Tasmanië, zo bleek tijdens onze tour door de fabriek. De tour door de fabriek was erg leuk, al bleek wel dat we van het proces van wijn maken inmiddels zo veel weten dat ze ons daar geen nieuwe informatie meer over kunnen geven, maar we konden nu wel heel leuk de verschillen zien met onze Franse en Duitse ervaringen. Doordat deze fabriek redelijk nieuw was, was er weinig te merken van die typische sfeer en charme die we gewend zijn, maar sommige dingen zijn natuurlijk wel gelijk. Op dit moment staat de pluk in de regio op het punt van beginnen. Er stonden in de fabriek al wel een paar kratten met afval, maar je kon duidelijk merken aan de mensen dat dit slechts een opwarmertje was en dat ze helemaal klaar zijn voor de hectiek van de pluk. Dat blijkt hier omdat dan de netten over de wijnranken gaan, omdat de boer de (bijna) rijpe druiven wil beschermen tegen de vogels. Na de tour moest er natuurlijk ook even geproefd worden en bleek dat Chandon duidelijk een Champagnemaker is, want de wijn smaakte oneerbiedig gezegd naar dode champagne. De rosé viel wel in de smaak en zo verdween er een flesje (met schroefdop!) in de auto.

Na het bezoek aan Chandon hadden we geen zin meer om ook nog andere wijnboeren te bezoeken, want als Chandon de grootste is, hoe klein moeten de anderen dan wel niet zijn? We besloten dan ook via de toeristische route naar Melbourne te rijden en na enkele minuten was er al geen druif meer te zien. Zodra we aan de kust kwamen, hebben we aan de rand van de rotsen een broodje gegeten en zijn toen richting stad gegaan op zoek naar een slaapplaats. Dat bleek moeilijker dan gedacht, onze eerste keuze bleek erg duur te zijn en de overige motels die we zagen, nodigden nu niet echt uit. Dus zijn we naar het vliegveld gereden door een drukke en onoverzichtelijke stad. Op het luchthaventerrein bleek een Fomule1 hotel te zitten en daar hebben we gelijk voor de nacht geboekt want we waren het best wel zat. In tegenstelling tot de hotels in Europa hadden we hier wel een eigen douche en toilet en stond er voor algemeen gebruik een koel/vriescombinatie op de gang, maar verder waren de kamers identiek. Zelfs het ontbijt was armoedig, maar daar zorgen we zelf voor. Nadat de auto uitgepakt is, zijn we naar de vertrek/aankomsthallen gelopen (international en domestic zitten hier op loopafstand van elkaar) om het Informatiecentrum te bezoeken. De dame dacht ons een hotelkamer van $140 per nacht aan te praten waarbij we ook nog extra moesten betalen voor het parkeren van de auto en ze gaf daarbij aan dat dit het goedkoopste was wat er te vinden was. Yeh, right, we zijn niet blond hoor. Dus zijn we zelf verder gaan snuffelen in de rekken met folders en vonden natuurlijk informatie van motels net buiten het centrum die wel binnen het budget pasten en waar we de auto ook nog eens gratis op eigen terrein konden parkeren. Missie geslaagd en bewapend met deze folders zijn we richting de vertrekhal gegaan om het Foodcourt te testen. Helaas was de kwaliteit van het eten hier minder goed dan in Sydney, dus zijn we terug gegaan naar het hotel, hebben we de auto gepakt en zijn we naar één van de noordelijke suburbs (Sunbury) gereden. Al snel hadden we daar een restaurantje gevonden wat wel goed leek, maar we bleken met onze neus in de boter te vallen, want er was daar een bijeenkomst van de Rotary. Gelukkig gaf de dame ons wel een goed alternatief en na weer een lekker maal konden we dus moe en voldaan teug naar het hotel om de plannen voor morgen te bespreken en lekker te gaan slapen.

woensdag 14 februari 2007
Na het opstaan en ontbijten hebben we de auto weer ingepakt en zijn we naar de stad gereden. Gelukkig had het hotel van onze eerste keus nog kamers vrij en zo waren we al snel ingecheckt en begonnen we rond half 11 aan de wandeling richting de stad. In de stad zijn we eerst naar het informatiecentrum gegaan om te kijken wat er zoal te doen is en toen was het tijd voor de lunch. We vonden een heel leuk eettentje in een nauw straatje en omdat het voor de kantoormensen ook lunchtijd was, was het gezellig druk. Na de lunch hebben we de gebouwen in de binnenstad bekeken en het blijft een vreemde gewaarwording om de oude Victoriaanse stijl uit de 19e eeuw gecombineerd te zien met hedendaagse gebouwen van metaal en glas. Melbourne heeft hele leuke winkels (ook hele dure) en we hebben dan ook nog wat tijd besteed aan het bestuderen van de winkels. Vervolgens hebben we de gratis toeristentram genomen voor een rondgang om de stad, waarna we weer vermoeid naar ons hotel terug zijn gegaan. Het diner hadden we zelf in elkaar gezet met wat brood, een salade, parmaham, zalm en boursin en ondertussen hebben we de plannen voor de komende dagen besproken en toen... toen was ook deze dag weer voorbij.

donderdag 15 februari 2007
Na de stadswandeling van gisteren had ik veel last van één van mijn voeten, maar ja, daar wilde ik me niet door laten temmen, dus om 8.45 waren we weer aan de wandel richting de stad. Als eerste zijn we naar de Queen Victoia Market gegaan, een van de grootste overdekte markten die ik ooit heb gezien. Er was onder andere een vlees- en visafdeling, een groente- en fruit afdeling, kleding en curiosa en een delicatessenafdeling. Het was een mooie markt, maar de delicatessenafdeling viel tegen, vooral omdat er weinig kramen waren. De vlees- en visafdeling en de groente- en fruitafdeling waren erg mooi met veel verse producten en een ruime keus. Vervolgens zijn we door het centrum naar de haven gelopen, waar we met een boot een tocht wilde maken. Volgens de dienstregeling bij de aanlegplaats moest er elk half uur een boot komen, maar na drie kwartier gewacht te hebben, hadden we nog geen boot gezien, dus besloten we over te gaan op plan B: een stukje met de tram en daarna weer de stad in. Er is één kantoorgebouw waarvan je vanaf de 55e verdieping een mooi uitzicht hebt over de stad en waar je als toerist naar binnen mag, maar gezien de kosten voor de toegang in combinatie met het heiige weer, zijn we hier niet naar binnen geweest. Dus was het tijd om even te internetten om het thuisfront weer op de hoogte te stellen van ons wel en wee en om boodschappen te doen voor het avondeten, waarna we met de tram terug zijn gegaan naar het hotel. Het was te warm geworden om nog in de stad te lopen ('s avonds meldde het weerbericht dat het 36 graden was geweest in de stad) en mijn voet speelde dusdanig op dat verder wandelen bijna niet meer mogelijk en zeker niet verstandig was. Het tweede deel van de middag hebben we ons daarom bezig gehouden met de voorbereidingen voor de komende dagen, want vrijdag verlaten we de (luidruchtige) stad weer voor het (rustige) platteland. Gezien de weersvoorspelling dat het de komende dagen 35-38 graden wordt, hebben we gekozen om weer richting kust te gaan.

vrijdag 16 februari 2007
Vandaag wordt het warm in de stad, de weersverwachtingen spreken over 38 graden en we hebben de stad ook wel gezien, dus het is vandaag weer tijd om op pad te gaan. We zitten gelukkig vlakbij het centrum en hoeven dus niet in de file aan te sluiten, maar kunnen vrij de stad uitrijden én we zitten gunstig ten opzichte van de tolroutes, dus ook die kunnen we vermijden. Tol betalen is niet erg, maar je moet je tolkaart hier vooraf kopen en die is nog prijzig ook. De stad uitrijden ging gelukkig erg vlot, alleen toen we de freeway opreden stond er een aardig lange file. Dat vonden we wel een beetje vreemd, want richting de stad reed het vlot door. Na een bepaalde afslag was het ineens rustig op de weg, dus waarschijnlijk zat daar een suburb met veel werkgelegenheid. De door ons uitgestippelde route was weer mooi, en het was opvallend hoeveel wisselingen in het landschap we hier al hebben gezien in de afgelopen week. Meer dan in ruim twee maanden noordoost Australië!

Even na de middag arriveerden we in Bairnsdale waar het Informatiecentrum ons al snel een goed slaapadres kon geven. Snel de auto uitpakken dus, boodschappen doen en lekker lunchen. Omdat het erg heet was buiten, was er van enige activiteit geen sprake, maar voor onze kamers konden we in de schaduw en in de wind heerlijk buiten zitten om te genieten van een pauze. In de tweede helft van de middag hebben we nog een 'touristdrive' gereden en genoten van de aparte natuur in het Lakedistict.

zaterdag 17 februari 2007
Het beloofd vandaag weer een warme dag te worden en dus zijn we al vroeg vertrokken. De rit van Bairnsdale naar Mallacoota was vermoeiend (smalle weg, veel bochten), maar fantastisch. Het landschap veranderde regelmatig en de uitzichten waren ontzettend mooi. We hebben dan ook enorm genoten. Voor een weg van deze orde (federale M1), was de weg wel wat krap. Op een gegeven ogenblik kregen we een situatie die we gebombardeerd hebben tot 'concentratiemoment'. We kregen borden wegwerkzaamheden en de maximumsnelheid werd verlaagd naar 80 km/h. Vervolgens kwam er een bord dat er geen asfalt was, maar we mochten nog steeds 80 km/h rijden. De overgang van asfalt naar gravel was bijna niet te merken, dus reed ik rustig door (en ja, ik was braaf en reed zelfs nog iets minder dan 80 km/h). Toen we een bocht gingen maken en gingen dalen, wilde ik nog wat afremmen, want de ondergrond was ook nog nat, maar de auto was het daar duidelijk niet mee eens en begon te slippen. Oeps! Gelukkig heb ik in het verleden een slipcursus gevolgd en kon ik de auto onder controle houden en langzaam lukte het me ook de auto af te remmen. Nadat we ongeveer 40 km/h reden kregen we weer borden. De maximum snelheid was nu 60 km/h. Ja sukkels, dat bord had ik graag 500 meter eerder en dus voor de overgang van asfalt naar zand gezien! En dan te bedenken dat we op de belangrijkste weg in de regio rijden! Na dit 'concentratiemoment' hebben we allebei nog even na zitten hikken. Moet je voorstellen dat dit je in het donker gebeurt of dat je een caravan bij je hebt. Je weet dan in ieder geval dat je te laat bent met reageren en dat de kans groot is dat de brandweer je onder aan het ravijn uit een geprakte auto mag knippen. Zonder verdere noemenswaardigheden kwamen we rond lunchtijd in Mallacoota aan, waar we al snel een onderkomen vonden. Na een snelle lunch en een welverdiende pauze zijn we weer op ontdekkingstocht gegaan. Mallacoota ligt op een klif in de Tasmanzee. Er zijn op deze landtong 2 verharde wegen. In het dorp is een baai, waar een hele koppel Pelikanen een visserman in de gaten hield die vis schoon stond te maken en zijn afval regelmatig richting de Pelikanen gooide. Dat gaf ons de gelegenheid om de Pelikanen van dichtbij te bekijken, want hun schuwheid waren ze ineens vergeten. Verder kwamen we op onze ontdekkingstocht nog een mooie baai tegen en Pinguïns. Het was een lokale, kleine soort, maar ze zaten wel schattig op de steiger. We durfden echter niet dichtbij te komen omdat we bang waren dat ze dan weg zouden gaan, dus hebben we vanaf enige afstand de foto's genomen. Na dit alles hebben we nog wat gedronken op onze kamers en zijn toen bij een lokale bistro gaan eten. We waren er vroeg en dat was ons geluk, want na ons liep het restaurant snel vol. Het was dan ook het enige restaurant van enig niveau en het was natuurlijk ook zaterdagavond. Tineke heeft de avond afgesloten met een kleine wandeling, maar al gauw werd het donker. Omdat we buiten werden opgevreten door de muggen hebben we de avond al snel binnen voortgezet.

zondag 18 februari 2007
Een bezoek van één dag aan Mallacoota is genoeg en dus zijn we vandaag al weer op weg naar Narooma. Hoewel de rit niet zo lang en moeilijk was als gisteren hebben we nog voldoende mooie uitzichten gezien en was terugschakelen op een heuvel meerdere malen nodig. Aan het einde van de ochtend waren we in Naroomba en vonden we een motel waar we de komende drie nachten blijven. Het uitzicht is hier echt Fantastisch! Kijk Hieronder maar naar de foto's, de eerste drie heb ik gemaakt vanuit de deuropening van mijn kamer. Is dit niet hemels? De rest van de foto's heb ik genomen tijdens onze eerste verkenning van het dorp. Het toont maar weer eens aan hoe zwaar we het hebben. We hebben ook nog even onze tenen in de zee gehouden, maar hemel wat is het water hier koud, daar is niet in te zwemmen zonder een warm pak. De zee wordt dus vooral een kwestie van kijken en niet aankomen. Na nog even boodschappen gedaan te hebben, zijn we terug gegaan naar onze kamer voor een door zus gemaakte maaltijd en te genieten van de zonsondergang en de vogels om ons heen. Om half tien hebben we binnen naar Nederland gebeld, want buiten was het te koud geworden en ja, koud noemen we hier 20 graden. Dat wordt vannacht dus weer lekker onder een dekbed slapen.

maandag 19 februari 2007
Het was vandaag heerlijk wakker worden, de wandelende bakker bezorgde namelijk harde broodjes aan de deur. Da's toch wel een voordeel van samen reizen! Een lekker gekookt eitje erop, bakkie thee erbij en dat buiten op het terras oppeuzelen met uitzicht op de langzaam vollopende baai. Heerlijk. Vervolgens hebben we de auto ook een slokje gegeven, want de benzinetank was weer eens leeg. Gelijk de banden opgepompt en toen waren we klaar voor de touristdrive van vandaag, met daarbij een bezoek aan het pittoreske Crental Tilba. Dit is een klein plaatsje (eigenlijk een gehucht) dat sinds de 19e eeuw hoegenaamd niet veranderd is. Er zijn een aantal kleine winkeltjes en een kaasfabriek die je ook kunt bezoeken. Gelukkig heeft mijn auto goede remmen, want voor we het wisten waren we het dorpje al weer doorgereden. Snel de auto geparkeerd en toen door de hoofdstraat gelopen. Het moet gezegd worden: het zag er erg leuk uit. Allen was het jammer dat het toeristische er net iets te dik bovenop lag en dat onder sommige 'Australische producten' een stickertje 'made in Taiwan' zat. De gebouwen waren erg goed onderhouden en de natuur rondom het dorp was erg mooi. Na het korte bezoek aan Central Tilba hebben we de touristdrive verder gevolgd. Op de kaart stond dat we een stukje over een gravelroad moesten en ondanks dat dat met de huurauto niet is toegestaan hebben we het toch maar gedaan. Het weer was immers goed, de weg dus droog en het was maar een klein stukje. De eerste twee kloppen, maar het was zeker geen klein stukje: het was meer dan de helft van de touistdrive! Aan het gravelgedeelte kwamen we wel langs een winery: Tilba Valley Wines. Deze winery staat ook uitvoerig beschreven, maar weer zagen we geen enkele druif tot op het moment dat we het terrein van de winery opreden. Langs de oprijlaan zagen we de druiven hangen, maar oh wat waren ze klein voor de tijd van het jaar. De winery lag op een heuvel en had echt een prachtig uitzicht over de vallei, inclusief een klein meer. Natuurlijk moest er door Tineke ook weer geproefd worden en al snel lagen er weer een paar flesjes in de auto.

Vanmiddag zijn we ieder onze eigen gang gegaan. Ik had namelijk een mogelijkheid voor internet gevonden en Tineke wilde wat winkelen. Het internetten viel tegen. Zoals ik al vaker heb gemerkt is het heel moeilijk om de website te actualiseren als de laptop via een draadloze verbinding op het internet is aangesloten, en zo kon ik dus niet alle foto's van mijn computer naar het internet krijgen. Nou ja, dat moet dan later maar, beter zal ik het hier ook niet krijgen. Bij terugkomst in het hotel was het tijd om wat te drinken en om boodschappen te doen. Het menu van vanavond is gegrilde kip met sla en brood, dus dat is makkelijk. Na het eten hebben we nog lekker even buiten gezeten om de zon onder te zien gaan en te genieten van het uitzicht. Net als gisteravond kregen we gezelschap van een aantal lokale vogels. Ze wisten blijkbaar nog dat ze gisteren een lekkere muesli/notenreep van ons hadden gekregen, dus ze kwamen nog eens kijken of er wat lekkers was. We hebben ze niet teleurgesteld en terwijl Tineke ze voerde kon ik mooi foto's maken. Na afloop had één van de vogels zelfs het lef om om meer te vragen, hij begon zelfs aan mijn teen te knagen. Maar nee, hij moest eerst de rotzooi maar opruimen die hij zelf had gemaakt, wat dat betreft was het net de valkparkiet die we vroeger thuis hebben gehad. Bij gebrek aan beter, werd ook het op de grond gevallen voer opgegeten en toen hij echt niets meer kreeg was het tijd om te gaan. Die zien we morgen vast wel weer terug. Aan het einde van de avond kwam er nog een verrassing: de eigenaar van het motel heeft tevens een bootcharterbedrijfje en hij kwam melden dat er voldoende aanmeldingen waren voor de riviertocht morgen en dat die dus doorging.

dinsdag 20 februari 2007
De ochtend begint rustig. Tineke is al vroeg uit de veren om een wandeling te maken en ik geniet van het uitzicht vanaf het terras voor mijn kamer. Aan het einde van de ochtend doen we nog wat inkopen en lunchen we vroeg. Na de lunch vertrekken we voor de boottour van 2 uur. Het is een prachtige tocht over een meer dat in open verbinding staat met de zee en vanaf de andere kant gevoed wordt door een rivier. In dit meer zijn ook veel oesterkwekerijen te vinden, al zijn een hoop velden niet in gebruik. Na deze fantastische tocht is het al weer borreltijd, gevolgd door het diner. In het dorp zitten een aantal tentjes die genomineerd zijn om ons avondeten te bereiden en na enig rondneuzen kiezen we voor Bistro Aqua, ondanks dat er nog niemand zit. Het uitzicht is super en het eten is erg lekker. Na afloop nog een babbeltje met de serveerster en zij bleek het restaurant sinds een week met haar partner (de kok) te runnen. De vermoeidheid van de eerste weken schoonmaken, inkopen, en alle andere voorbereidingen die ze voor de opening hadden gedaan, maar ook nu nog moesten doen was duidelijk van haar gezicht te lezen. We hebben ze dus maar een extra 'opstartfooi' gegeven, want ik denk dat we vanavond het beste eten tot nu toe in Australië hebben gekregen. Na het eten was het tijd om weer in te pakken want morgen is het weer een reisdag.

woensdag 21 februari 2007
Vandaag rijden we verder via de Highway 1 richting Sydney. We willen naar Jervis Bay, een bekend vakantiegebied met zowel wandel als watersportgebieden. Omdat het wederom een warme dag beloofd te worden zijn we vroeg op pad gegaan, zodat we vanmiddag van de zee kunnen genieten. De reis verliep vlot, zonder noemenswaardigheden. In Huskisson, wat getypeerd wordt als centrumplaats van de zee-activiteiten, zijn drie motels. Eén is helemaal volgeboekt, nummer twee heeft maar plek voor één nacht en nummer drie voor twee nachten. We wilden eigenlijk drie nachten blijven, maar dat kan dus helaas niet. Als we door het dorp lopen blijkt al snel de reden. Komend weekend vinden hier de nationale kampioenschappen triatlon plaats. Na een lekkere lunch bij de plaatselijke sapjesbar heb ik als eerst voor donderdag een plekje op een boot gereserveerd voor mijn laatste duiken in Australië. Huskisson wordt hier Huski genoemd, want Australiërs houden er nu eenmaal van om alles af te korten. Na de middag zijn we naar het strand getrokken en hebben lekker in zee gesparteld om vervolgens in de zon op te drogen. Het water was koud, maar niet zo koud in Narooma en door dat er een stevige bries vanuit zee stond, waren er leuke golfjes.

Omdat we wat twijfelden over avondeten in Huski, hebben we ervoor gekozen om naar de grotere plaats Nowra te gaan. Dit bleek echter na sluitingstijd van de plaatselijke winkels een slaapstadje te zijn, maar gelukkig vonden we in het centrum een italiaans restaurant waar we lekker en goedkoop ($ 18,20 voor twee hoofdgerechten en twee frisdrankjes) hebben gegeten. na het eten gelijk bij de nabijgelegen supermarkt een paar boodschapjes gehaald en toen weer terug naar Huski. Inmiddels was de schemering ingevallen met als gevolg dat we op een aantal plaatsen kangaroos hebben gezien. Ze zaten dicht genoeg bij de weg om ze goed te kunnen bekijken, maar gelukkig ver genoeg weg om het op de weg veilig te houden.

donderdag 22 februari 2007
Op deze donderdag hebben Tineke en ik ons gesplist. Tineke is vroeg opgestaan om te gaan wandelen, terwijl ik heb uitgeslapen en in de ochtend heb lopen rommelen. Aan het einde van de ochtend ben ik in één van de plaatselijke cafétjes gaan brunchen. Iets na 12 uur ben ik naar het duikcentrum gegaan en om 1 uur vertrok de boot voor mijn laatste twee duiken in Australië. De boottocht was wat 'bompie' of te wel hobbelig, maar dat maakt het alleen maar leuker. Omdat we maar met vier duikers waren (er waren wel meer snorkelaars) lagen we bij de eerste duikstek al snel in het water. Ik heb het al eerder gezegd, maar nu had ik wel een hele erge ervaring, want het water was zo vreselijk koud, dat je er gelijk al rillingen van kreeg. Door de veranderende stroming die eerder dan andere jaren plaats had gevonden hebben we in plaats van warm water uit Queensland, koud water uit Victoria. Hoe dieper we kwamen, hoe kouder het werd. Mijn duikcomputer registreert de temperatuur en de laagst gemeten temperatuur is op één van de onderstaande foto's weergegeven: 14,3 graden! Helaas was het zicht net zo slecht als het koud was. Op de slechtste plekken leek het op een gemiddelde duik in de Grevelingen. Ondanks al deze ontberingen was het toch een hele leuke duik, die begon met een kleine sepia en na diverse slakken en een octopus eindigde met een grote eagleray. Omdat de heren na een goed half uur door hun lucht heen waren, vroeg onze gids Greg wat ik wilde: ook naar boven of nog een tijdje doorduiken. Mee naar boven leek me gezien de temperatuur wel een goed idee. Ik had immers alleen zomerhandschoentjes aan en de gids had zelfs geen cap en we waren allemaal best afgekoeld. Dat gecombineerd met het feit dat we na een uur nog een duik gaan maken, zorgde ervoor dat ik het wel genoeg vond. De tweede duik was vergelijkbaar met de eerste, alleen hebben we nu de grootste sepia gezien die ik ooit heb gezien. Het beestje zat onder een steen en ik kon hem door zijn grootte niet in zijn geheel op de foto krijgen. Na 40 minuten was het wel weer genoeg en zijn we met ons in en in koud allen weer aan boord gegaan. Ik moet nu dus nog maar even niet denken aan duiken in Nederland, al heb ik dan tenminste wel een droogpak om warm te blijven.

Nadat we terug waren in de haven en alles weer netje opgeruimd was, hebben Tineke en ik gegeten bij de locale RSL-club, een soort herinneringsclub waar we ons in hebben geschreven als 'tijdelijke leden' waarna we daar gebruik mochten maken van alle voorzieningen (eten en vooral drinken en gokken). De maaltijden waren simpel, betaalbaar en lekker. Om stipt 7 uur werd een moment stilte gevraagd ter nagedachtenis aan een heleboel mensen. Ik heb geen idee om wie het ging, of het militairen of burgers waren, maar we mochten ze vooral niet vergeten. Goed hoor. De avond hebben we verder gevuld met tv kijken, het nieuwe seizoen van Mc Leods' Daughters is hier begonnen en er was een interessant programma over de 'Missing Persons' Unit' van de politie. En zo vloog de avond voorbij. Morgen gaan we er weer vandoor. We gaan naar onze laatste bestemming hier: Sydney.

vrijdag 23 februari 2007
De laatste reisdag van deze reis al weer. We zijn vanochtend rustig opgestaan en rond 9 uur hebben we Huski verlaten en zijn we naar Sydney gereden. De reis verliep vlot. Bij Wollongong hebben we nog een detour langs de kust gemaakt en daarna zijn we rechtstreeks naar de wijk Kings Cross in Sydney gereden. Hoe dichter we bij het centrum van Sydney kwamen, hoe vaker we op de drips teksten zagen over mogelijke vertragingen in de stad voor het verkeer door extra politiecontroles tussen 23 en 25 februari. Er zal dus wel wat aan de hand zijn in de stad. In Kings Cross aangekomen, hadden we het hotel waar we wilde slapen al snel gevonden, we moesten alleen een parkeerplekje vinden voor de auto. Na een rondje gereden te hebben lukte ook dat en is Tineke vervolgens het hotel gaan regelen, zodat ik bij de auto kon blijven. Al met al hebben we weer voor een leuke prijs een goed onderkomen kunnen regelen. Het uitladen van de auto kon mooi voor de deur waar je 5 minuten mag parkeren. Toen we bijna alles vanuit de auto in de hal hadden staan kwam de manager enigszins in paniek op ons af, want we moesten direct de auto weghalen, want we konden zomaar een boete van $200,- krijgen. Wat bleek ik stond namelijk verkeerd om geparkeerd, mijn voorkant stond niet in de rijrichting, maar andersom. Ik was mij van geen kwaad bewust. Ik had geen doorgetrokken streep overschreden en op de parkeerborden die hier doorgaans hele verhalen met regels kunnen bevatten stond ook niets. Omdat we bijna klaar waren geloofde ik het dus wel en na het uitladen bleef Tineke bij de bagage en kon in de auto in de garage zetten. Koud kunstje dus. Nadat we al onze troep naar ons appartement hadden gesjouwd hebben we wat gedronken en daarna zijn we gelijk maar weer op pad gegaan. We zitten nu immers in de stad, dus wat moet je met een auto. De auto konden we in Kingsgrove inleveren. Bij het verhuurbedrijf aangekomen meldde de dame achter de balie dat de auto van buiten en van binnen geheel schoon moest zijn. Ik was het daar niet mee eens, want er stond niets over in de voorwaarden. Even bellen met Cairns (waar het originele verhuurbedrijf zit). Al met al zijn we overeengekomen dat ik hem aan de buitenkant een wasbeurtje zou geven en dat het dan wel goed was. Dat was dan ook wel het maximale wat ik wilde doen, ik heb tenslotte al genoeg huur betaald! Na het wassen (en voor de zekerheid ook maar even aftanken) van de auto zijn we weer terug naar het verhuurbedrijf gegaan. De dame was inmiddels verdwenen en de meneer die er nu was, was heel wat makkelijker. Vanuit Cairns hadden ze geen papieren ontvangen, dus hij keurde alles zonder blikken of blozen goed en gaf me daar ook een papier van mee. Hè, hè, dat is dus ook klaar. De eerste stap op weg naar huis is gezet.

Vervolgens zijn we naar het nabijgelegen station gelopen, hebben een weekkaart gekocht en zijn we richting centrum gelopen voor een hele late lunch op een terras aan Circular Quay (uit te spreken als Circular Key). Heerlijk, wat eten en drinken na een lange, mooie en vermoeiende dag. Nog een loopje door de stad naar het station en toen konden we moe en voldaan op de bank ploffen. 's Avonds nog even internetten om eindelijk de website na behoren te kunnen bijwerken en toen zijn we met een wijntje en een colatje voor de tv neergezakt. Op het nieuws hoorden we dat de Amerikaanse vice-president Dick Cheny in de stad was. Aha, vandaar dus die aangekondigde extra politiecontroles. Alles was weer duidelijk en dus konden we rustig slapen.

zaterdag 24 februari 2007
Het is te merken dat we in de stad zitten en dat het weekend is: het was vannacht nog lang rumoerig op straat. Geeft niet, want we kunnen toch uitslapen, toch? Nou nee. Vanochtend om 7.10 am waren de heren bouwvakkers de weg aan het bewerken met een drilboor!!!! Dank u! Snel de ramen dicht gegaan en ons toch nog maar even omgedraaid. Nadat we allebei op waren zijn we naar de stad gegaan waar we eerst hebben ontbeten en hebben we een bezoek gebracht aan het informatiecentrum om vervolgens de wijk The Rocks te bekijken. Daar is namelijk in het weekend namelijk een markt en daar zijn we altijd in geïnteresseerd. Ook al had de markt een hoog toeristisch gehalte, leuk was het wel. En wat helemaal leuk was: in The Rocks zit een echte franse bakker. Dat wordt morgen dus taartjes eten! Na het bezoek aan The Rocks zijn we met de ferry naar Darling Harbour gegaan en daar vielen we met onze neus in d boter. In het kader van het Chinese Nieuwjaar zijn er een hele maand festiviteiten en vandaag waren er Drakenbootracen. Na deze races een tijdje te hebben bekeken zijn we verder gelopen naar de Chineese wijk. Uiteindelijk zijn we weer bij de haven aangekomen en hebben we vanaf een ferry weer een nieuw stukje Sydney bekeken. Helaas werden we daarbij wel gehinderd door een helikopter die als een vervelende bromvlieg over het water scheerde. Na een tijdje kwamen er nog twee van die bromvliegen bij. Weer een tijdje later zagen we naast alle honderden bootjes van bewoners van Sydney ook een groot jacht aankomen, omgeven door een kordon van politie- en commandobootjes en met een van de bromvliegen er boven en twee er omheen. Dat zal meneer Cheny dus wel zijn. Ons vermoeden werd 's avonds op het nieuws bevestigd. Eerst van Cheny wezen lunchen met de Australische premier Howard. Om Cheny 'veilig' op zijn lunchafspraak te kunnen afleveren, werd zelfs de Harbourbridge afgesloten, zodat de colonne ongestoord door kon rijden. De tweede en derde helikopter die we gezien hadden bleken van de tv te zijn. Toen de heren Cheny en Howard uitgegeten waren, was het tijd om te gaan varen. En omdat ze onder de Harbourbridge door moesten, jullie raden het al, werd de brug wederom afgesloten voor al het verkeer. Combineer deze twee evenementen met het feit dat het treinverkeer in de stad stil lag in verband met werkzaamheden én het feit dat ook Australiërs de zaterdagmiddag gebruiken om lekker in de stad te gaan winkelen en het is wel duidelijk: het was een puinhoop in de stad en het geklaag op tv was dan ook niet van de lucht. Wij hebben er gelukkig geen last van gehad, we hebben er naar gekeken en nog eens geglimlacht. Weer terug in het hotel hebben we de dag afgesloten met lekker eten in een restaurant aan de overkant van de weg en toen was de thuisreis weer een dag dichterbij.

zondag 25 februari 2007
Het weer beloofd vandaag niet veel goeds. Bewolkt, koud (23 graden) en een grote kans op regen. We hebben er daarom voor gekozen om vanochtend naar de Tarongazoo te gaan. De dierentuin was leuk, al waren we natuurlijk meer geïnteresseerd in de inheemse dieren dan in de tijgers en apen die je in elke dierentuin kunt bekijken, maar de olifanten blijven natuurlijk altijd leuk. We zijn met de lokale bus naar de dierentuin gegaan, zodat we niet alleen snel op onze bestemming waren, maar gelijk ook weer een stukje van de stad zagen. Aan het einde van ons bezoek begon het echter redelijk hard te regenen en we waren dan ook blij toen we bij de ferry waren en al snel met de boot terug naar de stad konden. In de stad was het weer even droog en konden we dus naar onze gisteren ontdekte bakker gaan om een lekker frambozentaartje, een aardbeientaartje, een bosvruchtentaartje en een citroentaartje te halen. Daarna zijn we snel terug naar het hotel gegaan om onze taartjes samen met een kop thee op te peuzelen. Het avondeten hebben we genoten in een fantastisch restaurantje hier in de buurt.

maandag 26 februari 2007
Eigenlijk wilde we vandaag naar de Blue Mountains, maar het weerbericht was te slecht dus gokken we op morgen. Vandaag gaan we dus weer de stad verkennen. Eerst met de metro naar de stad, toen met de ferry naar Parramatta en met de bus eerst naar Burwood en toen naar het vliegveld. Daar wilden we namelijk onze tickets confirmeren en gelijk controleren of er wijzigingen waren in de vluchttijden. De dame achter de servicebalie van Malaysia Airlines bleek echter niet voor de service te zijn, maar voor haar eigen gemak en we werden met een telefoonnummer weggestuurd. Dat moesten we maar bellen, want zij had het veel te druk met de nu vertrekkende vlucht. Er is in Sydney blijkbaar geen balie waar je met vragen over vluchten terecht kan. Vreemd dus. Omdat wij echter niet van plan waren, om het vliegveld te verlaten voor alles geregeld was hebben we via het opgegeven nummer ter plekke met de informatielijn van Malaysia gebeld en na heel lang wachten heeft een vriendelijke dame alles voor ons in orde gemaakt.

Vervolgens zouden we met de bus verder naar het station Bondi Junction rijden en van daaruit met de trein naar Kings Cross. Omdat we na een hele dag toeren al redelijk vermoeid waren, letten we echter niet meer zo goed op en stapten we in de verkeerde bus die weer terug ging naar waar we vandaan kwamen. Toen we dat na enige tijd in de gaten hadden zijn we uitgestapt en maar met de trein gegaan. Tot ons geluk hadden we een rechtstreekse trein en hoefden we dus niet meer over te stappen en kwam de trein ook direct aanrijden, dus waren we snel, moe en voldaan weer in het motel. Eerst maar eens lekker op de bank geploft en na enige tijd kwam er wel weer wat leven in onze vermoeide lijven, het was namelijk etenstijd en nadat we onze magen weer met heerlijk eten hadden gevuld, was het tijd om ook deze dag af te sluiten.

dinsdag 27 februari 2007
De laatste dag! Vandaag staan de Blue Mountains op het programma, dus dat betekent vroeg op. De treinreis naar Katoomba duurt vanaf het Centraal Station ongeveer 2 uur. Het is een mooie rit. Eerst rijden we door Sydney en haar voorsteden, maar langzaam verandert het beeld en hebben we een meer landelijk uitzicht en na een uur beginnen we aan de klim naar Katoomba dat op  ongeveer 1000 meter hoogte ligt. In Katoomba hebben we eerst een brunch genomen, alvorens we met de Blue Mountains Explorer (de toeristenbus) naar een aantal uitkijken zijn gereden. Om kwart voor drie hebben we de trein weer terug genomen en om kwart over vijf waren we weer in het hotel. En nu moet ik er echt aangeloven: inpakken en opruimen. Vanavond gaan we nog even lekker eten, en voor de laatste keer hier internetten. Morgenochtend ga ik hier vandaan met de Airport Shuttlebus naar International, vanwaar ik om goed half vier plaatselijke tijd vertrek.

woensdag 28 februari 2007
Vandaag is het echt voorbij, de thuisreis gaat beginnen. Om 9 uur heeft Tineke me naar de ophaalplek van de shuttlebus naar het vliegveld gebracht. De bus kwam rond half 10 en de chauffeur vond dat we nog niet zo snel afscheid van Sydney konden nemen, we hebben namelijk nog drie rondjes door Kings Cross gereden om verschillende opstapplekken langs te gaan en vervolgens bereikten we via een uitgebreide tour door de stad na bijna drie kwartier het vliegveld. Ik was te vroeg om in te kunnen checken en heb dus eerst nog even gewinkeld en wat gegeten. Om goed twaalf uur kwamen de eerste grondstewardessen en begin iedereen al een rij te vormen om in te kunnen checken. Ik heb me ook maar in de rij aangesloten en ben daar rustig verder gegaan met mijn boek. Toen het inchecken eenmaal startte had ik al snel weer een probleem. Ondanks dat ik aangaf dat ik duiker was en dus extra bagage bij me had, meldde de dame achter de balie dat ik 10 kg overgewicht had en of ik even $ 400,- (€ 240,-) wilde betalen. Hoewel ik vriendelijk aangaf dat ik volgens de regels volledig in mijn recht stond, dacht de Australische dame daar anders over. Uiteindelijk pakte ze de handleiding er maar bij, want er was bij mij niet over betalen te praten en toen moest ze me gelijk geven. Alle extra kilo's mochten gratis mee. Mijn bagage gelijk inchecken voor de etappe Kuala Lumpur - Amsterdam zat er toen echter niet meer in. Ik bleef te lang in Kuala Lumpur en moest dat daar dus maar regelen.

Na het tax-free shoppen en nog even lekker eten, was het tijd om te vertrekken. Helaas brak er 10 minuten voor het boarden zou beginnen een enorme onweersbui los die boven de luchthaven bleef hangen. Gedurende 20 minuten moesten daardoor alle activiteiten op de platforms stilgelegd worden. Het was door de onweersklappen te gevaarlijk geworden. Met een kleine vertraging vertrokken we van de gate, maar we hielden in totaal 5 kwartier extra solide grond onder de vliegtuigwielen. Dat kwam omdat tijdens de onweersbui ook het starten en landen was opgeschort en er nu ineens dus heel veel vliegtuigen moesten landen. Hierdoor was er minder ruimte om op te stijgen en moesten we dus lang wachten op een plekje. Toen we eenmaal in de lucht waren verliep de vlucht vlot en het eten en de service van Malaysia Airlines was ook deze vlucht weer top. De piloten hadden een gedeelte van de vertraging weten goed te maken, maar dat moesten we bekopen met het vliegen van twee bonusrondjes tussen Singapore en Kuala Lumpur.

Na de landing werden we vanuit het douanegebied met een peoplemover naar de aankomsthal gebracht waar we al snel onze bagage op konden halen. Vervolgens was het een klein stukje lopen naar mijn hotel (Pan Pacific) dat naast de luchthaven is gelegen. In dit 5-sterenhotel had ik een heerlijke kamer. Na nog even tv gekeken te hebben, was het rond 3 uur toch echt tijd om te gaan slapen

donderdag 1 maart 2007
Na een korte nacht lekker geslapen te hebben stond er vanmorgen een heerlijk ontbijt klaar. Vervolgens ben ik een wandeling rondom de luchthaven en het hotel gaan maken en heb ik op de luchthaven gebruik gemaakt van de gratis draadloze internetmogelijkheden om het thuisfront weer op de hoogte te stellen van mijn reiservaringen. Omdat de nacht toch wel wat kort was en om te proberen zo snel mogelijk weer aan de Nederlandse tijden te wennen, ben ik 's middags weer gaan slapen en ben om 8 uur Nederlandse tijd opgestaan. Na nog even tv te hebben gekeken was het tijd om uit te checken en richting de luchthaven te gaan. Het inchecken ging hier snel en zonder problemen en al snel zat ik weer in de peoplemover op weg naar het douanegebied. Het taxfreewinkelen was hier echt goedkoop en kon ik voor ongeveer € 9 een slof sigaretten kopen. Al snel kwam Tineke me vanuit Sydney vergezellen en konden we samen de reis naar huis voortzetten.

vrijdag 2 maart 2007
Om 6 uur landden we na een hele lange reis op een donker en koud Schiphol. We landden zo'n beetje voor de gate en al snel konden we de paspoortcontrole passeren en gelijk zagen we papa en mama al staan met onze lekkere warme jassen. De bagage kwam al snel, alleen kwam de koffer van Tineke als allerlaatste en moesten we toch nog lang wachten. Daarna snel naar huis. In Maarssenbroek hebben we eerst het resultaat van de verbouwing in mijn huis bekeken en al gauw kwamen Trudy en Thijmen op bezoek. Heerlijk weer gezellig bijkletsen. Dat is toch wel één van de dingen die ik de afgelopen maanden heb gemist. Na de lunch ben ik met papa en mama mee gegaan naar Lemmer om deze vakantie weer in stijl af te ronden. 's Avonds lag ik al vroeg volledig lamgeslagen door het tijdsverschil in mijn bed voor een boerennacht. Gelukkig lag ik wel onder een heel dik dekbed om me te beschermen tegen de immense Nederlandse kou. Ik heb nog even teruggedacht aan mijn fantastische ervaring en toen was het echt tijd voor mijn eerste nacht op Nederlandse bodem. Toch snel maar weer een nieuwe reis bedenken...